Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mooi, die revaliderende vrouw die vrolijk met haar elektrische fiets ons opwachtte bovenaan de berg

Home

Marijn de Vries

© Maartje Geels

Heb je iemand met een fietstas bij je?! - lees ik op het schermpje van mijn telefoon. Ik deel graag kleine filmpjes op de fiets. Om te laten zien hoe mooi de omgeving is, en in wat voor leuk gezelschap ik verkeer. Het klopt, dit keer rijdt er iemand met een fietstas met ons mee. Niet op een racefiets, maar op een elektrische fiets.

Toegegeven: ik was aanvankelijk ook sceptisch. Zeer sceptisch. Hoe moet je twee aan twee rijden als iemand op een fiets zit die twee keer zo groot en lomp is als de ranke fietsjes van de anderen? Een fiets met een grote oranje fietstas bovendien? Dat is toch niet mogelijk. En best belachelijk. Dus ik begrijp de reactie op mijn telefoon.

Lees verder na de advertentie

We fietsen al een paar dagen met een nieuwe groep door Catalonië. Er is een echtpaar met ons mee. Een fitte man die op het vlakke snoeihard doorjast, en zijn vrouw, op haar speedbike. Dat is geen gewone elektrische fiets, maar eentje met extra power, speciaal voor uitdagend terrein. De vrouw is onlangs geopereerd. Ze revalideert. Fietsen op een racefiets deed ze altijd veel, samen met haar man. Dat gaat nu niet.

Zelf hebben ze ook enorm getwijfeld of deze fietstrip wel wat voor hen was. Of althans, de twijfel zat vooral bij haar. Dat de fiets het kon, dat wist ze zeker. Maar kon zij het, met haar lijf, dat al lang zo lastig deed.

Uiteindelijk heeft haar man de fiets in de auto geslingerd, en voor zij protesteren kon was hij vertrokken. Richting Spanje. Zij mocht met het vliegtuig gaan.

En nu fietst ze. Met een lach die geen seconde verstomt. Haar man geniet van haar. En van het fietsen, dat ze nu eindelijk weer samen doen. Bergop is de fiets opeens een brommer, voor de snelste jongens in onze groep. De vrouw schakelt naar standje 'snel' en drie renners kruipen in haar wiel. Ze rijden zich in de vernieling, houden de vrouw niet bij. En zij? Ze heeft de dikste lol. Bergaf blijken haar skills meteen. Moeiteloos vliegt ze in elke afdaling mee, op dat logge ding van haar. Ik moet vaak hardop lachen, zo mooi is het om te zien.

Oordelen is makkelijk, op basis van het plaatje dat je ziet. Een lompe fiets met fietstas tussen wielrenners: hoort niet. Een man met buik tot op de stang: lijkt nergens naar. Een dikke vrouw die een poging tot hardlopen doet: ziet er niet uit. Mag je belachelijk maken. Naroepen. Ga met een zak chips op de bank zitten, vette koe - komt uit een bericht dat ik vorig jaar las.

Ik geef toe: in de eerste tienden van seconden oordeel ik ook wel eens. Natuurlijk ligt een fitte sporter stukken lekkerder in je blik. Het gaat soepel, het gaat snel. Het ziet er gewoon fijn uit. Maar dan lees ik het verhaal van de hardlopende dikke vrouw. Eindelijk besluit ze wat voor haar gezondheid te gaan doen. Maar telkens als ze rent, zijn de lachsalvo's en het roepen niet van de lucht. Ren dan maar door, met je hoofd omhoog. Hoe doe je dat? Of rij op een fiets waarop je liever niet gezien wordt tussen renners die zo fit zijn als een hoentje - precies wat jij niet bent. Je kunt dat nalaten. Of gewoon doen.

De vrouw staat al boven, als wij ploeterend naderen. Ik zie haar lach. Ze doet het gewoon, lak aan de wereld. En wat geniet zij er van.

Lees hier meer columns van Marijn de Vries.


Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

Door een profiel aan te maken ga je akkoord met de gebruiksvoorwaarden en geef je aan het privacy statement en het cookiebeleid te hebben gelezen.

Deel dit artikel