Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Met trillende handen open ik Facebook en slaak een zucht van verlichting

Home

Abdelkader Benali

© Maartje Geels
COLUMN

Mijn leven op Facebook, Twitter, Instagram, Linkedin. 7:30. Onze dochter, Amber, tikt me wakker. Ze heeft de iPad Mini in haar handen. Wijst ernaar. 'Peppa Big, Peppa Big, papa. Ik wil kijken.'

Met halfgesloten ogen gooi ik Netflix open, tik het icoontje aan van Peppa Big en overhandig de iPad Mini aan mijn dochter. Ik geef me over. Ze gaat tussen ons in liggen. Na een half uur gehypnotiseerd kijken, vraagt ze om Barbapappa, de andere grote hit op Netflix.

Lees verder na de advertentie

Ik pak mijn iPhone X en scroll door de tijdlijn van Twitter. Twitter is mijn informatieinfuus, ik voel me goed. Heeft tijdens mijn nachtrust Trump, Poetin of Assad een land of bevolking uitgemoord? Dat is de vraag. Ik scroll en scroll en scroll. Georgina Verbaan, Harriet Duurvoort en Francisco van Jole passeren op mijn scherm. Ook goedemorgen!

Lubach riep zijn kijkers op massaal Facebook te verlaten. De schrik sloeg me om het hart.

Ik zet de Funda-app aan, even kijken of er nieuwe huizen in mijn wijk te koop zijn gezet. De gekte op de woonmarkt gaat gewoon door. We gaan binnenkort ons huis verkopen. Het moet acht uur worden.

Het zal toch niet?

Lubach riep zijn kijkers op massaal Facebook te verlaten. De schrik sloeg me om het hart. Straks zijn al mijn vrienden weg van Facebook. Dan blijf ik alleen achter. Wie moet ik dan nog feliciteren met zijn verjaardag? Verstoken van likes is het leven maar minnetjes. Ik open met trillende handen mijn Facebook-app. Het zal toch niet? 

Ik slaak een zucht van verlichting. Iedereen is er nog. Een paar leeghoofden die zijn gevallen voor het televisiepopulisme zijn weg, ik ben ze liever kwijt dan rijk. Dat zijn fake-vrienden. Gelukkig vertelt Facebook me wie ik vandaag kan feliciteren met zijn verjaardag. Het zijn vrienden die ik persoonlijk ken, ook wat vrienden die ik niet ken maar wel bewonder en vrienden die wat aandacht kunnen gebruiken die ik feliciteer door wat leuke emoticons op hun tijdlijn te plaatsen. Kleine moeite, groot gebaar!

Facebook is een soort van dierenasiel waar iedereen danig opknapt van een aai over de bol. Mijn vrouw trekt de iPad uit Ambers handen. Amber stribbelt tegen. Ze strijdt op deze jonge leeftijd, tweeëneenhalf, voor haar recht op Netflix. Amber begint hysterisch te huilen. Ze wil haar verslaving terug! Ik snap dat wel. Ik sympathiseer met haar. Als mama naar het toilet is, schuif ik de iPad weer terug in Ambers handen. Ze is onmiddellijk rustig. Barbapapa is een didactische tekenfilm.

Facebook is een soort van dierenasiel waar iedereen danig opknapt van een aai over de bol

Handgeschreven brief

Mama komt terug. Mama wordt hysterisch boos op mij. Ik kan mijn vrouw niet weg-swipen. Ik probeer het wel. Ze blijft staan, blijft hysterisch tegen me aan tetteren. Daar valt niks aan te liken. Het moet negen uur worden. Amber wordt verschoond, ze houdt de iPad stevig vast. 

Terug naar Facebook waar in de tussentijd mensen zijn geboren, andere mensen zijn gestorven. Nog voor het ontbijt heb ik gejubeld en gerouwd. Via FB-Messenger lees ik een brief van een middelbare scholier. Of ik alsjeblieft in zijn vwo-6 klas kom vertellen over mijn werk. Ik besluit het te doen. Spontaan.

Het moet tien uur worden. We brengen Amber naar de crèche. Om twaalf uur meld ik me tot grote blijdschap van de klas. Bij het afscheid krijg ik een handgeschreven brief van de jongen mee. Namens zijn klasgenoten bedankt hij me uit de grond van zijn hart. Ik zal altijd een beroep op hem kunnen doen. Ik besluit hem toe te voegen als vriend op Facebook.

Lees hier meer columns van Abdelkader Benali, bijvoorbeeld deze over de liefde voor het kind. 'We hebben onze kinderen veroordeeld tot een leven in The Voice Kids en we zullen alles in het werk stellen om ze te beschermen tegen alles wat onze illusie van The Voice Kids kan verstoren.'

Deel dit artikel

Lubach riep zijn kijkers op massaal Facebook te verlaten. De schrik sloeg me om het hart.

Facebook is een soort van dierenasiel waar iedereen danig opknapt van een aai over de bol