Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Nog steeds trots op de Vogelaarwijken

Home

Ella Vogelaar, oud-minister wonen en wijken en integratie

Klarendal in Arnhem, één van de Vogelaarwijken. © anp
Opinie

ELLA VOGELAAR   Het geld voor de Vogelaarwijken is helemáál niet in een bodemloze put beland. Er is in die wijken juist veel bereikt, betoogt oud-minister Ella Vogelaar. Ze is boos.

De krantenkoppen logen er niet om toen eind juli het SCP-onderzoek 'Werk aan de wijk' werd gepubliceerd. 'Geld Vogelaarwijken in bodemloze put beland', 'Aanpak van Vogelaarwijken mislukt'. Als oud-minister van die wijken was ik stomverbaasd. En dat niet alleen. Ik maak me daar nog steeds boos over, met goede reden.

Het kabinet is bezig met het overdragen van taken naar gemeenten en wil tegelijkertijd fors bezuinigen op de zorg voor ouderen, chronisch zieken en jongeren. Burgerkracht en een beroep op familie en buren zijn de toverwoorden. Maar de wijkenaanpak heeft laten zien dat juist de meest kwetsbaren het daar niet mee redden. Het SCP-rapport maakt het er niet beter op.

In de Vogelaarwijken is juist veel bereikt. Andere rapportages, onder andere van het CBS, kwamen tot positievere conclusies. Ook hoor ik van bewoners, met wie ik geregeld praat, dat de zaken erop vooruitgaan.

De aanpak van het SCP-onderzoek vond ik trouwens arbitrair. De onderzoekers gebruikten een quasi- experimentele techniek waarbij ze de 40 wijken vergeleken met wijken die met dezelfde problemen kampten, maar net een beetje minder. Die wijken kregen geen extra geld en als het daar ook beter gaat, is het Vogelaarbeleid weggegooid geld, aldus de onderzoekers.

Aandachtswijken
Wat ze over het hoofd zagen, is dat ik op aandringen van de Kamer niet alleen investeerde in die 40 wijken, maar ook in andere wijken. In 2009 en 2010 kwamen er 37 aandachtswijken bij. Met minder geld en minder intensieve aandacht weliswaar, maar de problemen waren er ook minder groot. Dat er in die andere wijken niets is gebeurd, klopt van geen kant.

Natuurlijk is de overheid soms hardleers, maar we hebben bij de opzet van het wijkenbeleid zeker lessen getrokken uit de eerdere aanpak. In de 40 wijken waar zogenaamd al het geld in een bodemloze put verdween, is in werkelijkheid zeer veel in gang gezet. Met alle partijen in de wijk stelden we een gezamenlijke agenda op en benoemden we de problemen die als eerste aangepakt moesten worden. We constateerden namelijk dat iedereen wel zijn stinkende best deed, maar dat men langs elkaar heen werkte. Niet alleen op wijkniveau, maar ook op dat van individuele gezinnen.

Het adagium 'één gezin, één plan' is daar geboren. Iedereen kent de verhalen over multi-problem gezinnen waar tien hulpverleners over de vloer komen die dat van elkaar niet weten. We bedachten er een oplossing voor. Burgers worden daarbij niet gepamperd, maar aangesproken op hun eigen verantwoordelijkheid.

Daar plukken gemeenten nu nog de vruchten van. Het tijdig opsporen en helpen van een multi-problem gezin levert per gezin een jaarlijkse besparing op van 50.000 euro.

In de steek gelaten
Daarnaast maakte ik me hard voor meer zeggenschap van bewoners en voor het principe dat zij zelf konden beslissen hoe zij het geld besteedden dat wij beschikbaar stelden.

In alle grote steden hebben juist mensen in achterstandswijken het gevoel door de samenleving in de steek te worden gelaten en geen perspectief te hebben. Je zou dus zeggen dat het een hele stap vooruit is als bewoners dat gevoel kwijtraken en zich gesteund voelen. Dat is in de Vogelaarwijken gebeurd. Ook het SCP-rapport erkende dat 'de aanwijzing tot aandachtswijk de bewoners heeft meegenomen in een idee van wijkverbetering'. Voor de onderzoekers is deze 'perceptie' echter alleen maar een discrepantie, strijdig met de feitelijke ontwikkelingen. Alsof het feit dat mensen er weer in zijn gaan geloven geen feitelijke ontwikkeling is. En alsof daarmee niet een essentiële voorwaarde is vervuld voor verdere vooruitgang.

Ik beweer natuurlijk niet dat alle extra gelden effectief besteed zijn. Maar voor het tegenovergestelde is geen enkele aanwijzing. Van meet af aan heb ik onderstreept dat de wijkenaanpak een kwestie van lange adem is. De onbetrouwbare overheid trok na vier jaar alweer de stekker uit het wijkenbeleid.

Desondanks staat recht overeind dat de Vogelaarwijken er sinds 2008 op een aantal terreinen op vooruit zijn gegaan. Het komt er nu op aan door te zetten en te leren van ervaringen. Alleen dan houden we de samenleving bij elkaar.

Lees verder na de advertentie

 
In de 40 wijken waar zogenaamd al het geld in een bodemloze put verdween, is in werkelijkheid zeer veel in gang gezet

Deel dit artikel