Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Niet het geld, maar de muziek telt voor Konkurrent

Home

Saskia Bosch

Kleine, onafhankelijke platenmaatschappijen meten zich soms met opmerkelijk succes met de grote. Als David met Goliath. Deze zomer portretteert Trouw zes van deze smaakmakende Nederlandse labels. Vandaag deel twee: Konkurrent

Releases van Konkurrent zijn vooral geliefd bij liefhebbers van vooruitstrevende pop- en muziekjournalisten. Niet voor niets zijn de bands van Konkurrent kind aan huis in de Moordlijst, die door Nederlandse popscribenten wordt samengesteld. ,,Ja, de Moordlijst is vooral belangrijk voor de distributie aan popspeciaalzaken. Die kopen op de Moordlijst in. En als een plaat lang in de lijst staat, gaan mensen er toch naar luisteren in de platenzaak'', zegt Hetty Zwart, algemeen en financieel manager van Konkurrent.

Zwart behoorde in 1983 met Richard van der Veen en bandleden Luc Ex en Jos Kley van The Ex tot de oprichters van Konkurrent. ,,We gingen van start als een opslagplaats van platen van Nederlandse bands'', legt Zwart uit in het voormalige schoolgebouw in de Amsterdamse Staatsliedenbuurt waarin Konkurrent huist. ,,We zaten in een garage met kasten en waren een dag per week geopend en dan distribueerden we onze platen. Zeven jaar geleden zijn we van een stichting een bv geworden. Werkten we vroeger voor een pizza, nu zijn we een serieus bedrijf. We maken weliswaar slechts een kleine winst, maar zijn wel gezond. En onze omzet stijgt aanzienlijk. Van nog geen miljoen in 1993 naar ruim twee miljoen in 1998.''

Die stijging heeft volgens PR-medewerker en A & R-manager Aldo Perotti te maken met de uitbreiding van het aantal labels. ,,We krijgen steeds meer labels en de bands die we uitbrengen, doen het goed. Dan merk je dat als je lang aan een band werkt, het uiteindelijk toch steeds beter gaat.''

Een andere reden dat Konkurrent zich staande kan houden temidden van het geweld van de grote platenmaatschappijen is dat de bedrijfskosten laag zijn. ,,We doen geen tv- en radio-spotjes, want dat is veel te duur voor ons'', aldus Hetty Zwart. ,,We hebben geen pluggers en doen geen grote acties. Als we voor een grote band als Pavement of Sebadoh tienduizend gulden uittrekken voor een advertentiecampagne in de bladen, is dat veel.''

Door de lage kosten hoeven de acts ook geen miljoenen cd's te verkopen om winstgevend te zijn. Als een artiest duizend cd's verkoopt, zijn ze bij Konkurrent tevreden. Zo verkocht geen van de bands in de top vijf van dit jaar (Sebadoh, Pavement, Mogwai, Bonnie Prince Billy en Calexico) meer dan zesduizend stuks.

De commerciële potentie van artiesten is dan ook niet het eerste selectiecriterium bij Konkurrent. Hoewel de medewerkers er nog steeds goed ziek van zijn dat de Britse band Cornershop kort voor de release van het succesvolle album 'When I was born for the 7th time' door een andere platenmaatschappij werd afgepikt (,,Dat was voor ons een grote klapper geweest. Nou ja, voor hen honderd anderen.''), staat de eigen affiniteit met de muziek toch voorop.

De tien werknemers van het bedrijf fungeren als collectief. Er bestaat geen hiërarchie en iedereen die een muzikale ontdekking doet kan deze inbrengen. ,,Een typische Konkurrent-band bestaat niet meer. Vroeger wel. Nomeansno en Fugazi waren echte Konkurrent-groepen. Nu is het enige criterium dat we affiniteit met de muziek moeten hebben. We doen geen house, jazz, hardrock, soul, R & B en metal. Blijft over de gitaarmuziek, pop, dub, reggae, singer/songwriters en ambient. We begonnen met punkplaten, maar dat is nu helemaal niet meer zo. Ik kan niet meer tegen die muziek en kom nog maar zelden iets interessants tegen in de punk. Voor ons wordt het interessant als een band op het randje van een genre zit. Als er een overlapping met een ander genre is en het niet weer zo'n platte release is.''

Deel dit artikel