Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Op de Parade is max dertig minuten een ware uitkomst

Home

Hanny Alkema

De Poezieboys laten zich inspireren door Joseph Brodsky. © RV

Op de Parade worden heel wat theaterideeën uitgeprobeerd, is de fuchsia van Annie M.G. vrolijk aanwezig, en blijkt 'U bent mijn moeder' in goede handen bij Jan Rot.

Een half uur. Dat is de limiet die alle theatermakers, muzikanten, dansers en andere artiesten voor hun optreden op de Parade krijgen opgelegd. Daarmee kunnen bezoekers verschillende voorstellingen op één avond of middag bekijken. De diversiteit is breed genoeg. En ook voor de kosten hoeven ze dat niet te laten: met de prijs van een kaartje kan algauw een extra glas op de vele terrasjes worden uitgespaard.

Lees verder na de advertentie

In artistiek opzicht is dat halve uur een ware uitkomst. Kort genoeg om je niet meteen een buil te vallen en lang genoeg om echt iets in uit te proberen. Het merendeel van de voorstellingen is speciaal voor de Parade gemaakt en alleen daar te zien, maar er zijn makers bij die hier ideeën uittesten om ze, als ze bevallen, later in het seizoen uit te bouwen tot of te gebruiken in een volwaardige avondvoorstelling.

Kort genoeg om je niet meteen een buil te vallen en lang genoeg om echt iets in uit te proberen

Neem de Theatertroep die in 'Vaudeville' dat titelgenre op de hak neemt met een reeks superkorte acts, expres zonder enige samenhang of chronologie. In energie en losse aanpak herken je het hun typerende anarchistische absurdisme. Toch: scherts achter elkaar zoals 'vakjargon' van een klassieke fluitiste, een vals 'Fluitketeltje' (Annie M.G. Schmidt) en de (hier) omwaaiende zomerjurk van Marilyn Monroe, leidt onafwendbaar tot meligheid. Wel hogere meligheid, zoals in een herhaalde dialoog met vraag en antwoord in consequent verkeerde volgordes. Theatertroeps hogere doel is kennelijk vooral de prikkels en mogelijke aanzetten voor later.

Tekst loopt door onder de afbeelding

Edda Barends als dementerende moeder in 'U bent mijn moeder'. © RV

Overigens is leuk zijn een gewisse valkuil. De Parade-tijdslimiet vraagt een heldere en snelle pointe. Te veel makers zoeken dat in het halen van de lach. Met vaak flauwe lol of slechte slapstick als gevolg. Zo wordt een trouvaille als het in plakken snijden van drie-condoléance-cakes-tegelijk in 'Als je in Brabant een begrafenis plant tijdens carnaval komt er niemand' (Theater Utrecht) mateloos uitgemolken, waardoor spel en titel te ver uiteen drijven.

Eenzelfde euvel kleeft aan 'Romeo & Julia en Layla & Majnun' van Theatergroep Witte Raaf. Hoewel het een mooi idee is om een oosters en westers liefdesverhaal te mengen, blijft het stuk hangen in haantjesgedrag van twee overenthousiaste acteurs, te complex ook voor de jeugdige doelgroep.

Dat Jan Rot het lef heeft om zich aan 'U bent mijn moeder' te wagen, lijkt een gotspe

Dat acteurs plannen ontwikkelen die bij hun eigen repertoiregezelschap (nog) geen kans hebben, is een belangrijk verrassingselement van de Parade. Na het vorig jaar bejubelde 'Ginsberg' laten de Poezieboys (Zaal 3 van Nationale Theater) zich nu inspireren door de dichter Joseph Brodsky. In een ouderwets huiskamertje brengen Jos Nargy en Joep Hendrikx Brodsky's werk en persoon samen in een even gevoelig als strijdbaar dubbelspel. In het Nederlands en Russisch. Intiem vormgegeven en geënsceneerd, maar zo plotseling afgebroken, dat je bij het weggaan alleen maar kan hopen op een verdere uitwerking elders.

Dat voorts Jan Rot het lef heeft om zich aan het weergaloze 'U bent mijn moeder' te wagen, lijkt een gotspe. Joop Admiraal schreef 35 jaar geleden theatergeschiedenis met het verhaal over zijn dementerende moeder, dat moet in Rots gitaarhanden wel een desillusie worden. Maar het blijkt, o wonder, een juweeltje. In een simpel prieeldecortje, opgevrolijkt met de fuc-fuc-fuchsia van Annie M.G., speelt Edda Barends de dementerende moeder, in dit geval opgeroepen uit de dood door haar zoon (Rot).

Zo onsentimenteel als de oorspronkelijke versie, is ook hier de bijna terloopse dialoog. Nu en dan onderbroken door een liedje van de zoon, waar het hoofd van Barends soms als vanzelf in gaat meewiegen, alsof de moeder het zich vaag gaat herinneren. Het spel legt de universele bezieling van de tekst bloot en ontroert. Weer. Een langere bewerking zou het geheel afzwakken. Regisseuse Hanneke Braam zal daarom geen avondvullende versie maken. Helaas? Tegelijk is het halve uur hiermee als kracht aangetoond.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie
Kort genoeg om je niet meteen een buil te vallen en lang genoeg om echt iets in uit te proberen

Dat Jan Rot het lef heeft om zich aan 'U bent mijn moeder' te wagen, lijkt een gotspe