Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mythe Woodstock leeft voort

Home

Stan Rijven

Woodstock, het meest spraakmakende popfestival uit de geschiedenis, viert zijn 40-jarig jubileum.

Tussen de eerste maanlanding en de laatste Beatles-opnames vond van 15 tot 18 augustus 1969 met ’Woodstock’ niet het eerste, maar wel het meest spraakmakende popfestival uit de geschiedenis plaats. Een in modder gedrenkt spektakel dat in de opvolgende decennia tot een mythe en merknaam zou uitgroeien.

Het toonaangevende muziektijdschrift Rolling Stone doopte het bij de samenstelling van zijn popcanon tot ’Een van de grote momenten die de pophistorie veranderden’. Terwijl de Vietnam-oorlog voortwoedde, was Woodstock de kortstondige belichaming van een droom die gestalte kreeg in de wet van het getal. De aanwezigheid van zo’n massa, op een terrein zo groot als een postzegel, zonder enig incident, sprak tot de verbeelding. Popjournalist Greil Marcus omschreef de aanblik van die enorme menigte als een „impressionistisch pointillistisch schilderij van Seurat”.

Dankzij de film die een jaar later uitkwam nestelde Woodstock zich voorgoed in het collectief geheugen. Niet alleen als een uit de hand gelopen evenement met bijna een half miljoen bezoekers die zich drie dagen lang in de modder en regen bij 33 bands vermaakten. Dat ondanks alle ontberingen. Voedsel moest worden ingevlogen en de aanvankelijk sceptische lokale bevolking sprong bij.

Carlos Santana, die net als Crosby, Stills & Nash debuteerde voor zo’n massaal publiek: „Sommigen noemden het een rampgebied maar ik heb niemand gezien die er ongelukkig uitzag. Wel een massa mensen die alles deelden en een fantastische tijd beleefden.” En Lou Yank, politiechef van het nabijgelegen stadje Monticello, reageerde met: „Ondanks hun uiterlijk en hun ideeën, waren het de meest hoffelijke en attente jongeren die ik ooit heb ontmoet in mijn 24-jarige loopbaan.” Mede dankzij de film groeide Woodstock uit tot het symbool van een utopische tegencultuur waar popmuziek, drugs, love en peace hand in hand gingen.

Oorspronkelijk heette het festival ’The Woodstock Music and Art Fair’ en werd gehouden op het 600 ha grote land van melkveehouder Max Yasgur in Bethel, een dorpje buiten New York. De kaartjes kostten acht dollar per dag, achttien dollar voor drie dagen.

Aanvankelijk hadden de organisatoren Artie Kornfeld en Michael Lang, die met twee geldschieters Woodstock Ventures hadden opgericht, een ander terrein op het oog. De naam van het nabijgelegen stadje Woodstock, een kunstenaarskolonie waar ondermeer Bob Dylan en The Band woonden, zou de trekpleister worden. Wegens protesten van de lokale bevolking moest een maand van te voren een nieuw terrein worden gevonden.

Die episode vormt het thema van Ang Lee’s nieuwste film ’Taking Woodstock’. Toen op woensdag al 80.000 bezoekers waren neergestreken besefte Lang welke doos van Pandora ze hadden geopend: „We hadden totaal geen idee wat het zou worden. Het waren niet de bands die ons zorgen baarden maar de logistiek”, zo vertelt hij op zijn website en uitgebreider in ’Woodstock. Het verhaal achter het legendarische festival’.

Uiteindelijk werden de kassa’s afgeschaft en kon iedereen vrij binnenwandelen. Hoewel, 250.000 festivalgangers bleven in de files steken. Toch opende vrijdag 15 augustus om 16 uur Richie Havens met ’Freedom’ en sloot Jimi Hendrix maandagochtend 18 augustus om half elf ’s ochtends af met ’The star spangled banner’. Beide schaarse geluiden die refereerden aan Vietnam en andere actuele politieke zaken.

Voor het eerst zijn nu integraal alle concertregistraties op cd verschenen. Inmiddels kun je Woodstock-ringtones downloaden en zijn er ook opnames van het 25-jarig jubileum. Hier en daar leeft de ware Woodstock-geest voort. Vorig weekeinde te proeven in Ruigoord op het jaarlijks Landjuweel, waar bij volle maan, met tenten en kampvuren, hippies en skaters, de echte love & peace-sfeer rondwaarde. ’And we’ve got to get ourselves back to the garden’, zo luidde de slotregel van Joni Mitchell’s ’Woodstock’.

Die tuin is nu voorgoed verlaten. Woodstock leeft voort als symbool en als lucratief handelsmerk. Met Woodstock eindigden ’de jaren zestig’; december 1969 betekende het grimmige Altamont Festival de definitieve ommekeer.

Lees verder na de advertentie
(\N)
(Trouw) © AP

Deel dit artikel