Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Oranje wankelt rood van schaamte naar kwartfinales

Home

MATTY VERKAMMAN

LONDEN - Een salonremise werd het dus niet. De gedachten gingen eerder uit naar het najaar van 1946 toen Oranje in Huddersfield door de Engelse profs met 8-2 werd gekraakt. Zes goals verschil, het had gisteren op het zinderende Wembley ook gekund. Het werd 4-1.

Drie minuten was de wedstrijd al gespeeld, toen de speaker op Wembley uitriep: “Schotland heeft met 1-0 van Zwitserland gewonnen. Dit betekent dat ook Nederland naar de kwartfinale gaat en zaterdag in Liverpool tegen Frankrijk speelt.” Bij dat nieuws veerden de duizenden oranje overalls op. Op het veld gingen de koppies nauwelijks omhoog, alleen Patrick Kluivert maakte even een zegegebaar. Hij mocht dat als enige doen. In de 71ste minuut kwam hij in het veld. Zes minuten later anticipeerde hij prima op een combinatie met Dennis Bergkamp, waarna hij tussen de benen van doelman Seaman door het net vond. Het was precies de goal die Oranje nodig had om de nog grotere afgang van directe uitschakeling te voorkomen. Dat lot treft dus andermaal de Schotten. Zij zijn de eeuwige schlemielen van het interlandvoetbal.

In wat ongetwijfeld de meest dramatische interland van de jaren negentig genoemd mag worden, verliet Oranje ondanks de narrow escape rood van schaamte het tapijt. Met de zwaarste nederlaag sinds 1960 (4-0 in Praag tegen Tsjechoslowakije) droop het team van Guus Hiddink als een stel geslagen honden af. Er is weinig fantasie voor nodig om te begrijpen dat het om een nederlaag gaat met grote gevolgen. Het Nederlands elftal is normaal gesproken de nationale knuffelbeer. Volwassen mensen dossen zich uit als carnavalsvierders en trekken met duizenden tegelijk de grens over. Dat positivisme vanaf de tribunes heeft de afgelopen dagen een forse knauw gekregen. Wie wil nog supporter zijn van een ploeg, waar men intern met de deuren loopt te smijten en waar de meest belachelijke verwijten over en weer vliegen?

Omdat Kluivert nog net de uitschakeling kon voorkomen, mag Oranje dus zowaar naar de kwartfinales. Het is duidelijk dat Frankrijk in Liverpool de torenhoge favoriet zal zijn. Misschien is dat wel een voordeel voor de gevallen Hollandse sterren. Men mag zich anderzijds afvragen of nog wel vreugde past bij dit overleven na een langdurige periode van schijndood. Guus Hiddink weet zich geconfronteerd met een ernstig verdeelde ploeg. Zullen Davids, Seedorf en co hebben begrepen wat zij met hun desperate acties hebben aangericht?

Het blijft natuurlijk moeilijk om de interne twisten uit te leggen als voornaamste reden voor de wanprestatie van gisteravond. Een feit was dat Nederland niet alleen suf begon en gaandeweg als een kip zonder kop speelde, even zo goed was het waar dat Engeland van een veredeld kroegelftal plotseling in een uiterst gedreven en soms mooi voetballend team veranderde. Hoe was het mogelijk na het hopeloze spel dat eerder op het heilige Wembley werd neergelegd!

Vraagstuk

Tactisch was het van meet af aan een moeilijke wedstrijd voor het Nederlands elftal. Vooral de vraag wie zich met de even conditie-arme als lepe Gascoigne moest bezig houden, bleef een klemmend vraagstuk. Vooraf werden de namen van Seedorf en Winter genoemd, met De Kock als mogelijk alternatief. In de praktijk van de wedstrijd werd het grotendeels De Boer. Dat was jammer. Omdat de Ajacied ook wel begreep dat hij de merkwaardigste deelnemer van dit toernooi toch niet uit het oog mocht verliezen, kwam hij te zelden aan opbouwend spel van eigen makelij toe. Voor de hand had wellicht gelegen meteen rechtshalf Winter met De Boer te laten wisselen. Dan had De Boer op zijn favoriete plaats gestaan en zou de verdedigend sterkere Winter van meer nut zijn geweest dan in zijn duels met Anderton.

De Engelsen gokten bij vlagen op de tactische variant waarmee Zwitserland vorige week de Oranjeklanten verraste. Rechtshalf McManaman, op papier de tegenstander van Witschge, schoof herhaaldelijk door naar Bogarde. Dat bracht de Engelse aanvalskracht op drie man en zorgde voor onrust, omdat Shearer en Sheringham voor Bogarde en Reiziger waren voorzien. Met McManaman erbij zag aanvoerder Blind zich geconfronteerd met een één tegen één situatie. Seedorf zag zich immers in hoofdzaak als de motor voor het middenveld. Hij had meestal in de duels met Ince te maken en was niet al te vaak in de buurt van zijn verdediging te vinden.

De problemen voor Nederland waren extra groot, omdat Engeland plotseling aanzienlijk beter speelde dan tegen Zwitserland en Schotland. Toen was het in feite twee keer armoe troef, al wilde de Engelse pers in een vlaag van onverbeterlijk chauvinisme doen geloven dat in de tweede helft tegen de Schotten het eerder weggehoonde team al een wereldprestatie leverde. Heel veel beter was het tegen Nederland echter beslist. Beter was Gascoigne, beter was Ince - beiden grossierden zelfs in hakballetjes en andere trucs. Eén zo'n kunstje werd de Nederlandse ploeg al snel fataal. In de 21ste minuut haalde Ince achter zijn standbeen het balletje weg. Een fractie later ging de man van Inter over de benen van Blind in het strafschopgebied neer. Als het een geflikte strafschop was, dan deed Ince het in ieder geval erg handig. Voor Shearer was de penalty geen probleem. Met rechts koos hij de linkerhoek. Net als steeds in de Europa Cup-finale het geval was, ging Van der Sar ook nu weer naar de goede hoek, maar zijn lengte was andermaal net niet toereikend: 1-0.

Puinhoop

Hiddink trachtte het gebrek aan balans na de rust weg te werken door Witschge voor De Kock te wisselen. Het lag niet aan de man van Roda JC, maar de puinhoop werd alleen maar groter. Gascoigne was ondanks zijn overgewicht helemaal niet meer te houden. De bal in de Engelse rijen ging zelfs soepel rond, alsof ze nooit anders doen. Het was ongelooflijk om te zien, maar binnen een kwartier lag heel Oranje op z'n gat. Bij een corner van Gascoigne won Sheringham een kopduel van Winter en toen Seedorf de hoek bij de paal ook nog niet goed afschermde was het 2-0. Vier minuten later sloeg Shearer toe na een sublieme opzet van Sheringham en Gascoigne. Sheringham sloeg weer zes minuten later toe, toen Van der Sar een schot van Shearer niet onder controle had gekregen.

Niemand gaf nog een cent voor het Nederlands elftal. Tot Patrick Kluivert op de rokende resten alsnog het afdoende blusmiddel vond: 4-1.

Deel dit artikel