Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Leo Horn 1916-1995

Home

Leo Horn was ijdel, rancuneus, kleurrijk en spaarde niemand. Op de vraag een goede scheidsrechter op te noemen, antwoordde hij doorgaans: 'Leo Horn.' Hij overleed zaterdag op 79-jarige leeftijd.

Horn, geboren op 29 augustus 1916, floot van 1949 tot 1966 133 internationale wedstrijden. Critici beschouwden hem als de beste arbiter tijdens het WK van Chili in 1962, waar hij echter ontevreden was over de behuizing voor scheidsrechters en dat luidkeels liet weten.

Gaandeweg liep een ruzie met de Engelse official Stanley Rous volkomen uit de hand. Ooit schreef Horn hem een brief met de mededeling dat drie lieden de baas speelden in het voetbal: Sir, Stanley en Rous. Hij kon het WK van 1966, gehouden in Engeland, meteen vergeten.

Hij spaarde ze nooit, de bobo's, de trainers, eventueel de spelers. Bij gelegenheid van zijn zeventigste verjaardag reageerde hij in Trouw kort op een aantal namen. Over bondscoach Fadrhonc: “Een Leger des Heilssoldaat, een soort slangenbezweerder.” Over Kessler, ook een voormalig bondstrainer: “Een over het paard getild mannetje. De ballenjongen van Sepp Herberger.”

Horn was kleurrijk, als mens en als scheidsrechter. Hij liet zijn fluitje wel eens vallen, om te klappen voor een actie van Willy Dullens, de voetballer die te vroeg moest stoppen door een blessure. Het gebeurde wel eens dat hij een hoekschop nam omdat de voetballers te lang treuzelden en hij schopte wel eens een voetballer tegen zijn kont. Ernst Happel, de legendarische trainer van Feyenoord, zei als Horn de wedstrijd ging leiden: “Der Lange fluit. Vandaag Schmoel houden.”

Onder de schuilnamen dr. Van Dongen en ir. Varing was de jood Leo Horn tijdens de Tweede Wereldoorlog actief in het verzet.

Tijdens zijn carrière als scheidsrechter bouwde hij een stoffenimperium op, met tal van zaken over Nederland verspreid.

Tot ver na zijn zeventigste was hij actief. Als columnist van tv-blad Televizier die als een olifant door de porseleinkast liep. Waarom hij zolang doorging? “Ik kan het applaus niet missen.” (ANP)

Deel dit artikel