Lucaspassie MacMillan: absoluut meesterwerk

home

PETER VAN DER LINT

klassiek

St Luke Passion NTR ZaterdagMatinee *****

Imposant. Gedurfd. Oprecht. In willekeurige volgorde krakteriseren deze woorden de nieuwe Lucaspassie van James MacMillan (1959). In de NTR ZaterdagMatinee beleefde het aangrijpende werk dit weekend zijn wereldpremière. Componist en uitvoerenden werden na afloop met groot enthousiasme onthaald.

Wederom heeft de praktiserende katholiek MacMillan een compositie rondom het lijden van Christus geschreven. Op Palmzondag 2009 doorbrak het Koninklijk Concertgebouworkest de jarenlange traditie van Bach-passies met MacMillans 'St John Passion'. Ruim tien jaar daarvóór verraste de Schot met 'Seven Last Words from the Cross', een absoluut meesterwerk, een categorie waar ook deze 'St Luke Passion' in valt.

Het werk is geschreven voor koor, kinderkoor, orgel en kamerorkest. Kleiner en korter van opzet dan de 'St John Passion', maar het muzikale idioom van MacMillan is overal en onmiskenbaar. Het ene moment piëtistisch zoet, dan weer dreigend donker. De contrasten zijn groot en talrijk en worden soms met de knip van een vinger verwezenlijkt. Opvallend is dat MacMillan de rol van Christus toebedeeld aan een kinderkoor. De 28 meisjes van het Nationaal Jeugdkoor vervulden die rol met uiterst zuivere precisie.

Alle overige rollen, inclusief die van Evangelist, werden met verve gezongen door het Groot Omroepkoor, dat MacMillan in steeds wisselende combinaties inzet. Markus Stenz leidde het sterk uitgedunde Radio Filharmonisch Orkest met grote energie en overgave. Schitterend hoe het 'Kruisig hem' heel onheilspellende zacht begon en een paar maten later uitmondde in een enorme climax. De scène bij Pilatus had met zijn beukende pauken, opruiende hoorns en fagotten wel iets weg van filmmuziek bij een oude Hollywood-film over het oude Rome. Ook de muziek van Britten is dichtbij, al heeft die van MacMillan minder haakjes en rafeltjes.

MacMillan is vooral zichzelf. Hij kent alle trucjes van zijn vak, maar een trucje is zijn nieuwe passie geen moment. De zalvende koormuziek bij de goede moordenaar aan het kruis is al even oprecht als die tijdens het 'Wees gegroet Maria' aan het begin. Prachtig hoe dit meesterwerk met een wegzoemend vrouwenkoor en een hoge orgeltoon, zoals in Holsts 'The Planets', in het oneindige wegzweefde.

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Deel dit artikel

Advertentie