Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Met Scharping maken we geen schijn van kans

Home

DIEUWKE VAN OOIJ

BERLIJN - De SPD-partijvoorzitter Rudolf Scharping lijdt onder een gebrek aan natuurlijke autoriteit. Hij speelt dat hij de baas is. Hij is net een leraar die de klas niet rustig kan krijgen, hoe hard hij ook om stilte schreeuwt. Erger nog: hoe harder hij roept dat het nu afgelopen moet zijn, hoe meer zijn leerlingen elkaar in de haren vliegen.

De SPD laat Scharping vallen, dat is zeker. De vraag is alleen of hij het nog uithoudt tot het grote partijcongres in Mannheim in november. De Berlijnse SPD-fractie maakt Scharping nu al verantwoordelijk voor het rampzalige verlies dat de partij in de hoofdstad verwacht bij de verkiezingen op 22 oktober.

En het afgelopen weekeinde trokken zich weer twee leidende figuren uit hun partijfuncties terug. Het geruzie in de partijtop heeft ervoor gezorgd dat Christoph Zöpel en Karsten Voigt uit het bestuur van de partij stapten. Ze noemden geen van beide Scharping als reden voor hun vertrek, maar het is duidelijk dat ze door hun daad de poten onder de stoel van de partijvoorzitter nog verder doorzagen. Deze gaf overigens geen commentaar op het vertrek van de kopstukken. Dat deed hij ook niet toen vorige week Uwe Jens de woordvoerder voor economische zaken terug trad.

Voigt en Zöpel hebben één ding gemeen: ze hebben binnen de SPD een afwijkende mening uitgesproken en dat is bij de socialisten niet gewenst. Christoph Zöpel had als plaatsvervangende partijvoorzitter van Noordrijn-Westfalen zich in de partij ongeliefd gemaakt door de lokale bruinkoolwinning als ouderwets te bestempelen. Karsten Voigt kreeg binnen de SPD-fractie in Bonn de bijnamen 'Mini-Metternich' en 'Kinkeltje', omdat hij voor meer militaire betrokkenheid is van Duitsland in Bosnië. Een dergelijke mening leidt bij de Grünen, waar Joschka Fischer voor militair ingrijpen in Bosnië is, tot uiterst vruchtbare discussies. Bij de SPD wordt een andere visie meteen gezien als een aanval op de toch al zwakke positie van de partijvoorzitter.

Dat bewees ook Gerhard Schröder, die als eerste de stoel van Scharping aan het wankelen bracht. Hij was brutaal genoeg om te zeggen wat vele andere binnen de partij denken: met Rudolf Scharping maken we geen schijn van kans om ooit de regering te leiden. Schröder bood zichzelf echter als beste alternatief, een soort hanegedrag dat ook wordt afgestraft binnen de SPD. Scharping ontsloeg hem als economisch woordvoerder en Ulrich Maurer, partijbaas in Baden-Württemberg formuleerde het als volgt: “Deze partij staat niet ter beschikking voor de zelfverwerkelijking van egomanen.”

Maar Schröder heeft wel iets op gang gebracht dat hem misschien ooit (voor de bondsdagverkiezingen in 1998?) de macht oplevert. Hij heeft taboes doorbroken, door te suggereren dat de SPD op traditioneel rechtse economische thema's met de CDU moet en kàn concurreren, en traditioneel linkse onderwerpen zoals milieupolitiek aan de Grünen moet laten. Schröders imago, die flirt met de autolobby, is de SPD nog vreemd: “Ik ben tegen een maximum snelheid want ik rij zelf graag hard. U toch ook?” Binnen de partij waren de reacties op Schröders provocatie eerst negatief, maar uit enquêtes bleek dat hij landelijk veel hoger scoorde dan Scharping ooit heeft gedaan. Alleen bij de traditionele socialisten is Scharping nog steeds geliefd. Maar of die op het partijcongres in Mannheim nog sterk genoeg zijn om Scharping overeind te houden valt te betwijfelen. Zeker na een nederlaag in Berlijn.

Scharping heeft een zwak wapen in handen om de aanvallen af te weren. Hij suggereert dat al wat na hem komt alleen maar slechter is. Bovendien, meent hij: “Wie gelooft dat het goed is voor de SPD iedere twee jaar een nieuwe leider te verslijten, die kan ik zeggen: proost, eet smakelijk!” Het is een dreigement aan diegenen die twijfelen aan zijn macht maar het nodigt tegelijk uit om eens te kijken of er niet werkelijk een opvolger te vinden is.

Daarom duiken de eerste namen al op. De naam van Schröder gonst nog niet omdat hij voorlopig te controversieel is. Daarom werd dit weekeinde de naam van Heide Simonis gelanceerd, de minister-presidente van de deelstaat Sleeswijk-Holstein. Zij presenteerde zich bij de ruzie tussen Scharping en Schröder als wijze moeder. Ze noemde hen “twee jongetjes die in de zandbak vechten om het schepje en het emmertje.”

Ook drukt ze zich uiterst voorzichtig uit over de partijcrisis. Ze vindt dat de SPD in een 'melancholisch' stadium verkeert. Vooral geen standpunt innemen, vooral geen aanstootgevende visie - Simonis weet dat ze alleen zo enige kans maakt, want dat was ook het succes van Scharping. Alleen is het de vraag of de kiezers deze kleurloosheid zullen belonen. Tot nu toe blijkt het tegenovergestelde.



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie