Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Minder eten kost moeite. Nou en?

Home

IRIS PRONK

Afslankexpert Mieke Kosters ziet meer in zelfinzicht dan in calorieën tellen.

Soms denkt Mieke Kosters (43): 'Pffff'. Eind vorig jaar bijvoorbeeld: ze had het koud, miste de zon, ze hikte voor haar werk tegen te veel krappe deadlines aan terwijl de school van haar kinderen om surprises, decoratieve kersttakjes en hapjes voor het kerstdiner vroeg. Moe, koud, druk. Niks bijzonders, zegt ze zelf: "Ik had gewoon een winterdipje".

Bij dat dipje hoorde ook dat Kosters - die tien jaar geleden 18 kilo afviel en sindsdien bij de slanke mensen hoort - het een beetje lastig vond om slank te blijven. Een klein beetje maar: "Ik had geen dramatische gewichtstoename, maar het ging niet vanzelf. Ik moest er moeite voor doen."

Slank zijn gaat bij niemand altijd vanzelf. Een maatje S vereist blijvende aandacht en soms inspanning. Ook van Kosters, die inmiddels een bloeiend bedrijf heeft opgebouwd rond haar bestseller 'Het geheim van slanke mensen' (2012). Na die eersteling schreef ze nog vijf boeken, het laatste is net verschenen: 'Van XL naar S. Niet afzien, wel afvallen'. Daarnaast verzorgt ze live en via Facebook trainingen, workshops en 'events' en hielp ze als gewichtscoach al heel wat mensen om hun 'overeetdrang' te verminderen.

"Ik ben nu tien jaar slank, daarvan ging het acht jaar moeiteloos en heb ik twee jaar geworsteld", vertelt Kosters in een Amsterdams café. "Niet aaneengesloten maar verspreid over de tijd, steeds in kortere pffff-periodes. Als ik minder lekker in mijn vel zit, vind ik het lastiger om niet te luisteren naar het stemmetje dat zegt: 'Eten, eten, lekker!'"

Nu is het januari, de traditionele afslankmaand. Kosters is "weer onder de steen vandaan gekropen", zoals ze zelf zegt, in kledingmaat S. Morgen staat ze voor een uitverkochte zaal in Amsterdam, om 350 vrouwen - "ik geloof dat er één man tussen zit"- tot slank gedrag te motiveren. Hier geeft ze alvast een voorschot.

Lees verder na de advertentie

1 Zeg minstens één of twee keer per dag 'nee' tegen eten of drinken dat je wel heel lekker vindt.

De eerste decennia van haar leven was Kosters zelf zo'n mollige pechvogel die 'van de wind al aankwam'. Haar dunne vriendinnen hadden meer mazzel dan zij, dacht ze, die konden blijkbaar wél eten wat ze wilden zonder aan te komen. Hoe kregen ze dat voor elkaar? Kosters besloot ze te observeren en ontdekte dat 'het slanke kamp' wel degelijk anders met eten omging dan zijzelf. Op een feestje zag ze een vriendin twee bitterballen eten, verder niets; tegen de nootjes, chips en kaasvingers - ook allemaal lekker - zei ze 'nee'.

'Nee' zeggen tegen teveel eten is voor slanke mensen geen opgave of straf, maar een bewuste keuze: ze willen slank blijven. Daartoe hebben ze slanke gewoontes ontwikkeld: ze eten op een feestje alleen wat ze het allerlekkerst vinden en dan met mate. Ze drinken geen calorieën, scheppen nog maar één keer op, gaan op vaste dagen hardlopen en nemen een magere salade bij de lunch als ze 's avonds uit eten gaan. Ze kiezen, compenseren, kijken vooruit en pakken, kortom, 'de regie op hun eetgedrag'.

Om die regie draait het bij Kosters, die zich in haar boeken niet zozeer om calorieën en diëten bekommert, maar inzoomt op gedragsverandering. Wie Holle Bolle Gijs de baas wil blijven, moet eerst aan zelfreflectie doen: op welke momenten eet ik teveel en waarom doe ik dat eigenlijk? Stap twee: neem verantwoordelijkheid, verander je eetpatroon. Zeg minstens één of twee keer per dag 'nee' tegen eten dat je lekker vindt, omdat je denkt: ik kan dit wel eten, maar ik wil het niet. Niet écht in elk geval, ik wil liever slank zijn.

2 Verdraag dat 'nee' soms niet leuk is.

Tijdens pffff-periodes kan dat 'nee' afglijden tot alsmaar 'ja ja ja' - niet de gewenste slanke modus, niet de regie-stand. Wie zo doorgaat wordt weer dik. Kosters herkent inmiddels haar eigen alarmbellen: "Als het papier zich opstapelt op mijn bureau, als ik geen zin heb om met de kinderen naar buiten te gaan, als ik niet ga hardlopen, dan weet ik dat ik ook alert moet zijn op mijn eetgedrag". Haar tip: maak een lijstje van signalen die je eigen teugelloosheid kunnen voorspellen.

Het hierop volgende advies ligt voor de hand: ga toch weer 'nee' zeggen, grijp niet naar chocola of chips, ook al ben je moe, ongelukkig of gestrest. "Welk probleem je ook hebt, eten is echt niet de oplossing", weet Kosters (en eigenlijk iedereen die erbij stilstaat). "De crux is: je moet accepteren dat het soms niet leuk is. Je moet ongemak leren verdragen. Het menselijk instinct is gericht op kortetermijngeluk, maar voor geluk op de langere termijn moet je de bevrediging van je behoeftes soms uitstellen. Mensen worden te zwaar omdat ze het niet moeilijk willen hebben."

Verschillende technieken kunnen de graai- en snaaizucht temperen; Kosters ontleende ze aan theorieën over gedragsverandering en positieve psychologie. "Zelf ben ik heel verbaal ingesteld, daarom zeg ik wel eens letterlijk tegen mezelf: 'Dit is het ongemak dat je moet doorstaan'. Of: 'Weet je honderd procent zeker dat je dit ongemak niet kunt verdragen?' Het antwoord daarop is meestal: 'Nee, ik kan dit best aan. Het is even vervelend. Nou en?'"

Een meer meditatieve oefening in zelfbeheersing is: adem drie keer bewust in en uit voordat je in de koektrommel duikt. "Surf op je eetdrang. Ga niet vechten, maar kijk wat er gebeurt. Observeer het gevoel op zo'n ik-moet-en zal-eten-moment: waar zit het, heeft het een kleur of een vorm? Accepteer het, maar laat je er niet door leiden: Dit is wat ik voel, so be it. Ik ga er niet dood aan."

3 Vertrouw niet op de kracht van je intentie. Ga het dóén.

Maar helpen dergelijke oefeningen en inzichten ook de mensen die zich al tien keer voornamen om minder te eten, fit en slank te worden, een toonbeeld van innerlijke kracht? En die daarin toch steeds weer mislukken; nú neem ik handenvol pinda's, dan ga ik morgen wel..?

"Ik hoor mensen vaak zeggen: 'Ik geloof wel dat het goed is om een plan te maken, om mijn eetgedrag echt aan te pakken, maar ik heb er weinig vertrouwen in dat het lukt'. Dan zeg ik: je hebt geen vertrouwen nodig om iets niet te doen, namelijk je overeten. Je hoeft er zelfs geen zin in te hebben. Maar je kunt ondanks alles wel kiezen om te stoppen met je overeten. Het kost een maand of drie voordat een slanke gewoonte is ingesleten en het je niet meer zoveel moeite kost. Als je het doet, dan volgt het vertrouwen vanzelf."

Geen dieetgoeroe

Anders dan beroemde collega's als Sonja Bakker en dokter Frank had Mieke Kosters tot dusver geen echte receptenboeken. 'Eten wat je wilt... en afvallen. Het kan!' luidt één van haar slogans; daar past geen boek met voorgeschreven menu's of diëten bij. Maar nu is er toch 'Van XL naar S', een kookboek met 200 recepten met een maatcode. Het gaat Kosters om de slimme, bewuste combinaties: wie alleen maar XL kiest, komt aan, wie louter XS eet, wordt rebels. Dé vraag die iedereen haar stelt is namelijk: 'Wat eet je nou zelf?', zegt Kosters. Vandaar.

Kosters was aanvankelijk bedrijfseconoom en marketingspecialist en volgde daarna een opleiding tot gewichtsconsulent. Sinds het succes van haar eerste afslankboek richt ze zich fulltime op de psychologie van het eetgedrag. Ze schreef onder meer 'De Little Black Dress Challenge. In 6 weken partyproof'. Aan het woord 'dieetgoeroe' heeft ze een hekel: "De beste dieetgoeroe ben je zelf".

Deel dit artikel