Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

x

Nasrdin Dchar: 'Je moet nogal een dikke huid hebben'

home

Harmen van Dijk

© Merlijn Doomernik, HH
Levenslessen

De afgelopen weken zijn acteur Nasrdin Dchar zwaar gevallen. "Er zijn mensen die zeggen: Neem je er afstand van? Letterlijk."

Ik wil, zoals mijn ouders dat bij mij hadden, dat mijn dochter een beter leven heeft dan ik gehad heb

Les 1: Ouders willen een beter leven voor hun kind
"Ik heb veel last gehad van doemdenken, van angsten. Maar dat gaat - afkloppen - gelukkig een stuk beter. Om een voorbeeld te nemen: de angst voor de dood. Heb ik bijna niet meer, terwijl ik dat heel erg had. Sinds ik een dochter heb is dat verdwenen. Omdat er nu iets leeft wat mijn bloed heeft, wat doorgaat.

Mijn bezorgdheid zit 'm nu vooral in de toekomst van Nederland. Het land waar je geboren bent, dat is je land. Zo zie ik het. Dit is absoluut mijn land. Voor mijn ouders is dat Marokko.

Nu ik een kind heb, wortel ik hier nog meer. Ik wil, zoals mijn ouders dat bij mij hadden, dat mijn dochter een beter leven heeft dan ik gehad heb. En ik heb een goed leven hoor. Maar voor haar wil ik nog een beter leven. Dan komt de doemdenker er weer een beetje aan te pas. Als je kijkt naar wat er nu gaande is in de maatschappij, het lijkt alsof het alleen maar erger wordt, qua stempel, beeldvorming. Vooroordelen heeft iedereen. Maar ze worden groter. De manier waarop naar mensen met een Marokkaanse achtergrond wordt gekeken, naar islamitische mensen. Mijn hoop is dat mijn dochter zich niet hoeft te verantwoorden, op geen enkel moment. Ik heb me vaak genoeg moeten verantwoorden: na 11 september, na de moord op Theo van Gogh. Ik moet me nu dagelijks verantwoorden. Mensen vragen niet: Wat vind jij ervan? Er zijn mensen die zeggen: Neem je er afstand van? Letterlijk. Come on! Het is verschrikkelijk wat er gebeurd is. Wat denk jij nou?"

Les 2: Je moet een dikke huid hebben
"Wij waren een van de weinige Marokkaanse families in Steenbergen. Ik merkte dus van jongs af aan dat ik anders was dan Erik en Emiel en William. En daar moest ik mee dealen. Alleen al het feit dat ik op school niet meedeed met de Weesgegroetjes. Kerst. Allemaal momenten dat ik me anders voelde.

Mijn ouders vonden: je moet goed de taal leren. Het is een enorme kracht als je je goed kunt uiten. Mijn moeder zei altijd: Als je buiten de deur bent, dan ben je niet anders dan alle anderen, dan ben je een van hen. Binnenshuis was die Marokkaanse vibe heel erg aan de hand. Dat was eigenlijk heel fijn.

Ik was 26 toen Theo van Gogh werd vermoord. Ik vond het zó heftig. Die man, filmmaker, iemand met wie ik graag had willen werken. Die nogal een mening had, dat wel, en die voor die mening vermoord is. Door een extremist. Ik wist toen al aardig wie ik was, maar toch heeft me dat enorm opgefokt. Stel dat je toen een kind was van een jaar of acht. Wat er toen in Nederland gebeurde, wat er in die tien jaar daarna geschreven en gezegd is over de islam en over Marokkanen. Je moet nogal een dikke huid hebben.

Er zijn kinderen die in deze maatschappij blijkbaar niet hun weg hebben gevonden, die zich op religie hebben gestort en daarin te ver zijn gegaan. Ze hebben gedacht: ik moet daarheen gaan om te vechten, zij zijn mijn broeders. Ik moet de strijd aangaan met de slechte mensen. De Syriëgangers, jihadstrijders, het zijn producten van dit land. What the fuck heb je eraan hun paspoort af te nemen? Dan verplaats je het probleem alleen maar. Je moet ze gewoon weer binnenhalen en er werk van maken. En niet alleen van hen, ook van de kinderen die na hen komen."

Lees verder na de advertentie
Soms zul je verschillend over dingen denken. Dan ga je met elkaar in gesprek. Confrontatie is goed

Les 3: Interview je ouders
"Maria Goos heeft voor mij een monoloog geschreven over mijn moeder: 'Oumi'. Daarvoor heb ik samen met haar mijn moeder geïnterviewd. Ik dacht dat ik mijn ouders goed kende, maar door die interviews opende zich een wereld die ik nog niet kende. Het was een verrijking. Het stuk was voor mij een manier om de generatie van mijn ouders te eren. Die verantwoordelijkheid voel ik heel erg. Ik wil ze een stem geven. Mijn moeder zei dat ze echt trots was dat ze de stem mocht zijn voor een generatie vrouwen.

Na afloop van de voorstelling komen er mensen naar me toe die zeggen: Jeetje, ik heb daar nooit bij stilgestaan, bij die verhalen. Dat is een compliment: het komt aan, ze zijn ontroerd, ze moesten lachen. Maar ik vind het ook heftig. Het gaat over mijn ouders die hier al veertig jaar wonen. Hun geschiedenis is ook onderdeel van de geschiedenis van Nederland. De Marokkaanse bezoekers komen vooral voor de herkenning. Daar is veel behoefte aan. Het is een mini-mini-mini-manier om samen te komen, om te verbinden. Want dat is wat we echt moeten doen in dit land. We moeten het samen oplossen. Soms zul je verschillend over dingen denken. Dan ga je met elkaar in gesprek. Confrontatie is goed."

Les 4: Als je gelooft moet je het goed doen
Mijn moeder droeg toen ik klein was geen hoofddoek. Er kwam een moment waarop ze dacht: nu is het tijd. Nu wil ik me bedekken. Dat hoor ik van heel veel vrouwen. Een onbeschrijflijk moment: een hoofddoekmoment. Het zou mooi zijn als ik ook zo'n moment zou meemaken, dat ik het snap.

Ik ben wel gelovig, maar ik ben nog steeds zoekende. Het lukt me nog niet om vrede te hebben met hoe ik het doe. Dat zit 'm bijvoorbeeld in bidden. Bidden is superbelangrijk. Waarom doe je dat dan niet, kan ik tegen mezelf zeggen. Dan heb ik als antwoord: ik kan niet bidden als ik er met mijn hoofd niet bij ben. Ik vind: als je het doet, moet je het goed doen. Ik zou het moeten leren, maar daar heb ik weer geen tijd voor. Ik ben veel met mezelf in gesprek wat betreft geloof.

Zeker tot mijn achttiende zeiden mijn ouders vaak: Je moet bidden, dat is belangrijk. Op een gegeven moment was het: Nu is het helemaal aan jou.

Misschien valt het ook niet te snappen. Dat is het mooie van geloof. Daar moet je je eigen weg in zien te vinden. Daar heeft niemand anders iets mee te maken. Dat is alleen tussen jou en dat waar je in gelooft. In mijn geval God."

© Merlijn Doomernik
De liefde is niet iets om voor lief te nemen. De liefde is iets om in te blijven investeren, en om bij stil te staan

Les 5: Neem de liefde niet voor lief
"Het is goed dat het is gebeurd... dat het uitging met mijn vrouw. Dat was heel bepalend in mijn leven. Het heeft mij weer met beide benen op de grond gezet. Het heeft me doen realiseren wat zij voor mij betekent, wat de liefde is. Die je opeens niet meer krijgt en die ik daarvoor als vanzelfsprekend zag.

Ik besefte: zij is de vrouw van mijn leven. Ik wilde met haar trouwen en kinderen krijgen. En kijk nu: het is 2015, ik ben getrouwd, ik heb een kindje. Een prachtig kindje. Dus: gezegend. Dat is het enige woord waar ik nu op kom - gezegend. Ja, ze is gewoon een topvrouw. Dat ik met haar mag leven. Dat ze er nog was! Dat ze er nog voor openstond. Daar ben ik haar heel erg dankbaar voor.

De liefde is niet iets om voor lief te nemen. De liefde is iets om in te blijven investeren, en om bij stil te staan. Want het is een groot goed en niet iedereen heeft dat, niet iedereen ziet het."

Les 6: Ik had de grote stad nodig
"Afgewezen worden voor de toneelschool was niet tof. Ik wilde heel graag acteren. Op de kleuterschool deed ik al mee met de voorstelling. Toen heb ik maar gekozen voor een heel andere opleiding, de Hes in Rotterdam. Economie zit wel een beetje in de familie. Mijn zus heeft het ook gestudeerd en mijn broer doet er ook iets mee.

Al heel snel begon het weer te kriebelen. Ik kreeg een flyer, een gele flyer - die vergeet ik nooit meer - van toneelgroep Rotjong, en die deden audities. Toen werd ik aangenomen en de rest is geschiedenis. Ik ging van de ene theatergroep naar de andere, allemaal in Rotterdam. Ik had de grote stad echt nodig. Daarom is Rotterdam voor mij belangrijk. Hier is het begonnen. Ik ben geen Golden Boy bij wie alles komt aanwaaien. Ik heb hier kapot hard voor gewerkt. En ik heb lef gehad. Door onderaan te beginnen, vlieguren maken, alles aanpakken. Zelfs de lelijkste commercials heb ik gedaan.

In 2007 viel alles op zijn plek. Toen haalde ik mijn diploma. Was ik bachelor in de bedrijfseconomie. Maar ik kreeg ook een rol in het stuk 'De geschiedenis van de familie Avenier' van Maria Goos. En een rol in de televisieserie 'Deadline'. Toen dacht ik wel: thank you God! Mijn ouders vonden het belangrijk dat ik mijn opleiding had afgemaakt. Zij zeiden: Nu mag je voor het toneel gaan.

Ik heb laatst een workshop gegeven voor studenten toneel, een week lang. Daar heb ik zo van genoten, zoveel energie. En één keer raden welke toneelschool dat was."

De basis van een goed toneelstuk is altijd het verhaal. Als het verhaal tof is, maakt het me niet uit of ik een grote rol heb of een kleine

Les 7: Op het toneel heb je alle touwtjes in handen
"Je moet dit werk niet doen om beroemd te worden. Je moet het doen omdat je niets liever wil dan een verhaal vertellen. In de familie van mijn moeder zitten echte verhalenvertellers. Entertainers. In Marokko was men lang erg afhankelijk van de mondelinge overlevering. Als ik wil dat jij mijn verhaal onthoudt, en het misschien doorvertelt, dan moet ik dat verhaal zo tof mogelijk vertellen. Dat zit misschien wel in de genen, in het bloed.

De basis van een goed toneelstuk is altijd het verhaal. Als het verhaal tof is, maakt het me niet uit of ik een grote rol heb of een kleine. Ik ben altijd op zoek hoe ik het publiek kan roeren. Dat je een naald kunt horen vallen nadat er net een bulderende lach is geweest. Dat 800 mensen in die zaal niks anders doen dan luisteren en meegaan in het verhaal. Je hebt alle touwtjes in handen. Magisch, echt magisch. Dan kom je even van de vloer, dan ga je vliegen."

Les 8: Glimlach, ook naar vreemden
"Er staat iets in de Koran over de glimlach. Dat de glimlach belangrijk is als je elkaar tegenkomt op straat en je ziet elkaar. Ongeacht of je elkaar nu kent of niet. Dus ik kijk gewoon in je ogen en we groeten elkaar. Dat is iets wat er bij mij altijd in zit. Als we dat allemaal eens zouden doen. Ik sluit me niet af nu ik bekend ben. Open vizier, mensen aankijken. Glimlach."

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.

Deel dit artikel

Advertentie
Ik wil, zoals mijn ouders dat bij mij hadden, dat mijn dochter een beter leven heeft dan ik gehad heb

Soms zul je verschillend over dingen denken. Dan ga je met elkaar in gesprek. Confrontatie is goed

De liefde is niet iets om voor lief te nemen. De liefde is iets om in te blijven investeren, en om bij stil te staan

De basis van een goed toneelstuk is altijd het verhaal. Als het verhaal tof is, maakt het me niet uit of ik een grote rol heb of een kleine

Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang tot Trouw.nl.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.