Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Meester Bart: onzichtbaar ziek

Home

Bart Ongering

© Maartje Geels
Column

Toen ik voor de klas kwam te staan, kwam ik al gauw onzichtbaar lijden tegen. Hoe vaak ik hier ook mee te maken krijg, ik word hierdoor soms alsnog uit het veld geslagen. Sporadisch maak ik kennis met leerlingen die een onbegonnen leven leiden. Waar ik in het begin deel uitmaak van het soms al fragiele leven van kinderen, zie ik al gauw de vechtlust die zij hebben. Ik draag dit stukje daarom op aan de wat onzichtbare kinderen die meer zichtbaarheid en erkenning verdienen.

Je maakt je huiswerk voor zover je kunt. Je bent aanwezig voor zover de misère het toelaat. Jouw leven leek altijd te kloppen voor ons. Je ogen vol van bezieling, je lichaam vol met energie, je ziel overladen met wilskracht. Hoe sterk je ook bent en hoe hard je ook vecht, je bent hem geen moment de baas. Met je eeuwige lach en je immer hoopvolle kijk op het verdere verloop van je leven, ben je een puike toneelspeler. Je lijdt aan kanker maar je bent onzichtbaar ziek.

Je ervaart de pijn in je lichaam, maar het zijn de steken in je ziel die echt zeer doen. Deze ziekte is erger dan de dood. Een treurspel waarin kanker de hoofdrol heeft. Een ongewenste gast die binnensluipt en voor altijd blijft. Je beseft dat je moet vechten, maar dat doe je niet om te winnen. Je kunt deze strijd namelijk niet winnen, deze tegenstander is gewoonweg te sterk.

Lach
Je zit vooraan in het klaslokaal. Ik kijk naar je terwijl ik de klas een vraag stel. Voor het eerst lijk je het niet mee te krijgen. Voor het eerst sluipt de uitzichtloosheid in je ogen. Je bent verre van de leerling die je was. Zelfs een lach is teveel gevraagd. Terwijl het leven van je klasgenoten nog in de kinderschoenen staat, lijkt jouw nog zo jonge leven stil te staan.

De telefoon gaat. In het scherm zie ik dat het je moeder is die belt. Ik slaak een diepe zucht. Het zijn de bevestigende woorden die ik al een poos tegemoet zie. Je bent er niet meer. Je herstel naar beter is mislukt. Waar je eerder steeds weer opleefde na een tegenslag, is het nu echt voorbij. Waar vroeger de lach na de pijn kwam, verschijnen pijn en lach voor het eerst gelijktijdig.

Ik zou je nog langer willen zien, willen horen, willen onderwijzen. Liever hadden we nog even van en met jou kunnen genieten, van de toon van je lach en de klank van je stem.

Je hoeft niet meer te vechten in die oneerlijke strijd. Terwijl jouw ziel zich loswerkt uit jouw jonge lichaam, vallen onze tranen rond de kleine kist waarin jij ligt.

Lees verder na de advertentie
Je zit vooraan in het klaslokaal. Ik kijk naar je terwijl ik de klas een vraag stel. Voor het eerst lijk je het niet mee te krijgen

Deel dit artikel

Je zit vooraan in het klaslokaal. Ik kijk naar je terwijl ik de klas een vraag stel. Voor het eerst lijk je het niet mee te krijgen