Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Monumentale erfenis van moedige Lorraine Hunt

Home

Peter van der Lint

In de overzichtlijstjes met ’grote’ doden ontbrak zij eind vorig jaar. Haar wereldberoemde collega’s Birgit Nilsson, Astrid Varnay, Elisabeth Schwarzkopf en Anna Moffo figureerden wel in de internationale obituaria. En toch is de Amerikaanse mezzosopraan Lorraine Hunt ook een grote dode en had zij haar goudomrande plek in de terugblikken verdiend. Vorige zomer stierf zij op 52-jarige leeftijd aan de gevolgen van borstkanker.

In 1998 ontmoette ik Lorraine Hunt. We zouden een interview doen voor deze krant. Ze zong op dat moment de rol van Jocaste in Stravinsky’s ’Oedipus Rex’ bij De Nederlandse Opera en was door de Nederlandse pers al bedolven onder de superlatieven. De zangeres had mij jaren daarvoor al gegrepen, en tijdens dat gesprek viel ik ook voor haar volslagen integere en ego-loze persoonlijkheid. Van de vele interviews die ik sinds twintig jaar met zangers voerde, waren er maar weinig die zo interessant en wezenlijk waren als dit. Mijn schriftelijke weergave ervan was overigens volledig ontoereikend, deed geen recht aan haar persoon. Misschien was ik té veel onder haar indruk.

En nu is er de ultieme erfenis van deze unieke zangeres. Hunts laatste cd. Een zwanenzang zó mooi dat platenmaatschappij Nonesuch gelukkig besloot om niets toe te voegen aan het halve uur die Peter Liebersons ’Neruda Songs’ in beslag nemen. Niets op deze cd kan afleiden van dit geconcentreerde en geladen halfuur; een eerbetoon en monument in één. Vijf liederen op prachtige Spaanse liefdessonetten van de Chileense dichter Pablo Neruda, getoonzet door Peter Lieberson, op wie Hunt in 1997 op slag verliefd werd. Ze trouwden een paar jaar later. De cd is een liveregistratie van het concert in november 2005 waarop Hunt de ’Neruda Songs’ van haar man zong met het Boston Symphony Orchestra onder leiding van James Levine.

’Mijn lief, als ik sterf en jij niet’, luiden de beginregels van het laatste lied. Hoe kan iemand die weet dat ze dood zal gaan zo stervensmooi deze teksten zingen? „Liefde”, zingt Hunt, „wordt niet geboren en sterft derhalve ook niet. Liefde is als een lange rivier, die alleen van landschap wisselt, en van lippen.” Een laatste groet aan haar man, die er zelf de muziek voor leverde.

Hunt was een moedige zangeres, die tegen weinig op zag en daarom onder andere graag met regisseur Peter Sellars werkte. In 2000 moest Hunt de wereldpremière van Saariaho’s opera ’L’amour de loin’, geregisseerd door Sellars, wegens de borstkanker laten schieten. Haar collega Dawn Upshaw zong daarin wel, niet wetend dat zij zes jaar later door dezelfde ziekte zou worden getroffen. Upshaw was er vroeg bij, heeft kans op genezing. Háár recente opname van Golijovs schitterende opera ’Ainadamar’ (óók Spaanstalig) is hopelijk niet haar laatste.

Deel dit artikel