Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Op straat met @Youssef_Ams

Home

Marlies Kieft

© René van Manen

Wat twittert een dakloze? Twee jaar geleden kregen vijf Amsterdamse daklozen een smartphone en een twitteraccount. Youssef (50) is een van de deelnemers aan het project Straatvogels. 'Ik vind het zinvol om alles wat ik van het leven op straat leer, door te geven aan mensen. Pratend of via Twitter.'

Zijn geboortenaam is Youssef, maar iedereen in het inloophuis Oud-West in Amsterdam noemt hem 'Jezus'. Een kleine gestalte met een uitstaande grijze krullenbos als een halo om een vriendelijk gezicht. Sommige mensen verslijten hem voor gek als hij zegt dat de aarde kan praten, anderen noemen hem een mysticus. Sinds twee jaar kan hij zijn gedachten digitaal delen met de hele wereld.

De dag van Youssef, die al vijfentwintig jaar dakloos is, begint om vijf uur 's morgens, tegelijk met de vogels. Wanneer hij onder de bomen van het Amsterdamse Beatrixpark slaapt, vouwt hij zijn luchtmatras en slaapzak op, stopt ze in een vuilniszak en verstopt ze samen met zijn camouflagetentje onder een struik. "Ik ruim na het slapen altijd meteen op, want de grond zegt tegen mij: 'Als jij je rommel niet opruimt, kan ik niet ademen'."

Op andere dagen, wanneer Youssef bij zijn beste vriend, de ex-dakloze Enrico slaapt, zet hij koffie, eet een broodje en geeft hij de drie vogels van zijn kameraad te eten en te drinken. Maar waar hij ook slaapt, hij vergeet nooit te mediteren.

Vaak leidt zijn meditatie tot inspiratie en haalt hij tegenwoordig zijn smartphone tevoorschijn uit een bruin leren hoesje, zorgvuldig weggestopt in zijn eeuwige schoudertas. Nog steeds is het lastig om zijn gedachten in 140 tekens te vatten. Hij wil zo graag alles uitleggen. Maar vaak lukt het goed. 'Is waar dat morgen 1 april is of is een grap?', twittert hij op 31 maart. Via de Federatie Opvang komt zijn tweet terecht in de Tweede Kamer bij PvdA-politica Lea Bouwmeester die waarderend twittert: 'Ik ben benieuwd wie morgen de prijs voor beste 1 april grap wint.'

'Goedemorgen Jezus'
De ochtend is zijn favoriete deel van de dag. Youssef: "In de ochtend zit een rust, zoals van iets dat vers is. In die schone energie fiets ik naar mijn werk. Ik fiets niet te gehaast, want ik wil daar vol zelfcontrole aankomen." Zijn werk, dat is onder meer het inloophuis Oud-West van De Regenboog Groep. Deze plek wordt voor een groot deel gerund door 'meewerkende bezoekers'.

"Bonjour Kazan." Youssef heeft om half negen postgevat aan een tafel bij de deur van het inloophuis. Op een lijst schrijft hij de namen van alle bezoekers die binnenkomen. "Goedemorgen Jezus", klinkt het. "Goedemorgen Doris."

Veel van de daklozen stonden al voor de deur met hun bezittingen in uitpuilende rugzakken, vuilniszakken en rolkoffers. Het grootste deel van de bezoekers komt van nachtopvang het Stoelenproject in de buurt. Al snel zijn er zo'n vijfenzeventig daklozen binnen. Ze krijgen hier koffie of thee, eten een boterham, praten wat. De meesten zitten maar wat op een stoel. De lucht hangt vol met sigarettenrook.

'Entre les étoiles le Seigneur a écrit ton nom', klinkt een luid zingende vrouwenstem uit Youssefs schoudertas. Hij haalt een kleine telefoon uit een hoesje met kralen: "Jaaaa". Youssef praat even met zijn vriend Enrico. "Deze is om te bellen, de grote om mee te twitteren", legt hij fluisterend uit.

Youssef: "In het begin zat ik 's avonds tot elf uur met mensen via Twitter thematiek uit te wisselen. Daar ben ik mee gestopt. Want eigenlijk ga ik tussen acht uur en half negen naar bed. Wat ik interessant vind, is dat veel mensen snappen wat ik schrijf. Het heeft geen nut om inspiratie voor jezelf te houden. Als iemand zich in mijn filosofie herkent, maakt mij dat extra blij, want misschien voelen ze zich daardoor minder alleen."

'Dankbare dakloze'
Small talk, daar doet Youssef niet aan. Niet in het gewone leven en niet op Twitter. De aard van zijn berichtjes is filosofisch, spiritueel en altijd positief. 'Wie klaacht over de weer, klaacht over de Heer'.

Met zijn ruim zevenhonderd volgers heeft de dakloze Youssef een bont digitaal gezelschap van daklozen, kunstenaars, hulpverleners, politici, religieuzen, wijkagenten, journalisten en idealisten achter zich aan.

Op zijn twitterprofiel noemt hij zichzelf 'dankbare dakloze'. Verlangt hij dan nooit naar een eigen huis? Youssef kijkt even droevig. "Vroeger was het mijn droom om een huis te hebben, net als veel andere daklozen. Nu ben ik tevreden met deze dag. Wat ik op straat leer, had ik in een huis niet geleerd. Ik zie alles. Blije gezichten, verdrietige gezichten. Ik zie hoe de dag van licht naar donker gaat. In de avond zit iets emotioneels en eenzaams, alsof het einde van de wereld gaat komen. De vogels fluiten in de ochtend anders dan in de avond."

Lees verder na de advertentie

Geen wiet, geen alcohol
Youssef is een rustpunt in het inloophuis. Hij kijkt even oplettend wanneer er luid gekletter van metaal op tafel klinkt. Een man met een woeste baard heeft een zak met meer dan honderd roestige sleutels omgekieperd. Youssef schrijft onverstoorbaar verder op zijn namenlijst. "98 procent van de mensen hier is gefrustreerd", legt hij uit. "En ze willen dat kwijt. Door te bidden heb ik geleerd hoe ik dat moet ontvangen. In het begin voelde ik me een vuilnisbak. Maar nu ben ik een stap verder. Ik ben de vuilnisfabriek van de stad. In de fabriek wordt het vuil geselecteerd, hier het glas, daar het papier. Ik word niet treurig van de problemen van anderen, maar daarvoor moet ik zelf sterk zijn."

Maar Youssef is ook maar een mens. Soms is er een beproeving, een verleiding. "Ik denk bijvoorbeeld over iemand: hij is slecht, geef hem een klap. Dan mediteer ik en gaat het beter. Als twintiger, toen hij net uit Algerije naar Nederland was gekomen, was hij verslaafd aan alcohol en wiet. Youssef: "Na een alcoholvergiftiging kwam ik in het ziekenhuis. De dokter zei: 'Geen druppel meer'. Ik dacht: hoe kan ik dat? Vijf minuten voor ik naar buiten ging, kwam de kracht. Ik liep de deur door en knielde op straat. Daarna geen alcohol meer, geen slechte vrienden, geen wiet, geen ruzie."

'De vogels maken zich geen zorgen'
Youssef: "Zonder iets te doen wordt het leven moeilijk. Ik werk bijna zeven dagen per week voor andere daklozen, ik zing in het daklozenkoor en in een koor van de Vredeskerk in Amsterdam. Voor mij is het zinvol om alles wat ik van het leven op de straat heb geleerd, door te geven aan de mensen. Pratend of met Twitter."

Wordt hij met zijn vijfig jaar inmiddels niet te oud om in het park te slapen? Youssef: "Ik voel dat mijn lichaam vraagt om meer comfort. En soms vraag ik me af: wat moet ik?" Hij heft zijn handen op en kijkt omhoog. "Mijn leven is in de handen van de wereld. Ik oefen me in me geen zorgen maken. Jezus zegt in de Bijbel dat de vogels zich ook geen zorgen maken."

Maar vannacht slaapt Youssef in een echt bed bij zijn vriend Enrico. Voor vandaag is hij klaar met zijn werk. Buiten op straat pakt hij zijn smartphone en twittert: 'Alles gaat en alles komt weer terug'. Dan maakt hij zijn slot los, stapt op zijn fiets en verdwijnt in de stad.

Deel dit artikel