Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Moet je ouders vertellen dat hun dochter pas na middernacht naar bed gaat?

Home

Maaike Bezemer

© Fadi Nadrous
Opvoedvraag

Moet je ouders inlichten, als je dochter vertelt over een klasgenote die tot laat op haar telefoon zit?

Een dochter vertelt dat haar klasgenote spelletjes speelt, whatsappt en instagramt tot tien uur 's avonds. Daarna doet ze haar huiswerk en het meisje slaapt pas om een of twee uur 's nachts. 

Lees verder na de advertentie

De meisjes zitten in de eerste klas van het gymnasium. Het klasgenootje haalt prima cijfers, maar is wel heel moe. 'Mijn dochter denkt dat haar ouders dit niet weten', mailt moeder. Zelf kent ze dit meisje niet zo goed, de ouders ook niet, maar ze zou hen wel willen informeren. 'Of kunnen we dit beter doorgeven aan de mentor van de klas? Of moeten we ons er niet mee bemoeien?'

Ivo Mijland, ooit leraar Nederlands en mentor op een middelbare school, schreef handboeken over de begeleiding van kinderen voor mentoren en ouders. Hij geeft trainingen en lezingen en maakt hij theatervoorstellingen over onderwijs en jongeren. Een mentor moet een oververmoeide leerlingen zelf opmerken, vindt Mijland. "Dat is zijn belangrijkste taak."

Omkijken naar elkaar is goed, maar een twaalfjarige hoeft zich niet ver­ant­woor­de­lijk te voelen voor de bedtijd van leef­tijds­ge­no­ten

Ivo Mijland, trainer

Hij is ervan overtuigd dat ouders het willen horen als er iets speelt waar ze zich zorgen om moeten maken. Maar de taal is cruciaal, zowel voor de mentor als voor de ouders. "Erkenning is het sleutelwoord. Werp je vooral op als medestander die zelf ook met dergelijke vragen worstelt." In zijn theatershow gebruikt Mijland de afkorting IWWGVJI: Ik Weet Wat Goed Voor Jou Is. "Dat werkt dus niet. Alle beschuldigingen achterwege laten. Nooit de betere ouder uithangen."

Te zorgelijk

Hij vraagt zich af of dit probleem zo groot is. "Een vriendin met krassen op haar arm, een brugklasser die alcohol drinkt: dat kun je niet negeren. Maar laat opblijven hoort een beetje bij de leeftijd." Misschien is de dochter in dit verhaal zelf wel te zorgelijk, oppert Mijland. "Omkijken naar elkaar is goed, maar een twaalfjarige hoeft zich niet verantwoordelijk te voelen voor de bedtijd van leeftijdsgenoten."

Hij heeft zelf twee pubers. De een stuitert tot 's avonds laat rond, de ander hangt veel in bed met een telefoon. "Misschien is het klasgenootje een perfectionist. Dat ze goede cijfers haalt, is misschien een teken dat ze het best redt. Je moet haar kennen om te weten of haar welbevinden in het geding is."

Als je ouders vaker bij elkaar zet, is de opvoeding automatisch een onderwerp dat ze samen bespreken, zegt sociaal pedagoog Bob Horjus. Helaas zien ouders elkaar op de middelbare school soms maar één keer per jaar bij een ouderavond. Horjus ziet in de hele samenleving meer factoren die het gemeenschapsdenken afbreken dan ondersteunen. Secularisatie, verstedelijking, de eigen individuele ontwikkeling, consumentisme, somt hij op. "Mijn ouders zijn opgegroeid in een dorpsgemeenschap waar betrokkenheid van andere ouders en buren gewoon was. Nu richten we onze aandacht op het kerngezin."

Horjus is als onderzoeker betrokken bij 'Allemaal Opvoeders' en 'de vreedzame wijk', projecten van het Nederlands Jeugdinstituut en de Universiteit Utrecht om een positieve, sociale opvoedomgeving te bevorderen. Opmerkingen over andermans kinderen zijn altijd tricky, merkt hij. "Ouders identificeren zich sterk met hun opvoedtaak. Commentaar wordt snel persoonlijk opgevat."

Het punt is: er is geen andere manier. Van oudsher leven mensen in groepsverband, sociaal gedrag hoort bij ons

Bob Horjus, pedagoog

Mandaat vervallen

Soms wordt bemoeienis geaccepteerd. Een trainer mag een kind aanspreken op het voetbalveld en een docent heeft een zeker mandaat in zijn klas. "Maar een moeder vertelde ons hoe een juf haar kind tot de orde wilde roepen terwijl het al bij haar op het schoolplein stond. "Die vrouw voelde de boosheid in haar opkomen. De school was uit, het mandaat van de juf was vervallen."

Horjus blijft stug doorwerken aan gemeenschapsbevorderende projecten. "Het punt is: er is geen andere manier. Van oudsher leven mensen in groepsverband, sociaal gedrag hoort bij ons. Voor de opvoeding en het opgroeien is het een pre als er meer mensen bij betrokken zijn dan alleen de ouders."

Misschien moet de dochter haar klasgenoot eens vragen om te blijven eten, stelt hij voor. Pas als er een band is, kun je zorgen delen. "Vaak reageren mensen alleen als er zorgen zijn. Maar een sociale gemeenschap gaat niet over bemoeienis, maar over iets voor een ander betekenen."

Ivo Mijland ziet dat ook. "We slaan vaak door in het negatieve. We moeten veel meer met elkaar praten over dingen die goed gaan. Hoe leuk is het niet om pubers te hebben?"

Lastige pubers, dreinende tieners of krijsende kleuters? Elke week behandelt Trouw een opvoedvraag van lezers. U leest ze hier.

Zelf een opvoedvraag? Mail naar opvoedvraag@trouw.nl

Moeten ouders buikpijn serieus nemen, zelfs al doet een kleuter alsof?

Een meisje van vier, bijna vijf, klaagt op school of de opvang wel eens over buikpijn. "Wij worden dan gebeld dat ze zich niet lekker voelt en of we haar kunnen ophalen", schrijft haar moeder. 

Deel dit artikel

Omkijken naar elkaar is goed, maar een twaalfjarige hoeft zich niet ver­ant­woor­de­lijk te voelen voor de bedtijd van leef­tijds­ge­no­ten

Ivo Mijland, trainer

Het punt is: er is geen andere manier. Van oudsher leven mensen in groepsverband, sociaal gedrag hoort bij ons

Bob Horjus, pedagoog