Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Minutieus organiseerde Sylvie Reckman-Beekhuizen (1953-2018) haar leven, tot het einde

Home

Dana Ploeger

© Dana Ploeger
Naschrift

Sylvie Reckman-Beekhuizen was een en al toewijding. Als ze als balletdanseres voorstellingen maakte, moest alles exact kloppen. Die ervaring zette ze later in als uitvaartbegeleider.

Wanneer Sylvie Reckman-Beekhuizen op vakantie ging, nam ze altijd haar eigen spulletjes mee. Van haar borstel tot aan de shampoo. Dat gaf haar veiligheid. Zo bezwoer ze haar hardnekkige heimwee. Zelf beschreef Sylvie zichzelf ooit als een slak, ze was kwetsbaar en kwam pas uit haar huisje als ze zich veilig voelde.

Lees verder na de advertentie
Sylvie was de vrouw in het mannengezin. Daar was ze trots op, maar ze kon het gemis van een dochter niet ontkennen

Sylvie groeide op in een vrijzinnig gezin in Den Haag, haar moeder Marga Dreher bestierde operette- en balletschool Morgenstond; zodra Sylvie kon lopen danste ze rond in de balletzaal. Op haar elfde mocht ze optreden in de paleistuin van toenmalig koningin Juliana en kwam ze op televisie. "Het ging fantastisch en na de dans brachten we de koningin een zanghulde en ook dat viel in de smaak", schreef ze in haar dagboekje.

© Dana Ploeger

Voor zo'n voorstelling trainde ze minutieus, aangespoord door haar perfectionistische moeder. Dat die ook nog eens gebukt ging onder een oorlogstrauma hielp de jonge Sylvie niet om een warme band met haar op te bouwen: ze hield haar hele leven het gevoel dat ze het nooit goed deed, dat het altijd perfecter kon. Sylvie kon beter opschieten met haar vader Chris, inkoper bij Vredestein, die dol was op zijn dochters Sylvie en Renée. Ieder weekend ging het gezin naar het strand en er was altijd reuring in huis. Sylvie genoot van haar puberteit vol concerten van beatbandjes.

Rokje

De klap was immens toen haar vader ineens werd overgeplaatst naar Hengelo, ze was toen vijftien jaar. Daar vond ze het vreselijk: op de eerste dag werd ze van school naar huis gestuurd, omdat haar rokje te kort zou zijn. Ieder weekend ging zij samen met Renée terug naar Den Haag om te dansen en te feesten. Na een tijdje paste ze zich toch aan en hielp vaak in de balletschool die haar moeder opnieuw oprichtte. Ze hunkerde naar een plekje voor zichzelf, dus toen ze verliefd werd ging ze al snel samenwonen. Helaas bleek dit geen gezonde relatie en ze keerde na twee jaar, beschadigd en inmiddels moeder van haar babyzoon Yoeri, terug naar haar ouders.

Zoetjesaan wilde Sylvie de balletschool wel overnemen, maar haar moeder bleef een stevige vinger in de pap houden en Sylvie wist dat alleen weggaan haar vrijheid zou geven. Dat moment kwam nadat ze fotograaf en vormgever Herman Reckman ontmoette en met hem in Almelo ging wonen. Ze herkenden in elkaar hun creatieve en vrijgevochten instelling. Na veel gedoe en rechtszaken lukte het Sylvie om Yoeri door Herman te laten adopteren. Samen kregen ze nog twee zoons: Marnix en Cesco. Tussen die twee jongens in was Sylvie nog een keer zwanger, helaas werd baby Daniël te vroeg geboren en overleed - een verlies waarover ze nauwelijks sprak.

© Dana Ploeger

Sylvie stopte al haar energie in haar eigen balletschool. Overdag was ze thuis met haar jongens en als Herman om drie uur thuiskwam, stoof ze naar de balletschool om haar leerlingen les te geven. Voor de voorstellingen choreografeerde ze alles zelf en naaide alle kostuums. Zo precies en punctueel als ze was als balletjuf, zo vrij en losjes was Sylvie als moeder. Ze wilde het anders doen dan haar eigen moeder en liet haar jongens zo vrij mogelijk in hun keuzes. Sylvie was de vrouw in het mannengezin. Daar was ze trots op, maar ze kon het gemis van een dochter niet ontkennen. Hoe heerlijk was het dat ze gevraagd werd door een alleenstaande moeder of ze wilde oppassen op haar dochter Ella. Wat vond ze het knus een meisje in huis. Ella ging geregeld mee op vakanties en ook later hielden ze goed contact. Eindelijk had ze iemand met wie ze kon winkelen.

Hoewel Sylvie niet de choreografie van haar leven had kunnen bepalen, nam ze wel graag de regie

Op diverse momenten liet Sylvie's lichaam haar flink in de steek. De eerste keer was in 1994, toen ze letterlijk instortte. Herman spoedde zich naar de balletschool, waar ze op de grond lag. Ze kon vanwege een ruggenmerginfarct niet meer staan of lopen. Een zeer intensieve revalidatieperiode volgde waarin ze met al haar wilskracht en doorzettingsvermogen toch weer leerde lopen. De balletschool moest ze wel loslaten en ze wist niet wat te doen.

Ze was te onrustig en te gedreven om thuis te zitten, dus ging ze de avondpabo volgen en als docent op de plaatselijke asielzoekersschool aan de slag. Tien jaar lang werkte ze er met veel plezier en toewijding, tot ze het ineens niet meer kon opbrengen. Dat ze 's avonds niet wist of de volgende ochtend alle kinderen uit haar klas er nog zouden zijn, vond ze moeilijk. Het almaar loslaten van haar leerlingen door verhuizingen, afgewezen asielprocedures en uitzettingen brak haar op.

Uitvaartzorg

Daarna kwam ze, door enkele sterfgevallen in haar directe omgeving, op het pad van de uitvaartzorg. Sylvie voelde dat dit echt bij haar paste. Het gaf haar energie en waardering en het belangrijkste: ze kon er zichzelf volledig in kwijt. Soms deinsden nabestaanden wat terug van haar strenge, strakke voorkomen en haar praktische rolkoffer. Maar eenmaal binnen was Sylvie een en al meelevendheid en warmte. Ze nam alle zorg uit handen. De uitvaarten die ze voor uitvaartorganisatie In Pace Dela begeleidde, bereidde ze met precisie voor en ze zag ze als eenmalige laatste voorstellingen. Sylvie werd vaak gevraagd de families van overleden baby's en kinderen te begeleiden, ze kon zich door het verlies van haar eigen baby goed in hun verdriet verplaatsen. Die uitvaarten vielen haar wel zwaar.

Net op het moment dat alles op rolletjes liep, verloor ze in vijf maanden tijd haar zus en beide ouders. In de jaren ervoor had Sylvie veel voor haar ouders gezorgd en ze kon moeilijk haar eigen spoor hervinden. Ze voelde zich ontheemd, ze was in een klap haar ouderlijk gezin kwijt. Ze wilde zo graag zorgen, nodig zijn, dus stortte ze zich, soms wat al te enthousiast, met al haar moederliefde op haar inmiddels volwassen zoons.

© Dana Ploeger

Hoe fijn was het dat Meander Uitvaartopleidingen op dat moment aan Sylvie vroeg les te gaan geven. Daar kon ze al haar energie in kwijt. Vijf jaar lang leidde ze jaarlijks een nieuwe lichting uitvaartbegeleiders op. Dat was de kers op de taart, zei ze altijd. Ze had ook echt iets te vertellen, ze wilde de uitvaartzorg menselijker maken. Ze kon ook heel goed luisteren en bij haar mocht je je gedachten altijd eerlijk uitspreken. Dat ze jaar na jaar de hoogste beoordelingen kreeg van haar studenten, deed haar goed. Al die waardering bracht rust in haar behoefte naar erkenning.

Sylvie zat nooit stil, was altijd actief en zorgde goed voor zichzelf. Ze zwom een paar keer per week, meestal 's ochtends om zeven uur, en at niets te veel. Verrassingsmenu's, daar hield ze niet van. Ook haar huis was een en al orde. De momenten waarop Sylvie tot ontspanning kwam, was tijdens hun vakanties. Vooral van de camperreizen naar Portugal genoot ze intens. En van spelen en veel tijd doorbrengen met haar enige kleinzoon. Na zijn komst leek het of ze wat ontdooide, ze opende zich steeds meer. Vaker liet ze haar zachte kant zien.

Persoonlijk verhaal

Hoewel ze niet de choreografie van haar leven had kunnen bepalen, nam ze wel graag de regie. Toen ze hoorde dat ze niet alleen parkinson had, maar ook longkanker, plande ze haar laatste maanden op een voor haar typerende manier om rust te vinden. Op de verjaardagskalender noteerde ze zelf de geplande datum van overlijden. Voor haar man nummerde ze al zijn kledingsets, zodat hij straks niet hoefde na te denken welk overhemd bij welke broek paste. Haar sieraden verdeelde ze, prachtig ingepakt in zelfgemaakte doosjes, onder haar vriendinnen en schoondochter. Ieder kreeg daarbij een persoonlijk verhaal.

Zo regelde ze tot in de puntjes haar eigen naderende einde. In het draaiboek voor de uitvaart stonden enkele witte passages - nog in te vullen door haar geliefden. Ze vond het pittig, en oneerlijk, dat ze het laatste half jaar bezig moest zijn met iets wat ze het moeilijkste vond: loslaten. Maar op haar manier, volledig in controle, lukte haar dat op 7 september, omringd door haar mannen.

Sylvie Reckman - Beekhuizen werd geboren op 7 januari 1953 in Den Haag en overleed op 7 september 2018 in Almelo.

Trouw beschrijft het leven van onlangs overleden heel gewone of bekende mensen. Lees meer op trouw.nl/naschrift. Heeft u zelf een tip voor Naschrift? Mail ons via naschrift@trouw.nl.

Deel dit artikel

Sylvie was de vrouw in het mannengezin. Daar was ze trots op, maar ze kon het gemis van een dochter niet ontkennen

Hoewel Sylvie niet de choreografie van haar leven had kunnen bepalen, nam ze wel graag de regie