Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Nederlands elftal houdt genoeg sterren over Rijkaard maakte een totaal uitgebluste indruk

Home

FRED BUDDENBERG

DALLAS - De overvloedige bron van wereldtoppers die het Nederlands elftal in 1988 de Europese titel opleverde, is bijna opgedroogd. Het verlies tegen Brazilië in de kwartfinales van het WK betekent het afscheid van Jan Wouters en Ronald Koeman als internationals. Hun vertrek bij Oranje markeert het einde van een gouden tijdperk.

Frank Rijkaard dubt nog over zijn toekomst bij het Nederlands elftal. Deze Ajacied was destijds in Duitsland een van de vaste waarden in het team dat werd gekroond tot kampioen van Europa. Gezien zijn leeftijd, in september wordt hij 32, en zijn matige prestaties op het WK in de Verenigde Staten, lijkt ook het einde van Rijkaards loopbaan als international in zicht. Een definitieve beslissing laat hij afhangen van zijn vorm en prestaties in het komende seizoen bij Ajax.

De eventuele status van record-international kan voor Rijkaard een motivatie zijn om nog even door te gaan. Nog altijd voert Ruud Krol de erelijst aan met 83 caps en Rijkaard staat na de wedstrijd tegen Brazilië op 73. Voor Koeman, die 77 interlands op zijn naam heeft staan, geldt hetzelfde, maar de kans is klein dat de verdediger van Barcelona zich ooit nog in een oranje shirt hult. Voor Wouters staat alles vast: hij blijft op zeventig optredens in Oranje steken.

De drie dertigplussers kunnen niet op een geslaagd WK terugkijken. Voor niet een van hen viel er enige persoonlijke roem te vergaren. Het slechtst verging het nog Rijkaard. In de voorbereiding behoorde hij nog tot een van de beteren, maar tegen Saoedi-Arabië en België ging het mis. Dick Advocaat, die niet snel iemand van de oude garde laat vallen, haalde Rijkaard voor de wedstrijd tegen Marokko zelfs uit de basis. Dit jaar liep de middenvelder eenmaal eerder tegen zo'n domper op: toen hij in het Europa Cup-duel van Ajax in en tegen Parma door Louis van Gaal werd gewisseld. Rijkaard keerde weer terug in het team, omdat Wouters door een schorsing tegen Ierland aan de kant moest blijven. Ook voor de wedstrijd tegen Brazilië koos Advocaat opnieuw voor Rijkaard, maar de speler die lange tijd de kachel bij AC Milan liet branden maakte een totaal uitgebluste indruk. Na 64 minuten werd hij naar de kant gehaald.

Rijkaard stond aan de basis van de eerste treffer van Brazilië. Op een moment dat Oranje er snel uit wilde komen, schoof hij de bal in de voeten van Aldair. Die aarzelende geen moment en gaf de bal diep op Bebeto. Wouters, belast met de dekking van Bebeto, draaide onhandig om zijn as heen en de snelle aanvaller was weg. Diens voorzet werd door Romario knap ingeschoten. Ook aan het tweede doelpunt van de Zuidamerikanen ging een duel Bebeto-Wouters vooraf. En weer reageerde de behendige Braziliaan beter dan de Utrechter, die op 17 juli, de dag van de finale in Los Angeles 34 jaar wordt. Twee keer ging het mis en twee keer was het raak. Sneu voor Wouters, maar hij is nu eenmaal geen mandekker. Advocaat gaf aan hem de voorkeur boven linksback Frank de Boer, die voor het eerst sinds 24 februari 1993 (Nederland-Turkije in Utrecht) niet in de basis stond.

Een tactische ingreep, verklaarde Advocaat later. Hij was bang dat De Boer, omdat Bebeto geen diepspelende spits is, op het middenveld terecht zou komen. Daarom moest de Ajacied wijken voor Wouters, op het oog ook niet de aangewezen man om op een snelle, behendige aanvaller als Bebeto te spelen. Het leek een wat kunstmatige wissel, alsof Advocaat bewust een plaats in het elftal wilde vrijmaken voor Wouters. Zonder hem speelde Oranje een helft goed voetbal tegen Ierland en er zijn coaches die winnende teams niet veranderen. Niet Advocaat. In de 22 duels die Oranje sinds 9 september 1992 onder zijn hoede speelde, kwam er nooit eenzelfde basisteam in het veld. Het zal altijd een vraag blijven of Advocaat Wouters tegen Brazilië opstelde om de krombenige middenvelder een mooi afscheid te bezorgen.

Samen met Ed de Goey, Wim Jonk en Dennis Bergkamp speelde Ronald Koeman alle vijf de WK-wedstrijden vanaf het begin tot het einde mee. En het werd voor de libero geen glorieuze ereronde over de velden in Washington, Orlando en Dallas. Koeman beklaagde zich er voortdurend over dat hij door te weinig echte verdedigers werd omringd. Die klacht vond bij Advocaat kennelijk geen gehoor. Tegen Brazilië waren Koeman en Stan Valckx de enige twee spelers die bij hun club in de defensie spelen. Dat vond de afscheid nemende captain ook zeker geen pretje. Gaten dichten was zijn belangrijkste taak en dat is niet bepaald zijn favoriete bezigheid. Hij kreeg geen enkele gelegenheid om zich een keer in aanvallend opzicht te manifesteren. Niet eenmaal verstuurde hij tegen de Brazilianen een lange bal en met een andere specialiteit, de vrije trap, kon de Groninger zich niet onderscheiden. Oranje kon geen vrije trap op een voor Koeman leuke plek afdwingen.

Nu het einde voor Koeman als Oranje-klant is aangebroken, gloort er enige hoop voor Danny Blind. Deze Ajacied speelde het afgelopen seizoen een goed seizoen als laatste man, maar Advocaat heeft het niet zo op hem. De bondscoach ziet in Blind geen rechtsback en geen mandekker. En voor de positie van libero gaf hij de voorkeur aan Koeman. Dus kreeg Blind op zijn derde grote toernooi weer niet één speelminuut. Nu Koeman stopt lijkt de weg vrij voor Blind, maar het is de vraag of de aanvoerder van Ajax zich nog langer wil laten gebruiken als een snotneus. En dat is Blind niet, over twintig dagen wordt hij 33. Dat kan dan voor Advocaat weer een reden zijn om de Ajacied niet meer te selecteren. Voor de positie van libero is inmiddels een andere Ajax-speler, Frank de Boer, al in beeld verschenen.

Het vertrek van de dertigers Koeman, Wouters, Rijkaard (?) en Blind (?) wil niet zeggen dat de toekomst er voor Oranje somber uitziet. Bergkamp is een echte topper en in spelers als Jonk, Numan, Overmars, de broers De Boer zit voldoende muziek. En wat te denken van Aron Winter, die zich in de VS ontpopte tot een ware vedette. In Italië wordt hij beschouwd als de beste buitenlandse speler in de Serie A, maar bij Oranje hing hij er altijd maar een beetje bij. Op het gouden EK van 1988 kwam hij niet in actie, op het WK van 1990 speelde hij alleen de laatste wedstrijd tegen Duitsland en op het EK van 1992 mocht hij tweemaal invallen, tegen Schotland en Duitsland. Ook ditmaal begon Winter als reserve, maar tegen Marokko, Ierland en Brazilië behoorde hij steeds tot de beste spelers. Winter (27) heeft het in zich om met Bergkamp de stille kracht van Oranje te worden.

Nederland en Brazilië in cijfers

Nederland Brazilië

Eindstand 2 3 Ruststand 0 0# Schoten op doel 11 15# Overtredingen 18 11 Hoekschoppen 4 3# Buitenspel 3 6# Gele kaarten 2 1 Rode Kaarten 0 0#

Deel dit artikel