Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

x

Loofhutten in de woestijn

home

JAAP TIMMERS

Mitzpe Ramon. Een blokkendozendorp zoals er in Israël zoveel zijn, maar gelukkig niet zoveel in de Negev. Het is razend knap dat Israël tot vlakbij de grens met Egypte dankzij kilometerslange waterleidingen de vlakke woestijn in vruchtbare akkers verandert, maar de schoonheid van de berg- en heuvelachtige woestijnen tussen Dode Zee en Eilat kan menselijk ingrijpen missen. 't Is wel genoeg dat de luchtmacht er zo graag verblijft om de buitenwereld in de gaten te houden.

Mitzpe Ramon, halverwege Dode Zee en Eilat. Met wat omwegen erheen gereden. Langs wadi's die lijken op fossiele rivierbeddingen uit de oertijd. Maar een paar weken geleden nog waren ze na een vroege, heftige regenval het tehuis van een verwoestende stroom water en rotsblokken. En altijd zijn er mensen die zich dat geweld niet kunnen voorstellen, de waarschuwingen van leger en meteorologen in de wind slaan en overvallen worden door de kolkende massa: meer dan tien mensen verloren er afgelopen herfst al het leven.

Mitzpe Ramon, zo'n honderdvijftig kilometer ten noorden van Eilat, daarvan gescheiden door rode, gele, witte, bruine en groenige bergen - een landschap dat voor de duizenden zon- en duikliefhebbers op het strand langs de Rode Zee binnen handbereik ligt, maar voor de meesten waarschijnlijk te ver is.

Het dorp zelf stelt weinig voor. De Nubische steenbokken - oude mannetjes hebben imposante gekrulde horens; ze laten zich gelukkig graag en makkelijk zien - trekken zich zo weinig van de geringe drukte aan, dat ze elke ochtend en avond wel even uit de woestijn langskomen om wat afval op te ruimen.

KETELDAL

Veel te zien is er verder niet. Een eenvoudig, vriendelijk hotel. Nog niet zo aangestoken door de hang naar almaar meer luxe die in de rest van het land zo huishoudt. In een kwartier heb je er alles wel zo'n beetje gezien. Behalve een flink bezoekerscentrum. En het uitzicht, want Mitzpe Ramon ligt aan de rand van het grote keteldal, een bizarre opening in de aarde waar eeuwenlange erosie alle lagen van de aarde zo ongeveer heeft blootgelegd in grillige vormen.

Tegen zonsondergang en 's ochtends vroeg is het uitzicht vanaf de rand onvoorstelbaar. Het bezoekerscentrum probeert niettemin daar een voorstelling van te maken. Supergroot projectiescherm, superstereo geluid, super-Amerikaanse stemmen, het hele gebied op treintjes-schaal nagebouwd en een vloed van filmpjes over alle bijzonderheden van het keteldal: na een half uur weet je alles wel gezien te hebben, en de afdaling per airconditioned bus op weg naar het zuiden is eigenlijk al niet meer nodig.

Een koffiebar is er ook nog, in Mitzpe Ramon. In de vroeg ingevallen duisternis vertelt een meisje me er over een milieuvriendelijk huttendorp in de woestijn, dichtbij, ook min of meer aan de rand van het keteldal. Zeven hutten zijn er gebouwd, geen leidingen of wat ook. De woestijn moet rustig doorleven als woestijn zodra de hutten ooit weer weg zijn. Maar voorlopig kunnen er dagelijks een stuk of dertig toeristen worden ontvangen. Ze komen er om zich te bezinnen. Om uit te rusten. Om te wandelen in de directe omgeving of om langere tochten te maken, met auto of terreinwagen. Soms ook om deel te nemen aan lessen in yoga en aan meditatie.

TROEW LIEJOESTERT

Het toeval helpt: beheerder Arnon komt net langs om post op te halen. Als ik wil, kan ik mee in de jeep om een kijkje te nemen. Goed een kwartier rijden, eerst over asfalt, dan over een hobbelig zandpad. Links een glimp van Israëls sterrenwacht, want waar zie je de sterren beter?

In de centrale hut wordt net gegeten en waar eten is voor de staf en zeven gasten, kan een passant ook wel aanschuiven. Alle gasten blijken bij toeval Nederlanders. De vijf oudsten trekken samen rond. Ze werken in de rozen en de avocado's in de protestantse moshav Nes Amim en hebben vrije dagen opgespaard om nu wat meer van het land te kunnen zien. Vier van hen lezen Trouw. De Israëlische kok hoort ons over Trouw praten. Die naam kent hij. Bij een bezoek aan Amsterdam, een paar jaar geleden, zag hij een groot reclamebord met de tekst 'Troew liejoestert'. De jongen erop had z'n broek laten zakken. Nee, dat die zin betekende dat de krant luistert, wist hij niet, maar hij nam aan dat die krant zelfs zulke lieden dan wel serieus zou nemen.

Langzaam lopen we over het terrein, in het tempo van de woestijn. Koel inmiddels, dat wel. En aardedonker. Maar na een paar minuten is zelfs een maanloze nacht niet donker; obstakels zie je, voor kuiltjes moet je uitkijken.

Honderd tot tweehonderd meter uit elkaar staan de hutten, tegen de heuvel op, dus allemaal met vrij uitzicht. Succah in the desert, heten ze, een loofhut in de woestijn. Een eenvoudig houten staketsel, aan twee kanten bekleed met wit canvas. Oprolbaar, voor airconditioning-op-z'n-bedoeïens. De andere twee kanten zijn van binnen bekleed met jute, daarover een stevig zeil tegen de schaarse, maar als-ie valt heel krachtige regen en het geheel bedekt met palmtakken voor de isolatie. Binnen een tweepersoonsbed op een verhoging in de rots, met daarvoor op het gevlochten kleed een primus, een gaskacheltje, een bankje, een lage tafel, wat pannen en kookgerei en zowaar halogeenlampjes en een stopcontact: elke hut heeft z'n eigen zonnepaneeltje.

Voor de hut een aarden kruik met altijd koel water dankzij de verdamping. Een kleine hak bij de ingang om bij acute aandrang zelf een pleetje te kunnen graven (zakjes voor het afvalpapier worden bijgeleverd zoals de stukjes zeep en flesjes shampoo in de luxe hotels). Bij de centrale hut is een heuse wc, waar het bodembedekkende zaagsel wordt omgezet in compost voor een piepklein tuintje. Daar ook een douche voor algemeen gebruik.

DIE STERRENLUCHT

Bewaking? Politie? Prikkeldraad? Af en toe raast er in de verte een straaljager langs. Spierballenvertoon jegens de buren? Waarneming van verdachte bewegingen enkele tientallen kilometers verderop? Verder is er slechts stilte. En die sterrenlucht.

De gasten blijven meestal een paar dagen tot een paar weken. De vijf vutters zitten kort na zonsopgang al weer aan het ontbijt: ter plekke gebakken brood, vele sauzen, verse kaas, kruidenthee. Ze overleggen over de route voor vandaag; de uitstap naar het oosten wint.

De anderen, twee meisjes uit de randstad, zitten tegen zevenen ook al voor hun hut in de zon, maar blijven daar voorlopig lezen. En kijken hoe de dauwwolken over de lage heuvels wegtrekken. Voor hen is de succah in the desert een oase van rust, een mogelijkheid om versneld jezelf te hervinden. 't Is wat duurder dan de jeugdherberg in Mitzpe Ramon (een doordeweekse overnachting met uitgebreid diner en dito ontbijt kost per persoon negentig gulden, in het weekeinde ligt de prijs een kwart hoger). Maar waar voel je je ooit nog zo rustig? En zo veilig, in een land dat toch zo'n serieus veiligheidsprobleem heeft?

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.

Deel dit artikel

Advertentie

Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang tot Trouw.nl.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden

Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.