Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mijn oude boekenkast brandt om vader warmte te geven

Home

DAAD KAJO, SCHRIJFSTER en OPGEGROEID IN SYRIË

Er valt niets meer te onthouden over mijn geboorteland Syrië. Beter alles vergeten over mijn vorige leven, over het dorpje waar ik samen met de kinderen uit de wijk de boomgaarden binnensloop, granaatappels plukte en vervolgens naar de rivier sprong om aan de ogen van de tuinbewaker te ontkomen. Alles is nu verdwenen. Er staat geen boomstam meer overeind. Hooguit liggen ze opeengestapeld in een schuurtje, voordat ze binnenkort de houtkachel ingaan. Hout is een zeldzaam product in Syrie.

In de zomer van 1982 verhuisden we onze spullen voor de zoveelste keer, ditmaal naar een eigen woning; betonnen muren zonder ramen en deuren. Dit kwam wel goed uit, omdat zo in de gloeiende zomernachten de frisse lucht door de gaten tochtte. Hout was destijds een van de meest overvloedige, betaalbare materialen. Mijn vader vermaakte zich ermee; berkenhout ging ons schuurtje binnen en kwam na enkele weken omgewerkt als deuren, ramen, kasten, banken, tafels en stoelen tevoorschijn.

In vijfentwintig jaar verblijf in Syrië, zag ik slechts één keer een houtkachel: die waarin mijn buurman zijn oude meubelen verbrandde. 'Een idioot', noemden de buren hem, onder wie ook mijn vader.

Dit incident kwam weer boven toen ik gisteravond vanuit Nederland belde met mijn vader. Hij vertelde dat tegenwoordig iedereen zijn eigen, goede meubels, deuren en ramen opstookt om de winter te kunnen overleven. Olie en gas zijn er niet meer. Gewone brandstoffen zijn spoorloos, als oorlogsvermisten. De oliekachels hebben plaatsgemaakt voor houtkachels. Geen boom ontkomt aan die hel. Er zijn geen berken meer om te verzagen en anders in elkaar te zetten. Er zijn geen fruitbomen meer waar kinderen inklimmen en vruchten stelen.

"Weet je wat ik laatst in de nieuwe kachel heb gegooid?" vroeg vader vlak voordat de verbinding verbrak. "Je boekenkast." Ik kreeg de tijd niet om te vragen wat hij met mijn boeken had gedaan. Waarschijnlijk gebruikt als wc-papier. Van de honderden boeken speet het me het meest voor dat kinderboek dat heette: 'Lucifer en vaders berken'.

Daad Kajo schreef de roman 'De verleider van Damascus', uitgeverij De Geus.

Deel dit artikel