Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ook nummer 7 voor voetballer Henk Angenent

Home

MATTY VERKAMMAN

ALPHEN AAN DEN RIJN - “Dat die naam je nog iets zegt.” Daags na De Dag bevestigt de vader van Henk Angenent het: De voetballer Henk Angenent is familie. Mijn opa en de opa van die voetballer waren broers.”

Het nummer 7 speelt een opmerkelijke rol voor de twee top-sportende Angenents. De held van de Elfstedentocht droeg het beennummer 7. Toen de voetballer Henk Angenent op 30 januari 1957 in Madrid tegen Spanje zijn enige wedstrijd voor Oranje mocht spelen, droeg hij het rugnummer 7. Dat nummer hoorde bij de positie van rechtsbuiten in de orthodoxe vijfmansvoorhoede. De andere voorwaartsen waren rechtsbinnen Tinus Bosselaar, midvoor Faas Wilkes, linksbinnen Tonny van der Linden en linksbuiten Coen Moulijn. Zij werden bijgestaan door de kanthalfs Jan Notermans en Jan Klaassens, spil Cor van der Hart, de backs Roel Wiersma en Kees Kuijs en doelman Frans de Munck.

Grote voetbalnamen in de jaren vijftig, maar niet groot genoeg om fameuze Spanjaarden als Antonio Ramallets, Ladislao Kubala, Alfredo di Stefano, Luis Suarez en Francisco Gento aan het schrikken te brengen: 5-1 voor Spanje, voor 105 000 toeschouwers in de burcht van Real Madrid. Het was een wedstrijd die in Nederland tot veel kritiek leidde. De opbrengst was bestemd voor de noodlijdende Hongaren die kort tevoren door de Sovjets onder de voet werden gelopen. Was het niet heel vreemd, een wedstrijd voor dit doel te organiseren in het land van een dictator als Franco? Dat was belachelijk, zo vonden nogal wat kranten. De KNVB dacht er anders over.

Henk Angenent kreeg na zijn enige interland redelijke perskritieken. Niet goed, niet slecht, zeker een speler die het als vervanger van de geblesseerde Bram Appel aardig had gedaan. Een aanzienlijk minder slechte debutant dan Tonny van der Linden, zo stelde Herman Kuiphof in De Sportkroniek vast. In het weekblad Run was het verslaggever Nino Tomadesso opgevallen, dat Angenent het Oranje-gezelschap voortdurend met grappen en grollen had vermaakt. Zijn voetbal-handelsmerken - snelheid en een snoeihard schot - hadden overigens niets opgeleverd. En ook had Henk een prima kans gemist. “Dat heb ik wel vaker - dan wil ik koppen en raak ik de bal alleen met mijn oor.”

Volgens het reisverslag van Nino Tomadesso was Henk Angenent alleen het laatste half uur van de trip stil te krijgen. De landing in zeer slecht weer op Zestienhoven lukte pas bij de derde poging. Bij die spanning trokken alle reizigers in de heftig schuddende Viking wit weg.

Henk Angenent maakte als voetballer naam bij Fortuna '54. Eerder speelde hij in Velsen voor Stormvogels, in Limburg voor Sportclub Emma en na zijn verblijf bij Fortuna '54 in Geleen ook nog enkele seizoenen voor Haarlem. Hij leefde het leven op een meer dan bruisende manier. Privé dreef hij van de ene naar de andere storm. Op 26 december 1977 eindigde het onrustige leven van Henk Angenent. Hij was toen 47.

Deel dit artikel