Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mijn leven krijgt iets weg van de ouderwetse brievenbus met twee gleuven

Home

Rob Schouten

© Maartje Geels
Column

Omdat ik altijd met lelijke Albert Heijntasjes liep te zeulen, kreeg ik op mijn drieënzestigste verjaardag van mijn dochters een rugzak om voortaan mijn aankopen in te doen. 

Dat kon tegenwoordig best, vonden ze, een oudere man met een rugzak, en een wijde blik om mij heen bevestigde dat, je bent nooit te oud voor een rugzak. Mijn vader en mijn opa's heb ik er weliswaar nooit mee zien lopen maar die leefden in een andere wereld, van colbertjes en stropdassen en lederen aktetassen, ik geloof ook niet dat ze ooit in supermarkten kwamen.

Lees verder na de advertentie
Zijn er hersencellen aan het afsterven die het beheer van de rugzak regelen?

Ik loop inmiddels twee jaar met het ding en ik moet toegeven, het is erg handig. Hij is inmiddels wel danig uitgewoond maar wat hij moet doen, dingen vervoeren, doet-ie nog steeds uitmuntend. Toch geneer ik me er zo nu en dan nog een beetje voor, want de rugzak mag dan de sociaal-democratische stijging van de spijkerbroek volgen, er zijn toch ook nog mannen die je nooit met zo’n ding ziet en als ik toevallig een heel nette jas aan moet, laat ik de rugzak thuis en haal de vertrouwde plastic tas van stal. 

Minuscuul voordeel

Die heeft trouwens ook een minuscuul voordeel boven de rugzak, namelijk dat er gewoon één ruimte in zit waar alles in gaat. De rugzak telt daarentegen diverse compartimenten, waar je, om het ietwat overdreven te stellen, in kunt verdwalen. Zo stop ik mijn goederen meestal willekeurig in een van de vakken maar eenmaal thuisgekomen weet ik niet meer welk vak en rits ik meestal de verkeerde open.

Dit is een merkwaardige sensatie, zou ik werkelijk vergeten zijn waar ik mijn spullen in heb gestopt of ben ik gewoon te achteloos, te slordig? Zijn er hersencellen aan het afsterven die het beheer van de rugzak regelen of hebben we hier te maken met een tijdloos probleem dat me nu pas voor het eerst opvalt. Ik zit ook weleens met een verkeerde sleutel in mijn fietsslot te poeren, is dat iets nieuws of valt het me alleen maar op omdat ik ouder aan het worden ben en meer aandacht schenk aan futiliteiten? 

Rugzak en fiets zijn er in zekere zin om me jong te houden en me een dynamische uitstraling te verschaffen, maar ze wijzen me tegelijkertijd op toenemende gebreken. Misschien hebben we hier te maken met een wetmatigheid, de wet van openbaring van aftakeling. Het grootste deel van je leven takel je af, maar pas tegen het einde begint het op te vallen.

Niet alles meemaken

Daarentegen is het bemoedigend dat een aantal dingen juist beter gaat naarmate je leven vordert. Zo voel ik mij niet langer achterlopen, omdat ik niet aan de Klimaatmars heb deelgenomen en ook niet naar ‘Leaving Neverland’ heb gekeken. Het idee dat ik alles moet meemaken heeft langzamerhand plaatsgemaakt voor het geluksgevoel dat de wereld ook wel zonder mij kan. 

Het leven krijgt iets weg van de ouderwetse brievenbus met twee gleuven, één voor lokale post, de ander voor 'andere bestemmingen'. Dit alles wordt dan weer gemaskeerd door de rugzak die ik op m'n rug hijs en die me, hoewel ik slechts naar de winkel om de hoek gaat, toch iets van een globetrotter geeft. Al zit er in plaats van een zakmes en een Lonely Planet een pak boter en een half volkoren in.


Eerdere columns van Rob Schouten leest u hier.

Deel dit artikel

Zijn er hersencellen aan het afsterven die het beheer van de rugzak regelen?