Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Moeten we de koloniale erfenis uitvlakken?

Home

Naema Tahir

Naema Tahir © Maartje Geels

In de nacht van 14 op 15 augustus, zeventig jaar geleden, vertrokken de Britten uit Brits-Indië en luidden daarmee de onafhankelijkheid in van hun voormalige kolonie. 

Deze kolonie - een gigantisch land - viel meteen in tweeën uiteen: India enerzijds en een volledig nieuw land anderzijds, Pakistan geheten.

Lees verder na de advertentie

Voor mij is 14 augustus dus een bijzondere dag. Vergelijkbaar met wat 4 juli voor de Amerikanen is en 14 juli voor de Fransen. Ik ben van origine Pakistaans en niet Indiaas, vanwege die 14de augustus.

Ik ben echter, zoals U weet, ook Engels, omdat ik in Engeland geboren ben. En dat ben ik, omdat India meerdere eeuwen Brits-Indië is geweest, waardoor het voor mijn ouders, net als voor veel Indiërs en Pakistani die emigreerden, voor de hand lag naar Engeland te gaan.

Kunnen we het verleden niet beter gewoon accepteren, zoals je huidskleur?

U ziet het: mijn hele bestaan is verweven met het koloniale verleden. De koloniale geschiedenis is voor mij niet een stukje voltooid verleden tijd waar ik zelf buiten sta. Iets van onze voorouders, maar niet van ons. Ze is deel van mij, zoals ze het ook is voor alle Nederlanders met Indonesisch bloed.

Boos

Als het koloniale verleden je zo door de aderen stroomt, ben je geneigd er ook veel over na te denken en te discussiëren. En je bent geneigd er kritisch tegenover te staan. Het idee alleen al dat het ene volk het land van een ander volk inpikt, er vervolgens eeuwenlang de baas gaat spelen over de inheemse bevolking en ook nog zijn macht misbruikt om er economisch een slaatje uit te slaan, is voldoende om je boos te maken.

Het ergste is nog wel het gevoel van vernedering. "Dat mijn volk dat heeft moeten verduren van de westerling!" Dit gevoel kent een groot deel van de wereldbevolking, het ergst nog de nakomelingen van de vroegere slaven. En daaruit resulteert een zeker ressentiment jegens het Westen en een gevoel van triomf als het dat Westen tegenzit. "Zo, nou krijgen ze eigenlijk eens een koekje van eigen deeg."

De vraag is echter of deze gevoelens erg productief zijn. Je hebt mensen die hun hele leven lang steeds maar weer op hun ouders blijven afgeven, omdat die hun in hun jeugd niet voldoende aandacht en liefde hebben gegeven, of hen zelfs hebben mishandeld. Dat kun je doen, maar is dat productief? Is het niet beter - al is het moeilijk - een punt te zetten achter het verleden en niet meer achterom te kijken, maar vooruit? Het verleden is niet meer te veranderen. Kunnen we het daarom niet beter gewoon accepteren als een voldongen feit, zoals je ook bijvoorbeeld je lengte en je huidskleur moet accepteren, om gelukkig te kunnen zijn?

Eigenlijk zouden we met zijn allen een grote streep moeten trekken door het verleden en ons alleen nog maar moeten afvragen hoe we ons leven vanaf nu zo goed mogelijk gestalte kunnen geven. En dat geldt voor samenlevingen net zo goed als voor individuen. Het verleden kan een enorme last zijn waaronder de mens gebukt gaat. Vergeten en vergeven werkt bevrijdend. Laten we vooruitkijken.

Tegelijkertijd moeten we het verleden niet helemaal doodverklaren. Zoals Cicero al zei: 'Wie het verleden niet kent, is gedoemd dezelfde fouten opnieuw te maken.'

Deel dit artikel

Kunnen we het verleden niet beter gewoon accepteren, zoals je huidskleur?