Mijn schoonfamilie toont geen enkele belangstelling

home

Beatrijs Ritsema

Beste Beatrijs, sinds anderhalf jaar heb ik een chronische ziekte en ik ondervind daarbij heel weinig belangstelling van mijn schoonfamilie.

Nadat ik hier iets over gezegd heb tegen mijn schoonmoeder, is dit van haar uit heel erg verbeterd, maar van de rest hoor ik niets, niet eens een sms'je. Dit doet me verdriet, vooral ook omdat ik zelf altijd heel attent en belangstellend ben. Mijn vriend en ik waren laatst een weekendje weggeweest en daar wilden we graag trots over vertellen. De afspraak was dat we even zouden mee-eten bij mijn schoonouders. Bleken daar de anderen ook te zitten en mee te eten. Er was heel even belangstelling voor ons en daarna was alle interesse weg en draaide het weer om de (klein)kinderen en hunzelf. Een fatsoenlijk gesprek kun je niet voeren met het rumoer van vijf of zes kleine kinderen die niet in toom worden gehouden. Na tien minuten kreeg ik er genoeg van, voelde de energie weer uit mijn lichaam stromen en we zijn heel snel weggegaan met een rotgevoel. Dit weerhoudt me steeds meer om naar dit soort familiedagen te gaan. Er is geen tweerichtingsverkeer. Ben ik egoïstisch?

Onattente schoonfamilie

Beste Onattente schoonfamilie

Het eenvoudigste is om op te houden met persoonlijke belangstelling te verwachten van uw schoonfamilie. U hebt over het gebrek aan belangstelling gesproken met uw schoonmoeder en haar houding is heel erg verbeterd, schrijft u. Dat is een enorme winst! Verheug u daarover en laat de rest zitten.

Een (schoon)familie die op volle sterkte aanwezig is vormt altijd een bepaalde sfeer. Het is een groep mensen die bij elkaar komt uit gewoonte of om iets te vieren, waarbij zelden of nooit substantiële gesprekken worden gevoerd. Het gaat om de groep als geheel en de gezelligheid van dat moment. Als er kleinkinderen zijn, trekken die vanzelf alle aandacht en is er helemaal geen ruimte meer om ergens wat dieper op in te gaan, laat staan om persoonlijke of gevoelige dingen te bespreken. U moet dat dus ook niet verwachten.

U zit in die familie, omdat u getrouwd bent (een relatie hebt) met een van hen, en niet omdat iedereen u zo aardig vindt. Men heeft u niet persoonlijk uitgekozen, zoals vrienden worden gekozen. Mensen kunnen het treffen met de schoonfamilie, zodat zich warme, vriendschappelijke banden ontwikkelen, maar dat gebeurt lang niet altijd. Als de schoonfamilie (behalve uw schoonmoeder die nu meer moeite doet) het niet opbrengt om naar uw persoonlijk welzijn te informeren en zich te verdiepen in uw sores, dan ligt dat zo. Accepteer het en haal uw schouders erover op.

De waarde van dit soort familiebijeenkomsten ligt niet in een persoonlijk tweerichtingsverkeer, maar in het clangevoel dat ook voor familieleden zelf soms verstikkend kan zijn, maar waar toch altijd een thuisgevoel heerst. Aangetrouwde familieleden bevinden zich per definitie meer in de marge van zo'n familie. Dit heeft als nadeel dat ze zich erbuiten kunnen voelen staan, maar als voordeel dat ze op een vrijblijvende manier de leuke dingen kunnen meepikken en zich niet met conflicten hoeven te bemoeien. Uw verhouding met uw schoonfamilie staat in het teken van oppervlakkigheid. Verwacht er niet meer van en u zult ook niet worden teleurgesteld. En uw attentie en belangstelling kunt u bewaren voor uw eigen familie en vrienden.

Beste Beatrijs,

Binnenkort heb ik (vrouw) ten behoeve van een vrijwilligersproject een werkbespreking

met een mannelijke collega-vrijwilliger, evenals ik een late twintiger. De jongen ken ik verder nog niet zo goed. Hij stelde voor om de werkbespreking bij hem thuis te houden na etenstijd om 19 uur. Ik vond het een beetje apart dat een jongen me meteen maar bij hem thuis uitnodigde. Ben ik ouderwets of is dit inderdaad niet zoals het hoort?

Huiskameroverleg

Beste Huiskameroverleg,

Ik zie niets eigenaardigs in een werkafspraak bij iemand thuis. Studenten en vrijwilligers doen dat toch voortdurend? Het is goedkoper om thuis een kopje koffie of thee te zetten dan om in een café af te spreken. Hooguit is het tijdstip van 19 uur een beetje vroeg. Dan moet u wel erg haasten van tevoren om eerst te eten en daarna naar de afspraak te gaan. 19.30 uur is gebruikelijker. U bent toch niet bang dat deze jongeman zich op u gaat storten, wanneer u bij hem aan de eettafel zit met een blocnote voor uw neus? Als u deze persoon eng vindt, moet u niet bij hem thuis afspreken, maar als u hem als vriendelijk collegiaal beoordeelt, is er etiquettair gezien geen bezwaar om zijn huis te betreden.

Beste Beatrijs,

Wij hebben een allerliefst zoontje van twee jaar met downsyndroom.

Wanneer we met hem buiten zijn, komt het regelmatig voor dat mensen ons persoonlijke vragen over hem stellen. Zoals: 'Wist je het van te voren?' Het toppunt was laatst toen iemand vroeg: 'Hoe lang van te voren wist je het?' Hoe kunnen wij als ouders op een nette manier duidelijk maken dat we hier geen antwoord op willen geven? Daarnaast lijkt hij publiek bezit. Vreemde mensen geven hem een aai over zijn bol. Wat zeg je als dit je overkomt? Wij zijn er zelf niet constant mee bezig dat hij bijzonder is. Hij mag bij ons zijn hoe hij is!

Misplaatste reacties

Beste Misplaatste reacties,

Op onbeschofte vragen hoeft u nooit antwoord te geven. Laat een ijzige stilte vallen en reageer na vijf seconden met een verblufte wedervraag: 'Waarom wilt u dat weten?' Als ze doorgaan met vragen stellen, zegt u: 'Dit ligt persoonlijk, neem me niet kwalijk, maar ik ga even verder met waar ik mee bezig was, goedemiddag' en u keert vraagsteller de rug toe.

Dat wildvreemden u op straat aanspreken en uw zoontje beginnen te aaien is op zichzelf niet ongebruikelijk. Dit gedrag komt ook voor bij kleine kinderen zonder downsyndroom. Misschien krijgt uw zoontje vaker dan gemiddeld een aai over z'n bol of een 'Ach, wat een schattig kind'-opmerking, omdat mensen willen laten zien dat ze heus niet discrimineren. U kunt hierop net als andere ouders reageren: met een toegeeflijk glimlachje. Mocht zich een gesprekje ontspinnen, dan kunt u erin meegaan, voor zo ver het een neutraal gesprek is dat elke jonge ouder met een baby regelmatig overkomt: 'Is het een jongetje of een meisje? Hoe heet-ie? Hoe oud is-ie?' Trek een grens, wanneer uw kinds conditie aan de orde komt. Reageer dan zoals boven beschreven, en maak u uit de voeten.

Hebt u vragen over de omgang met buren, collega's, familie, vrienden en kinderen? Stuur ze naar beste@beatrijs.com.

Het archief van deze rubriek is te vinden op www.beatrijs.com

Lees verder na de advertentie

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Deel dit artikel

Advertentie