Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Misdaad en etniciteit

Home

Meten is weten. Om die reden is het van belang om precies en met cijfers onderbouwd te weten hoe en op welke onderdelen allochtonen (en autochtonen) scoren in de misdaadstatistieken. Zo kunnen we erachter komen of we met specifieke problemen te maken hebben, die afzonderlijke aandacht verdienen. Het is daarom de moeite waard dat het ministerie van binnenlandse zaken studie heeft gemaakt van het aandeel allochtone verdachten in de criminaliteitscijfers. Dat resulteerde in een goed gedocumenteerd rapport (zie Trouw van donderdag), waaruit blijkt dat van de 181529 verdachten die in 1998 werden opgepakt voor een misdrijf 31,4 procent van buitenlandse afkomst was. Onder hen scoren Antillianen, Marokkanen en andere Afrikanen relatief het hoogst. Ook allochtonen uit asielzoekerslanden hebben een behoorlijk aandeel.

Het is alleen jammer dat het ministerie aarzelt met het publiceren van dit rapport, vanwege 'procedurele redenen'. Het lijkt overdreven zorgvuldig te werk te willen gaan en dat zal er wel weer mee te maken hebben dat het onderwerp jarenlang taboe is geweest. Onbegrijpelijk is dat niet, want zulke cijfers kunnen stigmatiserend werken. Temeer omdat het nagenoeg ondoenlijk is de cijfers in de goede context te zetten.

Dat komt weer omdat er voor de hoge presentie van allochtonen in misdaadcijfers een reeks verklaringen zijn aan te voeren. Hun culturele achtergrond is een factor, maar minstens zo belangrijk is dat zij zich van onderaf en vaak met aanzienlijke handicaps een plaatsje moeten zien te veroveren in onze samenleving. Bovendien hebben zij nog te maken met het verschijnsel dat zij vanwege hun achtergrond eerder verdacht zijn en dus ook een grotere pakkans hebben.

Het geharrewar met de afsluiting van het inburgeringscontract met de Antillen illustreert echter dat je ook te lang kunt wachten met publicatie. In welke context je de cijfers ook zet, zij tonen aan dat er van een urgent probleem sprake is en dat er het nodige zal moeten gebeuren. Zonder cijfers blijft zo'n probleem al gauw hangen in een welles-nietessfeer. En wie de cijfers desondanks als stigmatiserend ervaart: er is tenminste één relativerende gedachte, autochtonen in vergelijkbare omstandigheden zouden niet beter of slechter scoren.

Deel dit artikel