Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Minister in beton en politiezaken

Home

AMSTERDAM - Twee planologische ingrepen onder leiding van Henk Jan Zeevalking zijn blijven hangen. Het succesvolle vogelgebied Oostvaardersplassen kon ontstaan omdat deze minister van verkeer en waterstaat in het tweede kabinet-Van Agt het tracé van de Flevospoorlijn opschoof.

De milieubeweging, inclusief een groot deel van zijn eigen D66-achterban, was niet zo blij met zijn andere 'grote' besluit: de aanleg van een snelweg door landgoed Amelisweerd bij Utrecht. Toen daar de zandschuivers eenmaal arriveerden, stuitten ze op het rauwe verzet van radicale natuurbeschermers vanuit de boomhutten.

De gisteren op 82-jarige leeftijd overleden Nederlands-hervormde vrijmetselaar Zeevalking staat te boek als 'mede-operichter' van D66. Daarvoor was hij actief lid van de VVD.

Na de Utrechtse gemeentepolitiek verzeilde hij in 1975 in het kabinet- Den Uyl, als opvolger van de afgetreden staatssecretaris van justitie Glastra van Loon. In de Tweede Kamer hield hij het na de val van dat kabinet twee jaar uit, hij vertrok naar de burgemeestersstoel in Rijswijk. Die verliet hij in 1981 weer voor het ministerschap in het ongelukkige ruziekabinet van CDA, PvdA en D66, dat zichzelf al na een jaar opknoopte.

Door dit ministerschap vond de jurist Zeevalking zichzelf terug tussen het beton van de rijkswegen en de waterstaat. Dichter bij zijn belangstelling als jurist lagen zijn eerdere verdiensten op het terrein van vreemdelingenrecht en politiezaken.

Hij maakte in 1976 als staatssecretaris een wet waarin de positie van statenloze Molukkers werd geregeld. Een jaar daarvoor was hij nauw betrokken bij de onafhankelijk van Suriname, toen hij de rechtspositie van Surinamers in Nederland op papier zette.

Deel dit artikel