Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Liefdevol gesprek in atheïstenkerk

Home

Nynke Sietsma

De Openbare Bibliotheek Amsterdam, waar de 'Amsterdam Church for Atheïsts + agnostics + the rest of us' haar activiteiten houdt. © Wikimedia Commons

Trouw trekt door Nederland en test 'tempels' van velerlei soort. Vandaag: Church for Atheists (and agnostics and the rest of us), Amsterdam

Het eerste wat opvalt
De Kerk voor Atheïsten huist in de nok van de Openbare Bibliotheek van Amsterdam. In het café, waar studenten daghappen naar binnen schuiven. Een kerkgebouw is niet nodig, want er zijn nog niet zoveel atheïstenkerkgangers, meestal een stuk of zeven, acht. Het is ook de bedoeling om het klein te houden. Vanavond is het drukker. Eigenlijk is het niet echt een 'kerk', meer een groepje mensen dat bij elkaar komt en praat over levensbeschouwing. Initiatiefnemer Gerko Tempelman zit aan een tafeltje en ontvangt iedereen hartelijk. 'Zijn' kerk is te herkennen aan een dubbelgevouwen papiertje waar 'Church for Atheists (and agnostics and the rest of us)' op staat geprint. Ik ben benieuwd wat er gaat gebeuren.

Is het een viering?
Nee. Meer een gespreksgroep. Een internationale gespreksgroep. En dat maakt het zo leuk. Inmiddels zijn er een stuk of elf mensen binnen komen wandelen. Het is een gemêleerd groepje. We verdelen onszelf in twee groepen. Dat praat gemakkelijker. We maken kennis en praten over onze opvoeding. Tegenover mij zit een Japanse expat die "niet echt atheïstisch is opgegroeid maar ook niet echt religieus", een meisje uit India dat opgegroeid is in een "zeer religieus jaïnistisch milieu", een jonge vent uit een Nederlands missionarisgezin en een Nederlandse promovenda die a-religieus opgroeide. En ik. Huis-tuin-en-keuken-gereformeerd grootgebracht. We beginnen met het gezamenlijk lezen van een Bijbeltekst. Toch geestig. Dat iemand van een atheïstenkerk Richteren 7 voorleest, een vrij ingewikkelde passage ook nog. Uit die tekst vissen we volgens de 'socratische methode' een thema om onze persoonlijke ervaringen met dat thema bespreken. We komen uit op 'vertrouwen'. We praten waar we op vertrouwen en wanneer ons vertrouwen werd beschaamd. Automatisch komt het gesprek op de vraag of je, buiten de mensen waar je op kunt leunen, 'ergens' op kunt vertrouwen als je niet gelooft in God. En hoe het is om niet meer op God te vertrouwen als je dat wel altijd hebt gedaan. Het is een persoonlijk en liefdevol gesprek. Als ik even naar buiten kijk om daar over te mijmeren, zie ik een enorme goudkleurige trombone door het raam. Naast de bieb zit het conservatorium.

Lees verder na de advertentie

Zit er een religieus tintje aan?
Niet echt. Er wordt niet gebeden, niet gezongen. Niets vereerd. Geen stilte in acht genomen. Maar er wordt wel naar elkaar geluisterd. Er wordt kwetsbaarheid gedeeld. En gelachen. Een wat minder bedeelde bezoeker van het café pakt overgebleven eten van een wagentje vol dienbladen. Niemand kijkt raar op.

Reden om niet te gaan
Het is niet laagdrempelig. De voertaal is namelijk Engels. En actief meedoen is wel handig, anders zit je er maar wat te zitten. Maar dat moet je wel durven.

Reden om wel te gaan
Deze nieuwe manier van niet-kerk-zijn is leuk om mee te maken. Iedereen mag er zijn, dat voert de boventoon. En ik vond het geweldig om die religieuze, interculturele anekdotes uit te wisselen. De Indiase deelneemster vertelt op hilarische wijze anekdotes over haar jaïnistische familie die tevergeefs pogingen deden om haar uit te huwelijken. Samen met de jongen uit het missionarisgezin probeer ik het Avondmaal uit te leggen. In het Engels. Best lastig nog.

Ik vond het geweldig om die religieuze, interculturele anekdotes uit te wisselen.

Deel dit artikel

Ik vond het geweldig om die religieuze, interculturele anekdotes uit te wisselen.