Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Na vijf jaar Usakos weer 'thuis' in Etten-Leur

Home

BIJDRAGE: LOES SMIT

Meer dan vijf jaar was Namibië 'thuis' voor hen. Nu ze definitief afscheid hebben genomen van Usakos, is 'thuis' voor Hanneke en Frits Koopmans en hun dochters Desiré en Yuanita weer gewoon Etten-Leur in het zuiden van Brabant.

Toen ze in oktober 1991 naar Usakos verhuisden, dat in het land de naam heeft de heetste en droogste plek van heel Namibië te zijn, mochten ze twee oude gebouwtjes van een voormalig ziekenhuis gebruiken. Dat was het begin van het kinderdorp Usakos voor zwervertjes, verwaarloosde, afgedankte, vaak alleen gelaten kinderen. Nu staan er vijf units: in vier brengen Namibische ouderparen elk zo'n tien kinderen groot - de meesten ooit weggooikinderen -, in het vijfde woont Koopmans' opvolger, hoofdonderwijzer Jozef Urinavi met zijn vrouw en drie kinderen. Ook de naaiklas wordt er ondergebracht, een van de handvaardigheden waarmee de kinderen later zelf in hun onderhoud kunnen voorzien.

Nog aangeslagen na het afscheid van alle dierbaren, stonden ze gisteren op Schiphol, verwelkomd door een delegatie uit Etten-Leur, de bakermat van vele acties voor het kinderdorp en dus ook een beetje Usakos. “Mijn schoondochter vroeg: Hoe was het afscheid?, toen ben ik meteen doorgelopen”, zegt Frits. Het loslaten van Usakos kost hem en zijn vrouw Hanneke duidelijk moeite. Dochter Yuanita kan er helemaal niet over praten, zo emotioneel is ze. Haar zusje Desiré (23) vindt het wel goed zo, wil samen met haar zusje zelfstandig gaan wonen. En met haar Namibische vriend die over een tijdje overkomt en met wie ze zo gauw mogelijk wil trouwen.

Mgr. Bonifatius Haushiku, de aartsbisschop van Namibië, leidde zondag de afscheidsdienst in het kerkje van Usakos. “Hij danste en sprong erbij, en legde de kinderen heel goed uit dat je ook voor anderen moet zorgen”, zegt Frits enthousiast. “En al die drie kwartier waren de kinderen muisstil. Nog nooit meegemaakt.” Na de dienst was er nog een afscheidsfeest. Alle gezinnen hadden apart iets voor de Koopmansen bedacht. Hanneke vond het afscheid zo moeilijk dat ze de volgende dag nog een keer iedereen langs is gegaan.

En de kinderen? Hanneke: “Ik denk dat ze het pas later beseffen. In juni vorig jaar zijn die van ons al naar een nieuw gezin verhuisd, om alvast te wennen. Sindsdien zijn we geen mama en papa, maar oma en opa voor ze. Ze zullen in het begin wel denken dat we naar Windhoek of zo zijn en later terugkomen.”

Voorkeur voor bepaalde kinderen? Frits Koopmans: “Alle kinderen zijn ons even lief.” Zijn vrouw aarzelt. Vooral Hanneke en Fritske, die pas zes weken waren toen ze in hun gezin werden opgenomen, kan ze maar moeilijk vergeten. En Mario, die zo lang hun zorgenkindje geweest is en na de zware hartoperatie niet meer voor zijn broertjes en zusjes onderdoet, en zoveel andere zieke, teruggetrokken kleintjes die ze tot vrolijke, gezonde kinderen zagen opgroeien. “Als we een film van ze zien of als er over gepraat wordt, komt dat allemaal terug.”

Ze hebben hun kinderen in goede handen achtergelaten: voor de zieke kinderen is er het Mariofonds, er is een studiefonds zodat zelfs de universiteit niet meer onbereikbaar is, er zijn diverse projecten waar de kinderen een vak kunnen leren, en in Etten-Leur wordt hard gewerkt aan een fonds dat de voortgang van het project zeker stelt. Volgende week wordt daar op een grote slotavond de eindstand bekendgemaakt. Het enige wat Frits Koopmans nog dwars zit, is dat er nog niet genoeg geld is voor het gemeenschapshuis. De stenen worden op eigen terrein gebakken, maar voor de bouw is nog wel twee ton nodig (voor wie iets wil storten: giro 65 45 45 ten name van Kinderdorp Usakos, Etten-Leur). Hier kunnen de ouders vergaderen, de kinderen hun huiswerk maken, de kleuterschool komt er en er kan nog een opleiding bij.

Er is trouwens nog een kinderdorp dat hun aandacht vraagt: Manado op Sulawesi, het vroegere Indonesische eiland Celebes, het eerste kinderdorp dat het echtpaar Koopmans stichtte. Over twee jaar bestaat het 25 jaar en gaan ze erheen. Vóór die tijd zullen ze Usakos nog wel eens aandoen met Desiré en Yuanita.

Een derde kinderdorp zit er niet in. “Het liefst zouden we zó weer aan de gang gaan”, zegt Frits, “maar je moet een keer stoppen. Dertig, veertig kinderen hebben we gelukkig gemaakt. Je zou ermee door willen gaan, maar je moet op tijd los kunnen laten.” Op zijn kalende kruin wijzend: “Anders krijg je zo van: Daar heb je Koopmans weer.”


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Deel dit artikel