Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Onkruid heeft drie gradaties: erg, heel erg en het allerergst

Home

Nicolien van Doorn

Onkruid bestaat niet, zeggen mensen die er verstand van hebben. In hun ogen zijn alle planten gelijk en daarom stellen ze onkruid op één lijn met rozen, tulpen en andere tuinplanten.

U en ik weten wel beter. Van tuinplanten houden we en van onkruid niet – omdat onkruid opkomt zonder dat we er om hebben gevraagd en omdat we het, als het er eenmaal is, nooit meer kwijtraken.

Onkruid heeft verschillende gradaties: tamelijk erg, heel erg en het ergst van allemaal. Tamelijk erg zijn onkruiden die zich via zaad verspreiden zoals vogelmuur, varkensgras, straatgras en kleefkruid. Ze bloeien ongezond lang, maar als je de bloemen consequent blijft weghalen kun je ze wel degelijk kwijtraken.

Heel erg zijn penwortelonkruiden. Dat zijn planten met lange penwortels die na het wieden gewoon weer uitlopen. Beruchte penwortelonkruiden zijn weegbree, grote brandnetel en paardebloem. De remedie is simpel, maar vergt wel een enorm uithoudingsvermogen: koop een aspergesteker of onkruidsteker, steek die bij de plant zo diep mogelijk in de grond, beweeg hem zachtjes heen en weer en trek de plant er dan voorzichtig uit. Bedenk, terwijl je hiermee bezig bent, dat als je ook maar één honderdste millimeter wortel laat zitten, de plant gewoon weer uitloopt.

Zaadonkruid en penwortelonkruid zijn verschrikkelijk. Maar het zijn schoothondjes vergeleken met wortelonkruiden als zevenblad, heermoes, kweekgras, akkerwinde, klein hoefblad en Japanse duizendknoop. Dat zijn planten die in de loop van de honderden miljoenen jaren van hun bestaan een voortplantingssysteem hebben bedacht dat geniaal is van eenvoud – ze breiden zich uit met ondergrondse uitlopers die zo breekbaar zijn dat er, wat je als tuinier ook doet, altijd stukjes blijven zitten die hun volslagen nutteloze leven gewoon voortzetten.

Het onkruid waar tuiniers het meest over klagen is zevenblad (Aegopodium podagraria). Er zijn mensen – en de eerlijkheid gebiedt me te zeggen dat ik daar ooit een van was – die de witte ondergrondse draden uitspitten of uit de grond trekken. Zij weten niet dat zevenblad dat zalig vindt, omdat er altijd wel een stukje in de grond achterblijft. Het is alles wat de plant nodig heeft om op te schieten, want elk afgebroken stukje vormt een nieuwe kloon.

In tuinboeken en op internet staan tientallen manieren waarop zevenblad bestreden kan worden. De grond een jaar lang afdekken met zwart landbouwplastic, zegt de een. Een jaar lang aardappelen telen, want daar houdt zevenblad niet van, zegt de ander. Bespuiten met een onkruidverdelger als Roundup, raadt iemand aan. Die daar aan toevoegt dat de bladeren dan afsterven, maar dat er na een poosje evengoed weer nieuw blad verschijnt. Niet verwonderlijk als je weet dat zevenblad zich zelfs door een (verboden) herbicide als simazine niet laat tegenhouden.

Maar is er dan helemaal niets te doen aan zevenblad? Jazeker wel! Zevenblad is in bedwang te houden door telkens weer de blaadjes af te knippen. Net zo lang tot de plant uitgeput raakt en de strijd opgeeft. Zonder blad blijft geen enkele plant in leven, zelfs zevenblad niet.

Een onkruid dat eveneens een aparte vermelding verdient is de Japanse duizendknoop (Fallopia japonica). Over deze plant hoef ik maar twee dingen te zeggen om u te laten beseffen hoe angstaanjagend hij is. Ten eerste: aanplant en transport van de Japanse duizendknoop is in Engeland bij wet verboden. En ten tweede: de bijnaam van deze plant is ’wandelende Jood’, vanwege zijn vermogen overal op te duiken.

De Japanse duizendknoop groeit 10 tot 20 cm per dag, wortelt een halve meter diep, maakt wortelstokken van een meter lang en drukt alle andere plantensoorten weg. Elk los oog kan zich ontwikkelen tot een nieuwe kolonie. Verder is hij zo sterk dat hij verhardingen opdrukt, dwars door asfalt heen groeit en betonplaten breekt.

Helemaal nutteloos is de Japanse duizendknoop overigens niet. Als hoofdrolspeler in een griezelige sciencefictionfilm zou hij een glansrol kunnen vervullen.

Lees verder na de advertentie
Zaadonkruiden zijn lastig, maar meer ook niet. (FOTO JÿRGEN CARIS, TROUW)

Deel dit artikel