Nieuw: stemmen op zijn Nederlands

home

Nu de Nederlandse Antillen als land niet meer bestaan, gaat het bij de lokale verkiezingen op Bonaire, Saba en Sint-Eustatius nu ook om heel andere zaken. Nederlandse.

’Ja, ik ken vrijwel al mijn kiezers hier op Saba persoonlijk”, zegt Chris Johnson, de 33-jarige eilandbestuurder die opnieuw een gooi doet naar een plek in de vijfkoppige eilandsraad (vergelijkbaar met een Nederlandse gemeenteraad). Uiteindelijk hoopt Johnson na de huidige campagne en de verkiezingen van 2 maart terug te keren in zijn huidige baan, als gedeputeerde in het piepkleine dagelijks bestuur van de groene rots in de Caribische Zee.

Het vergt een bijzondere verkiezingscampagne, tussen de enige twee partijen die meedoen aan de komende eilandsraadsverkiezingen. De regerende Windward Island People’s Movement (WIPM) staat opnieuw tegenover de oppositionele Saba Labour Party (SLP). Dat de overwinning weer naar de regeringspartij gaat waar Chris Johnson als tweede op de lijst staat, is zo goed als zeker. De vorige keer in 2007 haalde zijn WIPM vier zetels, tegen één zetel in de raad voor de lokale Labourpartij. Vier tegen één: dat is al vele jaren globaal de vertrouwde verdeling van de gekozen volksvertegenwoordiging op Saba.

Zijn verkiezingscampagne draait bepaald niet alleen om de strijd tegen de tegenpartij SLP, legt Johnson uit. Het gaat er veel meer om jezelf te profileren tussen de collega-kandidaten op de eigen lijst. „Verkiezingen zijn hier meer persoonlijk dan tussen partijen.”

En elke stem telt. Binnen de WIPM is de afspraak gemaakt dat de twee kandidaten met de meeste voorkeurstemmen aanspraak mogen maken op de invloedrijke functie van gedeputeerde in het bestuurscollege, dus een soort wethouderschap.

Chris Johnson rekent het precies voor in zijn kantoor in het gouvernementsgebouw van The Bottom, het hoofdstadje van Saba. „Bij de vorige verkiezingen in 2007 kreeg ik 120 stemmen, het hoogste aantal. Ik hoop mijn vader nog eens te verslaan, die won een keer met 121 stemmen.” Vader Will Johnson was jarenlang de populairste politicus van Saba, totdat in 2007 een jongere generatie, onder wie zoon Chris, de leiding in de partij overnam. Die nieuwe lichting werd geprezen door premier Balkenende, die de jongeren in 2008 betitelde als ’enorm stimulerend’.

De strijd om zo weinig zetels tussen zo weinig stemgerechtigde eilanders (ruim negenhonderd) betekent uiteraard dat elke stap van de kandidaten onder een vergrootglas wordt gelegd.

Chris Johnson: „Het is vaak erg persoonlijk. Natuurlijk, mijn kiezers vragen me tijdens zo’n campagne om gunsten. Hoe ik daarmee omga? Het hangt ervan af wat ze vragen. Als ze willen dat ik ze help met een brief te schrijven aan een of andere instantie, dan is dat ok. Maar het moet niet zo zijn dat ze me een baantje vragen, daar is geen sprake van. Het eiland is klein; als je zoiets doet, is het snel bekend. Er gaan natuurlijk altijd allerlei verhalen rond. Bij zulke beschuldigingen over verleende banen, zeg ik: Kom maar met de bewijzen”.

Er valt in deze spannende weken veel uit te leggen door deze eilandbestuurder, die de afgelopen jaren verantwoordelijk was voor het constitutionele proces waarmee Saba werd omgevormd tot een Nederlandse gemeente overzee. Veel nieuwe Haagse regels die door Nederlandse ambtenaren over het bovenwindse eiland worden rondgestrooid, stuiten op weerstand onder bevolking. Een van de eerste nieuwe daden na de afkondiging op 10-10-2010 van de nieuwe Nederlandse gemeentelijke status, was de opening van een belastingkantoor in The Bottom. De invoerrechten zijn gestegen, de belastingen dreigen onbetaalbaar te worden, klagen veel Sabanen. Voor de elektriciteitsprijzen van een nieuw te splitsen energiebedrijf moet worden gevreesd. De aangekondigde betaalbare betere gezondheidszorg moet nog maar blijken. En wat moeten ze op dit eiland met dreigende Nederlandse betutteling tegenover de oude traditie om overleden familieleden in de eigen tuin te begraven? Wat te doen met de Nederlandse wet die het homohuwelijk mogelijk maakt?

Johnson sust: „We zijn nog maar een paar maanden bezig als Nederlandse gemeente. We gaan Nederlandse regels implementeren, maar we hoeven dat waarschijnlijk niet altijd zo toe te passen als in Nederland. De bewoners zullen straks inzien dat het nieuwe belastingsysteem uiteindelijk wel meevalt. Geef ze de tijd, zodat ze ook zien dat het nieuwe gezondheidszorgsysteem beter is. Dat er een Nederlands verbod komt op begraven in de eigen tuin is niet waar. En het homohuwelijk? Dat is op Saba niet zo’n punt als op bijvoorbeeld Bonaire. Ik ga als politicus gewoon staan voor de Nederlandse wetgeving over abortus, euthanasie en homohuwelijk. Wij zijn een bevolking die veel gereisd heeft, over de hele wereld, dus dat is hier niet zo’n punt. Voor de rest verwacht ik een beetje flexibiliteit met al die nieuwe regels vanuit het Europese deel van het koninkrijk.”

Lees verder na de advertentie
(Trouw)
De afronding in de Ridderzaal van het staatkundige hervormingsproces |binnen het Koninkrijk der Nederlanden. De gedeputeerde van Saba, Johnson (foto links), zet zijn handtekening, evenals zijn collega van Bonaire, Jopie Abraham (foto midden), en Julian Woodley van Sint-Eustatius (foto rechts). (FOTO'S PHIL NIJHUIS, ANP)
(Trouw)

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Deel dit artikel

Advertentie