Met rust worden gelaten

home

Sylvain Ephimenco

Camerateams wachten op de aankomst van de koninklijke familie © AP
Column

Een week lang heb ik me keurig aan de wens van de koninklijke familie gehouden. Een legitieme wens die amper werd gerespecteerd: met rust worden gelaten in uiterst dramatische omstandigheden.

Ik deed het natuurlijk op mijn eigen manier, als afnemer van het nieuws. Ik sloeg al die overbodige artikelen over. En wanneer, alweer, een stand-up-verslaggever voor een ziekenhuis verscheen, drukte ik op de knop van mijn afstandsbediening. Dan pas krijg je het gevoel geen deel te zijn van de mediapornografie rond het intieme leed van een familie.

Het was een ongeluk. Absurd inderdaad, en vreselijk spijtig, maar zonder politieke consequenties voor het bestuur van het land. De rest is in de eerste plaats een kwestie van verwerking. Niet voor de doorsnee Nederlander, maar voor de directe betrokkenen. De doorsnee-Nederlander is vooral door nieuwsgierigheid gedreven en wordt hierin door Hilversum dagelijks gecoacht. Wie, hoe laat en hoe vaak, heeft een bezoek aan het ziekenhuis gebracht? Was er achter die zwarte zonnebrillen iets van zichtbaar leed te bespeuren?

Door niet naar antwoorden op die vragen te willen zoeken, merkte ik wel dat er meer ruimte en tijd overbleef om de tragedie in het Syrische Homs beter te volgen. Een drama dat sinds het beleg van Sarajevo niet meer was voorgekomen. En dan valt het op hoe groot het verschil kan zijn tussen de trage sneeuw van Lech en de vette rookpluimen van Homs. De inwoners van de martelaarsstad wensen niets anders dan vooral niet met rust te worden gelaten door de media.

In wanhoop vragen ze volle aandacht voor hun leed en hun rouw. Ze smeken om registratie door camera's, om lange en niets verhullende reportages. Hier geen lege medische persberichten en geen opsomming van ziekenhuisbezoeken. De voornaamste tellingen betreffen de hoeveelheid bommen die binnen een uur op een huizenblok vallen. De martelaars in Homs zijn bereid heel ver te gaan om die media-aandacht te krijgen. Ze onthullen de wonden op de lichamen van hun geliefden, ze laten de sporen van de dood zien op het gezicht van een dochter of een broer. En dit is geen pornografie: het is een lange schreeuw om hulp.

Je zou bijna de hele mediakolonie in Lech en Innsbruck direct het vliegtuig in willen jagen om in Homs de vallende bommen te gaan tellen. Maar gezien de klopjacht op journalisten door de misdadigers uit Damascus zou dit hooguit tot meer slachtoffers leiden.

Gisteren heb ik wel naar de persconferentie in Innsbruck gekeken. Omdat ik vermoedde dat hiermee, helaas, een deur zachtjes zou worden gesloten. Ik moest aan die vriend denken, die na drie maanden coma en een zware revalidatie nu op Facebook zijn gedachten vrolijk rondstrooit. Of aan dat familielid dat ooit ook miraculeus ontwaakte, na maanden te hebben gevegeteerd. Het eerste wat hij zag, aan het voeteinde van zijn ziekenhuisbed, was een non. En zo besloot deze geharde atheïst om zich tot het katholicisme te bekeren. Het schijnt dat voor Friso dit wonder weinig kans heeft te geschieden. Rest dan alleen zijn familie steun en medeleven te betuigen. En alle camera's en microfoons zo snel mogelijk te repatriëren.

Lees verder na de advertentie

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Deel dit artikel

Advertentie