Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Na uitleningen aan Volendam en Groningen

Home

FRED BUDDENBERG

WENEN - Spelers die door de technische staf van Ajax op reis worden gestuurd, kunnen een carrière in de Amsterdamse hoofdmacht wel uit het hoofd zetten. Op die regel vormt Michael Reiziger een uitzondering. Hij ging als uitzendkracht naar Volendam en FC Groningen, maar heeft inmiddels een vaste baan in Ajax 1.

Drie jaar geleden werd Reiziger uitgeleend aan Volendam. Als een boek uit de bibliotheek, waarvan niemand wist of het ooit nog zou terugkeren. Ook de hoofdpersoon zelf had twijfels over de ingeslagen weg. Als twaalfjarig ventje kwam hij als 'instuiver' terecht bij Ajax, een andere club bestond er voor hem eigenlijk niet. “Ik dacht toen: Ajax 1 is niet voor iedereen haalbaar”, aldus Reiziger, die in april 1991 onder Leo Beenhakker als invaller tegen Heerenveen debuteerde in de rood-witte brigade. “Als je nagaat dat er van iedere generatie maar één of twee doorstromen. Dat betekent dat er steeds veertien moeten afvallen.”

Toch voelde Reiziger zich geen afvaller. Na een mislukte stage bij Volendam kwam hij bij zijn eerste liefde terug. Aan de Volendamse dijk ging het fout na de komst van Fritz Korbach, als trainer de opvolger van Leo Steegman en André Stafleu. Reiziger verdween uit het eerste elftal en dat was tegen de afspraak die Ajax en Volendam hadden gemaakt. De geboren Amstelvener keerde terug naar Ajax, maar een plaats in de A-selectie zat er weer niet in. In de zomer van 1993 meldde FC Groningen zich in de Meer. Reiziger reageerde met gemengde gevoelens op de interesse vanuit het noorden. Hij voelde zich gevleid, maar de Volendamse mislukking zat nog in het achterhoofd en onder Louis van Gaal kreeg hij het eerste elftal steeds nadrukkelijker in beeld.

Van Gaal meende echter dat een jaartje eredivisie-ervaring bij FC Groningen de ontwikkeling van Reiziger ten goede kon komen en derhalve werd het Oosterpark-stadion zijn nieuwe, onbestemde thuishaven. Weg uit het beschermde milieu van zijn Surinaamse familie en in dienst van een club die door een diep dal ging. Prestaties bleven uit, degradatie dreigde en trainer Theo Vonk werd vervangen door Wim Koevermans. Zo kreeg Reiziger in ruim drie jaar met zeven trainers te maken: Beenhakker, Steegman, Stafleu, Korbach, Van Gaal, Vonk en Koevermans. Toch bracht FC Groningen hem meer dan hij ervan had verwacht. “Sportief was het jammer dat we tegen degradatie moesten knokken, maar daar heb ik wel veel van geleerd.”

Op de voorlaatste competitiedag redde FC Groningen het vege lijf. Uitgerekend in de uitwedstrijd tegen Ajax, dat de viering van het kampioenschap nog in de benen had. Op dat moment voerde Reiziger al enige tijd besprekingen met Ajax over een eventuele terugkeer naar de Meer. In januari had hij een onderhoud met Van Gaal. “Dat gesprek ging over hoe ik mij als voetballer had ontwikkeld en wat de bedoelingen waren”, zegt Reiziger. De bedoelingen van Van Gaal waren duidelijk. Met de eveneens uitgeleende Dick van Burik (NAC) en Clyde Wijnhard (ook FC Groningen) behoorde Reiziger tot de kandidaten voor de rechtsback-positie bij Ajax. Bij FC Groningen speelde Reiziger rechts in de zone. Hij moest dus een stapje terug om een sprong vooruit te maken.

Van Burik koos voor het geel-zwart van NAC, Reiziger en Wijnhard kozen voor een ongewisse toekomst bij Ajax. Nog nooit had een 'huurling' zich verzekerd van een plaats in het Amsterdamse vlaggeschip. Voor Wijnhard eindigde het avontuur in een enorme deceptie. Aan de vooravond van de bekerkwartfinales FC Utrecht - Ajax 2 zag Wijnhard zich in het komende Europa Cup 2-toernooi in de mandekking spelen tegen George Weah, de Liberiaanse spits van Paris SG, de Franse bekerhouder. Hoe anders liep het. Ajax 2 verloor van Utrecht, Weah zit volgend seizoen bij AC Milan en onlangs vernam Wijnhard dat zijn contract bij Ajax niet werd verlengd.

Gespierde taal hoeft niemand van Reiziger te verwachten. Hij leeft, voetbalt en geniet in stilte. Waar Wijnhard droomde over een rechtstreeks duel met Weah, daar stond Reiziger op 14 september 1994 oog in oog met gelouterde sterren als Dejan Savicevic en Ruud Gullit, destijds nog beiden in dienst van AC Milan. De eerste Champions League-wedstrijd tegen de Italiaanse kampioen betekende het internationale debuut van Reiziger. “Ik was best trots dat Savicevic en Gullit niet één kans hadden gekregen”, zegt de man van weinig woorden, die ook niet opkeek van de grote namen in het grote Milan, morgen in Wenen de tegenstander van Ajax in de finale van de Champions League. “Ik speel nu ook bij een topclub”, verdedigt Reiziger zich.

Door een ernstige knieblessure van Sonny Silooy kreeg de 22-jarige inwoner van Diemen een onverwachte kans. Op 21 augustus van het vorig jaar speelde hij zijn eerste hele wedstrijd en sindsdien miste hij als enige Ajacied niet een minuut. Niet in de competitie, de KNVB-beker en de Champions League. “Natuurlijk had ik geluk door de blessure van Silooy”, blikt Reiziger terug. “Maar ik heb natuurlijk ook goede prestaties neergezet, en ik ben altijd in mijzelf blijven geloven.” In alle wedstrijden bleef Reiziger gevrijwaard van blessures en de 'omgebouwde' verdediger liep tegen slechts één gele kaart op, in zijn allereerste duel, om de Supercup tegen Feyenoord. “Als je bij Ajax speelt, ben je tactisch beter onderlegd dan de gemiddelde voetballer. Dat vereist het systeem dat we spelen. Verdedigen bij Ajax is niet eenvoudig. Je hebt een grote ruimte te verdedigen. Je speelt één op één op de middenlijn met weinig mensen om je heen. Dat is link en daarom is het belangrijk dat je dingen snel ziet.”

Door zijn constante spel bij Ajax liet ook de toenmalige bondscoach Dick Advocaat zijn oog vallen op Reiziger. Uit tegen Noorwegen debuteerde hij in het Nederlands elftal, maar vooralsnog is het bij dat eenmalige optreden gebleven. Een teleurstelling? Nee, zegt Reiziger, die ook niet vindt dat hij tegen de Noren heeft gefaald. “Ik heb dat gevoel niet.” Hij denkt dat zijn tijd nog wel komt. Want een groot toernooi met Oranje is wel een van zijn grote doelen. Ook voor het Europees kampioenschap van volgend jaar in Engeland ziet hij mogelijkheden voor zichzelf. “Ik moet gewoon goed blijven presteren.” Reiziger weet dat hij nog een lange weg moet gaan, maar hij voelt zich niet meer de onbekende uitzendkracht van Ajax. Michael Reiziger heeft zijn vaste bestemming gevonden.

Deel dit artikel