Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Mark Koevermans

Home

Fred Buddenberg

Precies tien jaar geleden speelde Mark Koevermans (35) zijn laatste partij op Roland Garros, het Grand Slam-toernooi dat vandaag in Parijs van start gaat. De tennisser uit Bergschenhoek gold als een van de weinige Nederlandse gravelspecialisten. De huidige marketing-directeur van het kledingmerk O'Neill maakte in 1993 in Barcelona naam met zijn sensationele Davis Cup-zege op Sergi Bruguera. Die Spanjaard won in datzelfde jaar én in 1994 de titel op Roland Garros, het toernooi dat Koevermans weinig succes bracht.

Beschouw jij die memorabele partij tegen Bruguera als het hoogtepunt uit jouw tenniscarrière?

,,Nee. In 1990 won ik in Athene als eerste Nederlander na Tom Okker een toernooi. Ik heb toen vijf wedstrijden achter elkaar heel goed gespeeld. Tegen Bruguera ging het maar om één partij en speelde ik zeker geen supertennis. Mentaal en fysiek was ik goed, qua tennis was het niet bijzonder. Maar half Nederland zat voor de televisie, dus dat weet iedereen nog.''

Een paar maanden later won Bruguera op Roland Garros en die titel verdedigde hij met succes in 1994. Gaf dat jouw prestaties nog meer glans?

,,Hij was natuurlijk een veel betere gravelspeler dan ik. Op gravel behoort hij tot de topvijf aller tijden. Destijds waren Bruguera en diens landgenoot Costa de nummers één en twee op gravel. Maar zijn spel lag mij heel goed. Ik heb acht keer tegen hem op gravel gespeeld en zes keer gewonnen.''

Zelf heb jij het op Roland Garros nooit goed gedaan. In vijf jaar won je slechts één partij. Vreemd?

,,Dat heeft mij ook verbaasd, ja. Ik verloor onder meer van Kühnen en Woodbridge en dat waren bepaald geen gravelspelers. Vooral het jaar waarin ik van Kühnen verloor, was een gemiste kans. In de derde ronde was Ivanisevic mijn tegenstander geweest en die kon op gravel niet goed uit te voeten. Maar op Roland Garros lag in mijn ogen het vervelendste gravel. Het waren bijna hardcourt-banen. Met heel weinig gravel, een betonnen ondergrond en keihard. Totaal verschillend van de toernooien van Rome en Hamburg. Maar natuurlijk was Roland Garros voor mij de belangrijkste Grand Slam. Ik ging er altijd naar toe met de intentie er iets neer te zetten. Het was er druk, er waren veel Nederlanders en de beleving was groot, of je nu op het centre court of op baan vijftien speelde.''

Er wordt beweerd dat in jouw tijd de faciliteiten niet geweldig waren. Klopt het dat de spelers destijds niet werden behandeld als God in Frankrijk?

,,Wat dat betreft was het veruit het slechtste Grand Slamtoernooi. Het was chaotisch en veel dingen waren beroerd gereld. De eetruimte was te klein, de fysioruimte was te klein en in de kleedkamer zat je echt hutje-mutje. Er waren twee kleedkamers, één voor de spelers uit de kwalificaties en één voor de overige spelers. Je kon er je kont niet keren. Ook zat je zeker dertig minuten in de auto naar een trainingsbaan. En de wegen in Parijs zaten altijd vol. Als je om twee uur moest spelen, moest je elf uur al weg. Het kon ook gebeuren dat je nog om zeven uur 's avonds de baan op moest. Die werd dan afgebroken en moest je 's ochtends vroeg weer beginnen. Ik heb begrepen dat het er nu enorm verbeterd is.''

Precies tien jaar geleden speelde je voor het laatst op Roland Garros. Ben je er daarna nog weleens geweest?

,,Nee, en vraag me niet waarom. Ik ben namelijk wel een of twee keer een dag naar Wimbledon geweest. Maar toevallig dacht ik vorige week dat met misschien wel weer eens leuk zou zijn naar Roland Garros te gaan. Het kan dus zomaar gebeuren dat ik deze week in de auto stap naar Parijs.''

De Nederlandse toppers van dit moment spelen niet graag op gravel. Is dat niet vreemd, want iedereen in Nederland tennist toch op gravel?

,,In Nederland speel je een halfjaar op gravel en een halfjaar op binnenbanen. En dan is het gewoon een heel ander spel. In mijn tijd namen de Spanjaarden en Argentijnen van oktober tot februari rust. Zij speelden alleen op gravel. Ik heb mij ook weleens afgevraagd of dat voor mij niet beter was geweest. Misschien had ik dan wel betere prestaties op gravel geleverd. Op snelle banen moest ik mijn spel aanpassen en daar had ik last van als ik terugkeerde op gravel. Maar ik wilde het ook proberen op gras en snelle banen, overigens zonder al te veel succes.''

Je doet nu niets meer in de tennissport. Onlangs werd je wel gekozen tot voorzitter van de Internationale Lawn Tennis Club van Nederland. Wat is dat voor een club?

,,In die club zitten alle oud-internationals. Dus iedereen die eens in de Davis Cup of in de Fed Cup heeft gespeeld. We organiseren nog veel activiteiten, zoals wedstrijden tegen buitenlandse clubs van oud-internationals. Ook geven wij adviezen over toptennis aan de tennisbond.''

Deel dit artikel