Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Meester Bart: Verdriet de baas

Home

Bart Ongering

© thinkstock
Column

Mijn moeder overleed toen ik 14 was. Na een vrij kort en intensief ziekbed werd er op een vrijdagavond in november aangebeld. De dood stond voor de deur en het was mijn moeder die opendeed. Ze wist dat het haar tijd was; de kanker had zijn zege al eerder aangekondigd. Toch moest ik opeens afscheid nemen van de prachtige vrouw die, helaas kort, een geweldige moeder mocht zijn. Optimistisch en vrolijk als ze was, danste ze door het leven totdat ze vroegtijdig haar spitzen uit moest trekken.

Huilen vond ik toentertijd ontzettend moeilijk. Verdriet zou me zwak maken en het was juist mijn moeder die me vertelde dat ik sterk moest blijven. Dat ik verder moest gaan en vooral van het leven moest genieten. Ik wilde huilen, maar vaak kwam ik niet bij mijn verdriet.

Terwijl mijn docenten mijn gedrag als lastig bestempelden, zocht ik onbewust naar een manier om aandacht te krijgen. Maar hun pedagogische oplettendheid bleef uit. Een spreekwoordelijke of daadwerkelijke knuffel was er niet bij. Aandacht kreeg ik in de vorm van onbegrip en straf.

Bang
Negentien jaar later sta ik zelf voor de klas. Ieder jaar weer zie ik leerlingen die een hoop meemaken. Neem nou Yara, een van mijn leerlingen in de derde; zij verloor vorig schooljaar vier familieleden. Ik denk terug aan een gesprek dat ik voor de zomer met haar had.

"Heb je het er moeilijk mee, Yara?"

"Ik durf de telefoon niet meer op te nemen, bang om te horen dat er weer iemand dood is."

"Ik kan het me voorstellen. Stiekem zou ik willen dat jou dit alles niet overkomen was."

"Ik heb niets aan medelijden, meester."

"Word je verdrietig als je eraan moet denken?"

"Ik wil eigenlijk huilen, maar ik kom niet bij mijn verdriet."

Verdrietige docent
Afgelopen zomer overleed ook Yara's moeder. Ik kijk in de toekomst en besef door welke pijn Yara nog zal gaan. Haar moeder zal niet bij de belangrijke momenten in haar leven zijn. Voortaan moet Yara zich troosten met het idee dat haar moeder slechts in gedachten aanwezig is.

Ik geef Yara geen les meer. Vorige week sprak ik haar weer. Daar staat ze dan, op het eerste gezicht veel sterker dan ik toen ik 14 was. Ik heb een brok in mijn keel en wil huilen, maar aan een verdrietige docent heeft ze niets. Ik loop op Yara af. Ik knik, zij knikt en ik geef haar een knuffel. Voor even ben ik weer 14 en zie ik mezelf zitten. Ook ik huil in mijn hoofd, maar ik kom niet bij mijn verdriet.

Lees verder na de advertentie
Ik heb niets aan medelijden, meester

Deel dit artikel

Ik heb niets aan medelijden, meester