Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Niet de prestatie bracht de ontroering, maar de lange weg

Home

Wim Boevink

In de National Portrait Gallery in Washington zijn de officiële portretten van voormalig president Obama en zijn vrouw Michelle onthuld. Het portret van hem is geschilderd door Kehinde Wiley, dat van haar door Amy Sherald. © Getty Images
Klein verslag

Wordt de huid dikker of dunner naarmate je ouder wordt? 

De vraag is overdrachtelijk bedoeld, want ik heb bij mijn moeder gezien hoe dun de huid werd. Maar het gaat natuurlijk om mentale weerbaarheid. Als je ouder wordt heb je veel gezien, je hebt dingen meegemaakt, je bent niet snel meer onder de indruk, je hebt geluk gekend en verdriet. Een dikke huid en eronder een mens in balans.

Lees verder na de advertentie

Maar wat zat ik dan weg te slikken bij die gouden 1500 meter-medaille van Ireen Wüst op maandag? Nu ja, sport is zoveel meer dan het leveren van een prestatie, sport is een verhaal. "De cirkel is rond", bracht Ireen uit bij Jeroen Stekelenburg.

De cirkel is rond. Precies twaalf jaar eerder haalde ze haar eerste gouden plak in Turijn, en dat wist ze bij alle opeenvolgende Olympische Spelen te doen, inclusief deze. Dat was de prestatie, maar ook het verhaal.

Twaalf jaar. Goede tijden, slechte tijden. Geboorten, ongelukken, sterfgevallen. Voor- en tegenspoed. Niet de prestatie bracht de ontroering (bij Kjeld Nuis gewoon een brede lach) maar de lange weg.

Maar ik had mijn ontroering nog niet weggeslikt of het volgende ogenblik van trilling diende zich aan. Bij toeval kwam een livestream voorbij van een presentatie bij de Smithsonian National Portrait Gallery in Washington.

Daar werden op een podium twee geschilderde portretten in grootformaat onthuld: een van Barack Obama en een van zijn vrouw Michelle.

De tekst loopt door onder de video van de onthulling.

Beiden hadden voor de portretopdracht zelf de kunstenaar kunnen kiezen en dat werden twee Afro-Amerikaanse schilders: voor Michelle Amy Sherald en voor Barack Kehinde Wiley.

Goed. De doeken vielen en onthulden doeken, Michelle stijlvol en cool, Barack peinzend tegen een weelderige achtergrond van blad en bloem. Er werd weer fraai gesproken, Barack met die mix van zelfspot en waardigheid, als oud-president nauwelijks minder presidentieel. Hij vertelde wat hij met de schilder gemeen had: beiden een afwezige Afrikaanse vader, opgevoed door hun moeders, beiden ook op zoek naar de betekenis van die vader, de een via zijn politieke werk, de ander via het penseel.

'We hadden het niet breed, maar zij vond een weg om voor verf te zorgen'

Schilder Kehinde Wiley over zijn moeder

Wat me aangreep was de korte speech van de man die hem portretteerde: Kehinde Wiley. Hij schilderde al vele portretten - moderne, urban variaties op klassieke werken.

Wiley vertelde hoe zijn werk door toeval wordt beheerst, hoe hij mensen op straat aanspreekt, in de zwarte wijken waar hij opgroeide, en ze vraagt voor een portret. ('De meesten zeggen nee'.) Hoe hij musea bezocht en er aan de wanden weinig mensen vond die op hem leken. Wiley wilde dat met zijn werk een beetje corrigeren, on the grand narrative scale of museum space.

Hier begon het trillen in mij. Niks dikke huid. Whiley tastte naar woorden. "The ability to be the first African American painter to paint the first African American president is absolutely overwhelming."

Hij bedankte Obama voor de kans die hij kreeg en vergat bijna zijn moeder. Ze zat in het publiek. "We hadden het niet breed", sprak hij met een breukje in zijn stem.

"Maar zij vond een weg om voor verf te zorgen."

De lange weg.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Lees hier meer bijdragen van hem.

Deel dit artikel

'We hadden het niet breed, maar zij vond een weg om voor verf te zorgen'

Schilder Kehinde Wiley over zijn moeder