Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Ondersteuning biedt het speciaal onderwijs wel, maar aan vriendjes kan het leerlingen niet helpen

Home

maaike bezemer

© Nanne Meulendijks

Het aantal kinderen dat naar het speciaal onderwijs gaat, groeit weer. Dat heeft vooral invloed op hun sociale ontwikkeling. Op het speciaal onderwijs moeten ze het vaker stellen zonder vrienden. 

Kinderen met een beperking die naar een reguliere school gaan, hebben een rijker sociaal leven. Hun vriendenkring is groter en diverser dan die van leerlingen in het speciaal onderwijs. In het regulier basisonderwijs krijgen kinderen ook vaker hulp van anderen, zo blijkt uit onderzoek van een viertal belangenverenigingen. Kinderen in het speciaal basisonderwijs zeggen vaker helemaal geen vrienden te hebben (16 procent) dan kinderen op gewone basisschool (2 procent). En als ze die wel hebben, dan hebben die vrienden vaker een aandoening of wonen ze niet in de buurt.

Lees verder na de advertentie
© Nanne Meulendijks

Volgens directeur Illya Soffer van Ieder(in), een organisatie voor mensen met een beperking of chronische ziekte, bevestigt het onderzoek hoe 'ongelooflijk wenselijk' het is dat kinderen samen opgroeien en naar school gaan. "Op de langere termijn heeft het sociale welzijn van kinderen gevolgen voor werk en zorg. Hoe wil je dat mensen zelfredzaam zijn als ze niet kunnen terugvallen op een eigen netwerk?"

Hoe wil je dat mensen zelfredzaam zijn als ze niet kunnen terugvallen op een eigen netwerk?

Illya Soffer, directeur van Ieder(in)

Naast Ieder(in) zijn ook Mind, het Landelijk platform psychische gezondheid en de Patiëntenfederatie Nederland betrokken bij het onderzoek, waarvoor zo'n tweehonderd ouders en kinderen uitgebreid zijn ondervraagd.

Niet het beste uit de leerling

Tot nu toe hangt het nog te veel af van de school en zelfs de leerkracht of een kind met een beperking naar een gewone school kan. Voor ouders kost het veel moeite om de juiste ondersteuning gefinancierd te krijgen. Uit de enquête blijkt dat ouders over het algemeen meer vertrouwen hebben in speciaal onderwijs en de ondersteuning daar beter geregeld vinden. Meer dan de helft van de ondervraagden ervaart dat de school voor regulier onderwijs niet het beste uit de leerlingen haalt, terwijl in het speciaal basisonderwijs het overgrote deel van de ondervraagden (91 procent) vindt dat de school dit juist wel doet.

Kinderen en jongeren voelen zich niet fijner op de ene of andere school. Wat dat betreft is er geen verschil tussen speciaal of regulier onderwijs. Een derde van alle deelnemers, ongeacht schooltype, voelt zich weleens eenzaam.

Regulier voortgezet onderwijs springt er negatief uit. Hulp van anderen krijgen kinderen er nauwelijks, bovendien zegt een kwart van de ondervraagden dat er op de gewone vmbo's, havo's en vwo's geen aandacht is voor pesten.

Hij kon zich aan weinig kinderen optrekken

Nanda Bakker heeft een zoon (18) met herstenletsel

De jongste zoon van Nanda Bakker heeft in de baarmoeder hersenletsel opgelopen, waarschijnlijk een gesprongen bloedvat, maar daar kwam ze pas achter toen er op zijn tiende een scan werd gemaakt. De jongen ontwikkelde zich qua spelen en praten normaal, hij bewoog alleen wat minder soepel. In Portugal, waar het gezin toen woonde, speelde de vraag niet welk onderwijs ze moesten kiezen. "Daar zijn geen aparte scholen voor kinderen met een beperking."

© Nanne Meulendijks
In Portugal las de schoonmaker met de kinderen als ze tijd over had. Hier heb weleens ik het idee dat we stikken in onze eigen bureaucratie

Nanda Bakker

Volgens Bakker ging het er goed, vooral vanwege de structuur. "Fonetisch lezen, ouderwets tafels opzeggen, niet te veel regels. Soms las een schoonmaker met de kinderen als ze tijd over had. Hier heb weleens ik het idee dat we stikken in onze eigen bureaucratie."

Terug in Nederland vroeg ze zelf ondersteuning aan voor haar zevenjarige zoon, waarop hij werd doorverwezen naar speciaal onderwijs, met kleine groepjes. "Hij kwam tussen zwaargehandicapte kinderen, met autisme, in een rolstoel", vertelt zijn moeder. Weinig kinderen waar hij zich aan kon optrekken. "Had hij in Portugal volop vriendjes in de buurt, in Nederland zat hij als een aardappel op de bank."

Bakker vindt het onvoorstelbaar dat kinderen hier niet samen naar school gaan. "Er wordt een grote groep buiten de samenleving geplaatst." Toen hij tien was, wilde de jongen niet meer naar de speciale school. Bakker: "Ik heb elke school in onze buurt geprobeerd, maar die durfden het niet aan. Op een democratische school heeft hij zijn zelfvertrouwen teruggevonden, hij is nu achttien en zit op een reguliere vmbo, in de buurt. Eindelijk onderneemt hij weer dingen met vrienden."

Op een speciale school heeft iedereen wel wat

Jeannet Plas (39) werd spastisch geboren

Jeannet Plas loopt met krukken. Haar oudere broer zat op een reguliere basisschool en de kleuterjuf nam haar er graag bij. "In 1982 was dat best bijzonder. Zij keek naar mij als persoon, niet naar mijn beperking." Plas' beste vriendin, Lisette, deed dat ook, maar toch voelde ze zich in de klas wel anders. "Ik kon niet meedoen met gym, of met spelletjes in de pauze. En als ik niet werd uitgenodigd voor een partijtje vroeg ik me toch af of dat kwam door mijn beperking of door mijn persoonlijkheid."

© Nanne Meulendijks

Plas is voorstander van samen naar school, maar na haar tiende had ze het ook prima naar haar zin op een aangepaste school. "Daar had iedereen wat, alle leerlingen deden mee aan gym, we gingen zelfs paardrijden. En er was volop ergotherapie en logopedie." Haar huidige vriendinnen kent ze uit die tijd, het contact met Lisette is verwaterd.

Met tekstverwerken moest je 180 aanslagen per minuut halen. Op een goede dag had ik hooguit 76. De docent vond me toch een goede secretaresse en heeft een vrijstelling geregeld

Op de reguliere meao trof ze weer een docent die door haar handicap heenkeek. "Met tekstverwerken moest je 180 aanslagen per minuut halen. Ik kwam hooguit op 76 als ik een goede dag had. De docent vond me toch een goede secretaresse en heeft een vrijstelling geregeld."

Mooiste zou volgens haar zijn als reguliere en speciale scholen meer zouden samenwerken, een gebouw zouden delen. "Belangrijkste is dat klasgenoten en docenten je accepteren. Dan voel je je veilig."

Lees ook:
Samen naar school blijft een ideaal, praktijk wil het niet worden, zo blijkt uit een analyse van Trouw. Er gaan niet minder, maar juist meer kinderen naar het speciaal onderwijs.

Het laatste jaar was Max niet meer te houden. Hij was vaak boos, maakte ruzie. Soms liep hij gewoon weg. Ouders van klasgenoten klaagden bij de directeur over 'die stoorzender' in groep acht. Uiteindelijk bleef Max maar thuis.

Nederland telt zo'n twintig samen-naar-schoolklassen die kinderen met een meervoudige beperking plek bieden op een reguliere school. Een ervan is de Kanzklas in Heerhugowaard. 


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel

Hoe wil je dat mensen zelfredzaam zijn als ze niet kunnen terugvallen op een eigen netwerk?

Illya Soffer, directeur van Ieder(in)

In Portugal las de schoonmaker met de kinderen als ze tijd over had. Hier heb weleens ik het idee dat we stikken in onze eigen bureaucratie

Nanda Bakker

Met tekstverwerken moest je 180 aanslagen per minuut halen. Op een goede dag had ik hooguit 76. De docent vond me toch een goede secretaresse en heeft een vrijstelling geregeld