Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Margot Keune 1957-2008

Home

Maaike Bos

De voormalige actrice en journaliste Margot Keune leefde een half leven in een rolstoel. Tot op het laatst weigerde ze slachtoffer te zijn.

Haar vader moet een voorbeeld zijn geweest. Hij werd rijk met zijn ’Keune haarproducten’ voor kappers, en blijft volhouden de zaak te runnen, zo’n tachtig jaar oud. Haar moeder was lerares Frans. Samen met twee broers en een zus groeide de mooie Margot Keune op in het Gooi. In Amsterdam ging ze biologie studeren, maar belangrijker: leven.

Ze hield van wilde avonden, rookte en dronk, praatte urenlang over mannen met haar beste vriendinnen Dorna van Rouveroy en Rosita Steenbeek, en sjeesde door Amsterdam in haar ’gouden koets’, zoals ze haar goudkleurige eend noemde. Keune was lang, sprankelend, met een grote bos blond haar. „Ze kon spetteren”, zegt Van Rouveroy.

In 1980 debuteerde ze in de film ’Spetters’, later speelde ze in ‘Een vlucht regenwulpen’. Ze ging met de twintig jaar oudere Rob Houwer, succesvol filmproducent van ’Turks Fruit’ en andere films van Paul Verhoeven. Aan zijn arm was ze zijn trofee, het blonde fotomodel dat ooit bijna Miss Holland was geworden.

Maar mooi zijn was niet het belangrijkste, en haar ontluikende filmcarrière vond ze alleen leuk - meer niet. Haar echte ambitie lag bij serieuzer werk, het schrijven.

Als jonge twintiger belde ze zonder scrupules de persagent van Brigitte Bardot op met het verzoek om een interview. Dat mocht, onder een voorwaarde: sober gekleed zijn en geen make-up op – niet mooier zijn dan de ster. Ze ging in spijkerbroek en paardenstaart.

Voor Avenue en Viva maakte ze interviews met Roman Polanski, Monica Vitti en Nastassja Kinski, en ze was redacteur bij een talkshow van Tineke de Nooy.

„Soms heb ik het idee dat ik zo intensief geleefd heb, omdat ik wist wat er zou gebeuren”, zei ze bijna twintig jaar later in Opzij.

In 1983 kreeg ze een herseninfarct, 26 jaar oud. In het ziekenhuis stonden haar vrienden om haar heen. Twee keer knipperen met haar ogen betekende ’ja’, één keer ’nee’. Maar haar vriend Houwer was er niet. De relatie was in één klap voorbij. Ze heeft hem niet meer gezien.

Keune revalideerde twee jaar en leerde weer praten, al bleef ze moeilijk te verstaan. Af en toe had ze last van depressies omdat er in ’die pokke-stoel en met die pokke-stem’ niets meer gebeurde, terwijl ze in haar hoofd scherp was. Maar ze liet het zichzelf niet gebeuren stil te staan.

Ze poseerde voor de Playboy om te laten zien dat een gehandicapte ook sexy kan zijn – een boodschap vooral gericht aan de man die haar na het infarct in de steek had gelaten. Reizen deed ze ook. Ze bezocht Rosita Steenbeek in haar nieuwe woonplaats Rome en toerde met Steenbeek en haar vriend Federico Fellini, de Italiaanse filmregisseur, dagenlang door de stad. Toch zei ze, als ze op haar achterwerk een klein trapje afschoof: „Ik weet niet of ik dit zo lang volhoud.” Dat was op haar 32ste.

Keune vond steeds haar kracht en maakte in haar rolstoel gewoon nieuwe vrienden, zoals Sylvia Millecam. Over die vriendschap schreef Millecams vriend Haye van der Heyden het toneelstuk ’Playmates’. Ze voerden het samen op. Beiden waren ’lekkere wijven’, Keune een knap blondje in een leuke stoel, met op dat moment als enig verschil in hun leven eigenlijk een bloedpropje.

In het publiek zat cameraman Geert de Bruin. Na afloop stuurde hij haar een fles wijn met een rietje en ze was verkocht. Geert en Margot werden smoorverliefd en met zijn ’prettige gekte’ bleek hij haar weldaad. Ze ging fotograferen, schilderen, hield een galerie en organiseerde in haar aangepaste huis op drie hoog de salon De Derde Verdieping, waarvoor ze dichters en kunstenaars uitnodigde.

Haar geluk duurde tien jaar, tot er bij Geert slokdarmkanker werd geconstateerd en hij nog geen jaar later stierf, net als zij 42 jaar oud. Over de jaren van rouw schreef ze een boek: ’Landschappen van verlangen. Afscheid van een grote liefde’. Het is een aangrijpend en rauw, rechtstreeks verslag.

Geert de Bruin was niet de eerste die ze in haar leven aan kanker verloor. Haar moeder stierf aan de ziekte, in 2001 Sylvia Millecam, en in 2003 haar vriend Jop Pannekoek, die ooit een film over haar maakte.

Keune was in alle staten toen Sylvia Millecam ziek bleek. Ze schreef er brieven van honderden kantjes over aan haar vrienden. Maar naar de begrafenis ging ze niet, al stond ze er al opgetut voor klaar. Ze was woedend op God, én op de pers die Millecam in haar ogen afschilderde als een domme vrouw die in alternatieve geneeswijzen was getuind. Millecams keuze voor het alternatieve circuit was het goed recht van een autonoom individu, vond Keune.

De dood van Geert bleek de genadeslag. „De lichtheid van het bestaan is verdwenen”, zei ze. Haar grote angst was om niet meer te kunnen zeggen of schrijven dat ze niet meer wilde leven.

De stamceltherapie in China, die ze afgelopen mei onderging, gaf haar een opleving van hoop. Ze kwam er nog beroerder van terug. Weer alleen thuis kon ze niets meer zelf. Vrienden kregen haar levenswil niet meer aangewakkerd, en ze vroeg haar arts om haar doodswens in te willigen. Ze was er vastbesloten en kalm over. „Wat heerlijk... morgen geen geklungel”, schreef ze vlak voor haar zelfgekozen dood.

Margot Keune is dinsdag 12 augustus in kleine kring gecremeerd. Op de rouwkaart staat haar laatste wens: „Wil wel graag (...) in een potje bij Geert in het graf. Vind ik wel zo romantisch. Per slot is hij toch maar het beste geweest wat me zomaar is gebeurd.”

Margot Keune werd op 14 augustus 1957 in Amsterdam geboren. Zij is op 8 augustus 2008 in Amsterdam overleden.

Deel dit artikel