Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Nadine Visser is een hordendiva in wording

Home

Eline van Suchtelen

Nadine Visser baalt, ze wordt vierde. © AFP

Honderd meter, tien horden, twaalf seconden rammen. Voor de harde wereld van het hordelopen verruilde Nadine Visser (23) haar atletenbestaan op de geliefde meerkamp. Maar op het EK in Berlijn grijpt ze naast de medailles.

Zie haar concurrenten aan de start staan, bij de finale van de 100 meter op de Europese titelstrijd in Berlijn. Strakke monden. Blikken vol vuur. Er wordt op bovenbenen geslagen, om de spieren los te schudden. Vrouwen slaan op hun wangen, voor een extra beetje adrenaline.

Lees verder na de advertentie

Visser groet het publiek met een zwaai in de lucht. Zij zal niet zo snel uitbundig gedrag vertonen. Is ze veel te nuchter voor. Zorgvuldig plaatst ze haar handen. Ze wacht op het startschot. Visser is snel weg. Ze knalt haar benen over de horden, de hindernissen waardoor ze een permanent ei op haar knie met zich mee draagt. De bult hoort bij hordenloopsters, net als de blauwe schenen van het stoten.

Ondanks een slechte voorbereiding vanwege problemen aan haar hamstring, wil Visser een medaille in het olympisch stadion in Berlijn, waar het na warme dagen net begint te regenen. Haar tijd in de halve finale, 12,84, geeft vertrouwen. Die race ging zo soepel, dat ze denkt onder de 12.70 te kunnen lopen. 

Dat lukt niet. Vanuit de buitenste baan heeft ze niet in de gaten dat de Wit-Russische Elvira Herman met 12,67 veel sneller is. De Duitse Pamela Dutkiewicz pakt zilver in 12,72. Haar landgenote Cindy Roleder wint brons in 12,77. Visser komt als vierde over de finish, in 12,88. Ze baalt als een stekker.

Laatst wilde ze inlopen, werd ze door een Amerikaanse coach weg gedirigeerd. Of ze even een andere baan wilde pakken

De keuze snel gemaakt

Had ze vorig jaar als meerkampster nog op zes andere onderdelen kunnen schitteren, nu zit haar EK erop. De atlete uit het Noord-Hollandse Hoogkarspel is pas sinds een paar maanden volledig overgestapt van de meerkamp naar de horden. 

Toen ze in maart verrassend brons pakte op de 60 meter horden op de WK indoor in Birmingham was de keuze snel gemaakt. In de halve finale verbrak ze het stokoude Nederlandse record van Marjan Olyslager. Ze liep 7,83, een fractie sneller dan de 7,89 die sinds 1989 in de boeken stond. Drie maanden later ging het Nederlandse record op de 100 meter er ook aan. Visser zette op de Diamond League in Stockholm 12,71 neer. Het oude record, ook uit 1989 op naam van Olyslager, stond op 12.77.

Na dat record werd Visser op Papendal bij haar trainingsbasis door iedereen gefeliciteerd, maar haar gedachten zaten bij een pijntje in haar lichaam. Ze kon amper wandelen, laat staan fatsoenlijk trainen. De hamstring speelde op, een blessure waardoor ze de afgelopen maanden weinig wedstrijden kon lopen. Na Stockholm viel ze tijdens een race in Londen. Na die val liep ze nog maar één wedstrijd. Het hielp allemaal niet mee op weg naar Berlijn.

Niet gezellig

Toch is de pupil van Bart Bennema, de oud-coach van Dafne Schippers, blij met haar overstap. Ze voelt zich al een volwaardig hordenloopster, al is het in Berlijn wennen tussen de diva’s. Er gelden andere gedragsregels bij de snelste vrouwen op de korte afstanden. Op de meerkamp is alles gezellig en praat men met elkaar. Ze hoeft geen gesprek te verwachten van de vrouwen waar ze het nu tegen opneemt. 

Laatst wilde ze ergens inlopen, werd ze door een Amerikaanse coach de andere kant op gedirigeerd. Of ze even een andere baan wilde pakken. Bij de start is het ook altijd afwachten of er een ‘hoi’ komt van haar concurrenten, vertelde ze onlangs in een interview in deze krant.

Haar trainingen bestaan nu volledig uit hordenlopen, al ‘stoot ze af en toe nog een kogeltje weg’. Ze doet er ook nog wel eens verspringen bij, omdat Visser gelooft dat trainen op andere onderdelen haar fit houdt. En het houdt de trainingen interessant.

Een toernooi met maar één onderdeel op het programma is wennen voor Visser. Net als de vele Diamond Leagues die ze dit jaar liep, waardoor ze moederziel alleen van de ene naar de andere verre bestemming trok. Vliegen, lopen, eten, slapen en weer vliegen. Ze neemt het allemaal mee in haar rugzak. Op weg naar een volgende finale, waar ze hoopt op een nieuwe kans op eremetaal.

Lees ook: 

'Ik kan gewoon goed over hekjes springen'

Nadine Visser laat zich zo snel niet gaan, vertelt ze sportredacteur Eline van Suchtelen. "Ik heb wel eens tegen mijn trainer gezegd: waarom kan ik nu gewoon niet helemaal uitbundig zijn? Wat gek eigenlijk."

Deel dit artikel

Laatst wilde ze inlopen, werd ze door een Amerikaanse coach weg gedirigeerd. Of ze even een andere baan wilde pakken