Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Met zijn ronde postuur zwom Eduard Meijer in 1910 de Zuiderzee over

Home

Paul van Der Steen

Meijers zwemcollega Piet Ooms, ook liefhebber van een glaasje onderweg. © Hollandse Hoogte / Spaarnestad P
Déjà Vu

De vijfde halteplaats van Maarten van der Weijdens Elfstedentocht van deze week was de plek waar Eduard Meijer op 9 augustus 1910 de toenmalige Zuiderzee indook. 

Hij wilde naar Enkhuizen zwemmen. Bij het geven van waterpolo-les in Harlingen was het spontaan bij hem opgekomen: waarom zou hij niet op eigen kracht teruggaan naar Holland?

Lees verder na de advertentie
Na zes uur en drie kwartier zwemmen verliet Meijer het water

Meijer mocht dan een ietwat rond postuur hebben, hij was een fervent sporter. Hij had gevoetbald, geroeid, geworsteld, gebokst en aan gymnastiek gedaan. Maar zijn hart lag bij het zwemmen.

Hij deed mee aan de Olympische Spelen in Parijs van 1900 en die van Londen in 1908. In de Franse hoofdstad werd hij vijfde op de vier kilometer vrije slag, een wedstrijd die werd gehouden in de Seine. Meijer was voor alles een liefhebber. Hij hielp ook bij het enthousiast maken van anderen voor zijn sport, voor waterpolo en het crawlen, wat toen de Spaanse slag werd genoemd.

Voor zijn spontane, nooit eerder vertoonde oversteek van de Zuiderzee regelde Meijer een begeleidende boot en schipper.

Fanatiekelingen die destijds Het Kanaal overzwommen, smeerden zich gewoonlijk in met vet. Meijer liet het bij wat vaseline onder de oksels. Hij vertrok om half twaalf 's ochtends.

Eigenlijk was dat veel te laat. Want halverwege kreeg hij het eb tegen en kwam hij nog maar nauwelijks vooruit. Zelfs slokken van de meegenomen champagne hielpen onvoldoende. Na vijf uur gaf de zwemmer op.

Zoet gedistilleerd

Meijer nam zich voor het een dag later nog eens te proberen. Eigenlijk had hij te kort rust genomen, maar het moest toch nu maar gebeuren. Een nieuwe fles champagne was niet meer te krijgen. Dit keer gingen rauwe eieren, chocolade en cognac mee. Eigenlijk was Meijer een bierdrinker, maar bij een overdaad aan slokken zout zeewater werkte zoet gedistilleerd als geoorloofde doping. En je werd er zo lekker warm van.

Meijer vertrok nu vroeger uit Stavoren. De vermoeienissen van de vorige dag waren voelbaar, maar beletten hem niet om Enkhuizen 'in den besten welstand' te bereiken. Na zes uur en drie kwartier zwemmen verliet hij het water. Niet te vergelijken met Van der Weijdens 55 uur, maar voor die dagen iets vrijwel ongekends.

"De geestdrift van het publiek dat hem opwachtte, was buitengewoon", meldde de kranten. Meijer kleedde zich aan, terwijl de toeschouwers nog altijd hun hoera's lieten klinken. Daarna stilde hij de honger in een plaatselijk restaurant.

Het Algemeen Handelsblad wist Meijer die avond nog te pakken te krijgen voor een interview 'zeer modern...door de telefoon! We schelden op goed geluk een hotel in Enkhuizen aan...en jawel...hij was daar'. Hij vertelde nog 'zo fris als een hoentje' te zijn.

Ook Het Kanaal

Met de oversteek van de Zuiderzee (rond de 22 kilometer) leek ook een Kanaaloversteek, anderhalf keer zolang, binnen bereik. In 1875 was dat de Engelsman Matthew Webb als eerste en tot nu toe enige gelukt. Die verdronk acht jaar later bij een poging de stroomversnellingen op de Niagara-watervallen over te zwemmen.

Meijer waagde pogingen in 1910 en 1911. De eerste keer kreeg hij last van ontstoken ogen door het zoute water, hoewel hij een zelf gefabriceerde muts droeg met daaraan een (niet helemaal goed afsluitend) brilletje.

Meijers jongere zwemcollega Piet Ooms, ook zo'n liefhebber van een glaasje champagne onderweg, probeerde het eveneens, maar redde het evenmin.

Meijer bleef de rest van zijn leven wel actief de zwemsport beoefenen en promoten. Bovendien stond hij aan de basis van de Amsterdamsche reddingsbrigade.

Een deel van zijn leven woonde hij met zijn Italiaanse vrouw in Milaan, maar hij stierf in het voorjaar van 1929 in de Nederlandse hoofdstad, waar hij ook geboren was. Eduard Meijer werd slechts 51 jaar oud.

Paul van der Steen bekijkt in Déjà Vu wekelijks het nieuws door een historische bril. Lees meer afleveringen op trouw.nl/dejavu.

Lees ook:

Maarten van der Weijden ontroert me met elke armslag meer

Columnist Marijn de Vries kon niet stoppen met aan Maarten van der Weijden te denken. "Hoe zou het nu met hem gaan? Donker. Kou. Eindeloze watervlaktes. Vermoeidheid. Pijn. Ik kroop onder het dekbed en wenste hem zachtjes sterkte."

Deel dit artikel

Na zes uur en drie kwartier zwemmen verliet Meijer het water