Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mollema: ‘De adrenaline wilde maar niet uit mijn lichaam’

Home

Edo Sturm

Bauke Mollema viert zijn overwinning in de vijftiende etappe van de Ronde van Frankrijk. © Photo News

Dankzij de rustdag kon Bauke Mollema nog even nagenieten van zijn etappezege. Maar verwacht bij de nuchtere Groninger geen wilde taferelen. ‘De Tour gaat door’.

Sommige Tour-overwinningen doorstaan de tand des tijds. Andere niet. Daarover moet zich maar een panel met deskundigen buigen. Een half etmaal na zijn haast onmogelijke etappewinst in Le Puy-en-Velay, mag de zijne van Bauke Mollema de ­annalen in. “Zo vaak win ik niet.”

Lees verder na de advertentie

Dat is een understatement uit de mond van de 30-jarige Groninger. Zijn erelijst past op een bierviltje en zelf dan houd je nog genoeg ruimte over voor twee coupletten Wilhelmus. Het is de keerzijde van zijn klassementsaspiraties in de grote wielerronden.

Wie het hoogste ambieert, wordt geen bijvangst gegund. Zijn etappezeges bleven voor zondag dan ook beperkt tot een rit in de Ronde van Spanje in 2013 en een in Zwitserland in hetzelfde jaar. Dat verklaart mede de extase, zoals hij het gevoel zelf omschrijft, toen hij zondag over de streep rolde. “Dit is zo’n beetje de mooiste overwinning in mijn carrière.” Gevraagd naar wat dan precies die extase inhoudt, valt er een pauze in zijn woorden. De kopman van Trek staat niet te boek als een sporter die het hart op zijn tong heeft. De Groninger schermt zijn gevoelens hardnekkig af voor de buitenwacht. “Winnen geeft een kick. Dat gevoel is met niks ander te vergelijken. Het moment dat ik over de finish kwam... die ontlading is heel lastig te omschrijven.”

Pas als je tot rust komt, besef je dat je iets unieks hebt gepresteerd

Op bed liggen

De rustdag in de Tour de France verloopt voor de coureurs volgens geijkte patronen. Uitslapen, ontbijten, wat kilometers wegtrappen, de tijd doden tot de avonddis en dan naar bed. Aan Mollema is zo’n rituele invulling niet besteed, grijnst hij in de schaduw van een grote boom. “Ik ben lekker op bed blijven liggen toen iedereen ging fietsen. Morgen is een makkelijke etappe. Ik heb wat filmpjes bekeken en de laatste twintig kilometer van zondag.”

Een schare Franse kinderen tuurt achter het hotelhek naar de renners. Iets verder staat Mollema’s teamgenoot Alberto Contador in lange broek de pers te woord. De thermometer bij het zwembad schuurt langs de dertig graden. Voor je het weet heb je als Spaanse coureur een koutje te pakken. Mollema deed zondagnacht amper een oog dicht. De adrenaline wilde maar niet uit zijn lichaam. Het is de prijs voor het zoet. “Pas nu kom ik tot rust. Dat is het moment ook dat je je realiseert dat je wat unieks hebt gepresteerd.”

Ik heb tijdens trainingen wel eens geprobeerd minder met mijn schouders te wiegen. Maar tijdens de wedstrijd ben je dat weer vergeten.

Teruggevraagd naar zijn eigen beelden van de gewaagde aanval, bekent Mollema:. “Waar ben ik aan begonnen, dacht ik na een paar kilometer. Het gat slonk naar tien seconden. Als ze je pakken, ben je gezien.” Veel alternatieven voor hard rammen had Mollema niet. Het was de etappe waarop hij al wat dagen hadden zitten broeden. Een dag eerder had Mollema zich in een nauwsluitend snelpak gestoken. Niet zijn ding – ‘geef mij maar een broekje en een shirtje’ – maar de benen voelden goed. Dus waarom zondag ook niet, was zijn gedachtegang. “Misschien zit het tussen de oren”, erkende hij. Wat maakte het uit: zondag klopte alles. 

Zijn etappezege had ontegenzeggelijk flair. En dat snelpak was toch bijna niemand opgevallen. Dat gold niet voor zijn stijl van rijden, door sommigen met roeien vergeleken. Het is een geliefd onderwerp voor commentatoren. Zelf haalt hij zijn schouders erover op. “Ik heb tijdens trainingen wel eens geprobeerd minder met mijn schouders te wiegen. Maar tijdens de wedstrijd ben je dat weer vergeten.”

Vandaag keert de realiteit terug, merkt Mollema plots ontnuchterend op. En dat is eigenlijk wel lekker. “De Tour gaat door, ook na tegenslag.” Mollema reduceerde wielrennen tot wat het in essentie is: een sport die weinig winnaars kent. 

Bekijk hieronder hoe het zoontje van Bauke Mollema meeleeft terwijl zijn vader als eerste de finish bereikt. (Tekst loopt door onder de video.)

Team Sky reageert met een scheldpartij

Teambaas Sir David Brailsford toonde op de tweede rustdag zijn ware gezicht. Dat gezicht is een stuk minder voornaam dan zijn titel doet vermoeden.

De teammanager van geletruidrager Chris Froome die de druk van een parlementair ­onderzoek en een doping­onderzoek in zijn nek voelt, schold een kritische Britse journalist de huid vol tijdens de persconferentie van Team Sky.

Brailsford weigert sinds vorig jaar met de pers te praten over de vele vraagtekens die de ploeg omgeven. De vragen gaan ­ondertussen over een flinke waslijst met medische attesten, schimmige pakketjes en prestatieverhogende pijnstillers.

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie
Pas als je tot rust komt, besef je dat je iets unieks hebt gepresteerd

Ik heb tijdens trainingen wel eens geprobeerd minder met mijn schouders te wiegen. Maar tijdens de wedstrijd ben je dat weer vergeten.