Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mijn hotelkamer in Hannover was uiterst karig, zo stelde ik me Ter Apel voor

Home

Wim Boevink

© Wim Boevin000
Klein verslag

Op zondag 30 juni, 14:51 uur, stapte ik op spoor 6 van Berlin Hauptbahnhof in de gereedstaande ICE 546 richting Duisburg; daar zou ik na aankomst om 18:47 uur om 19:51 uur overstappen op de ICE 104 naar Utrecht - een wachttijd van bijna een uur.

Onderweg naar de trein had ik gepoogd mijn zitplaats (wagen 22, stoel 15) uit het hoofd te leren, maar dat was voor mijn brein te veel informatie, temeer daar in mijn hoofd en in Duisburg wagen 32, stoel 66 op mij wachtte.

Lees verder na de advertentie

Een Duitse treinreis zit vol gekmakende getallen.

Al die cijfermatige precisie vertaalt zich helaas niet in vlekkeloze verbindingen. Meer dan eens was ik op het Duitse spoor vastgelopen wegens technische storingen, uitval van treinen, door slecht weer of juist door te mooi weer: eigenlijk heeft de Deutsche Bahn een belabberde reputatie.

Ik had goede hoop. De heenreis was probleemloos verlopen

Het land is bovendien groot; waar in Nederland al snel een busverbindingwordt opgetuigd, staat in Duitsland meteen de wereld stil. Ik heb wel eens niet geplande hotels moeten boeken in Rheine, Oberhausen en Dresden.

Maar ik had goede hoop. De heenreis was probleemloos verlopen, de vertraging minimaal.

Terugreis

De zondag was warm en zonnig en helaas bood stoel 15 een zitplaats aan de raamkant waar de zon op stond. Er is in een ICE weliswaar een zonwering, maar die deel je met de passagier voor of achter je en helaas - telkens als ik de zonwering iets naar beneden schoof, schoof mijn achterbuurman hem weer omhoog. Hij hechtte meer aan uitzicht dan aan koelte.

© Wim Boevin000

We vertrokken planmäßig uit Berlijn maar na een half uurtje - we waren net de Elbe overgestoken - minderde de trein vaart, stond stil midden in het landschap, en bewoog toen tergend langzaam naar een außerplanmäßige stop, langs het perron van het plaatsje Stendal (waar ik bij elk voorbijrijden aan Le Rouge et le Noir moest denken).

Meegedeeld werd dat een persoon met suïcide plannen langs het spoor liep en dat de politie het tracée had afgezet. Je zou denken, goed, oppakken die persoon en verder, maar de wachttijd in Stendal liep op tot anderhalf uur, zodat ik mijn Duisburgverbinding zou gaan missen.

Ter Apel

Na wat koortsachtig rekenwerk bedacht ik dat ik in Hannover nog op een IC richting Amsterdam kon stappen, maar eenmaal daar ontstond nieuw malheur - de brandweer moest ergens ingezet worden en alle verbindingen naar het westen vielen vooralsnog uit. Op het perron stond weliswaar een IC voor Amsterdam, maar alle passagiers moesten er uitstappen om wellicht in een latere IC weer in te stappen; ik zag het gruwelijke gedrang al voor me.

Ik keek over de sporen naar het logo van een Ibishotel en besloot dat het weer eens zover was. Gestrand in Hannover ditmaal. Wéér gestrand.

Ons was al een Fahrgastrechte-Formular uitgereikt, een klachtenformulier, en wat moedeloos boekte ik een kamer bij Ibis, voor slechts 49 euro. Het iets duurdere Novotel was al volgeboekt. De kamer was uiterst clean en karig, voorzien van een stapelbed met uitzicht op een bedrijfsbinnenplaats. Zo stelde ik me Ter Apel voor, waarover juist in Der Spiegel werd bericht dat het het meest efficiënte asielzoekerscentrum van Europa was.

Vlieg, mensen, vlieg.

Met het oog van een antropoloog en de pen van een dichter doet Wim Boevink dagelijks verslag over de grote en kleine wereld om hem heen. Leer meer afleveringen van zijn Klein Verslag op Trouw.nl/kleinverslag.

Deel dit artikel

Ik had goede hoop. De heenreis was probleemloos verlopen