Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Lenny Kuhr en haar spirituele weg: Verlies jezelf, om jezelf te kennen

Home

Paul Ruiter

Lenny Kuhr: 'Je moet alle denkbeelden over een God kwijtraken om die God echt te leren kennen.' © Koen Verheijden

Lenny Kuhr kreeg rond haar veertigste visioenen en verloor haar stem; de aanleiding voor een spirituele zoektocht. Hierover schreef ze een boek.

Voormalig songfestivalwinnares Lenny Kuhr (65) zocht jarenlang naar spiritualiteit en kwam, naar eigen zeggen, uit op een plek waar "alle geloven samenkomen". Want: "In elk geloof zit iets essentieels dat waar is. Dat esoterische wordt vaak platgemaakt, zodat iedereen het kan begrijpen. Maar daardoor wordt het een dogma."

Zo'n 25 jaar geleden verloor de troubadourzangeres haar stem tijdens een optreden. Wat volgde was een innerlijke weg naar spiritualiteit. In het boek dat ze daarover schreef en dat nu is verschenen, vertelt Kuhr over die tijd, waarin zij "zichzelf moest verliezen om herboren te worden."

"Ik heb van jongs af aan al een soort heimwee naar het mystieke", vertelt Kuhr thuis in het rustige Nederwetten, een dorp bij Eindhoven. "Naar een wereld achter een wereld. In het zingen kon ik die heimwee uitdrukken. Ik ben totaal niet religieus opgevoed en was de enige thuis die vragen had. Of God bestond, of er leven was na de dood. Dan zei mijn vader: 'Schatje, na de dood is er helemaal niks. God bestaat niet.' Normaal gesproken nam ik alles wat mijn vader zei aan voor waar, maar daar kon ik geen genoegen mee nemen. Ik had het idee dat we alles plat zagen, terwijl het eigenlijk rond was."

Jodendom
Kuhr ging op zoek naar antwoorden. Ze volgde, op eigen initiatief, bijbelles bij een Pinkstergemeente en kwam in aanraking met joodse mensen doordat ze de betekenis wilde weten van Jiddische en Hebreeuwse liedjes die ze zong. "Gelukkig kende mijn vader iemand uit Eindhoven die Hebreeuws sprak", vertelt Kuhr. "Dus ging ik daar heen met mijn gitaar. Ik kwam binnen en zag grote boeken met Hebreeuwse letters staan. Mijn hart begon sneller te kloppen: in die boeken stond voor mijn gevoel alles wat ik wilde weten. Dat moment was de aanzet voor mij om het jodendom te bestuderen. Omdat ik wilde weten wat er in dat boek stond."

Het abstracte godsbeeld in het jodendom sprak Kuhr aan. Ze kon zich niet voorstellen dat God een persoon was. "Dat is voor mij zoiets groots en mysterieus. Later merkte ik dan ook dat ik mij meer op mijn plek voelde binnen de mystieke kant van het joodse geloof, de kabbala."

Kuhrs eerste vriendje was - "door wat je toeval kunt noemen" - Joods, en zo ook haar eerste man, een Joodse kno-arts. "Toen ik met hem trouwde heb ik me bekeerd. Ook vanwege de praktische reden dat onze kinderen op die manier Joods zouden zijn."

Visioenen
Rond haar veertigste nam Kuhr vreemde verschijnselen waar. De zangeres kreeg visioenen. Kuhr: "Tijdens een daarvan zag ik een hand die met een kroontjespen op een kalender schreef: 'Laat je beker steeds opnieuw vullen'. Later kwam ik er pas achter wat dat echt betekende", vertelt ze. "Maar op dat moment wist ik dat ik mezelf open moest stellen om gevuld te worden. Ik was nieuwsgierig naar wat het mysterie was. Naar wat God was. Op een gegeven moment moest ik er niet meer over lezen, maar het zelf gaan ontdekken."

Lees verder na de advertentie
Ik heb van jongs af aan al een soort heimwee naar het mystieke

Lenny Kuhr - Als Je Niet Luistert Naar Je Ziel

Haar visioen en nieuwsgierigheid motiveerden Kuhr om zich spiritueel te laten scholen. Ze zocht een leraar en leerde mediteren, werd vegetarisch en deed alcohol in de ban. "Jammer van dat glaasje wijn 's avonds, maar dat moest dan maar. Ik was zo blij dat ik het eindelijk besloten had en wilde er helemaal voor gaan. Het was een soort deprogrammering, het doorbreken van alle patronen die een mens heeft."

Drie weken later verloor Kuhr plotseling haar stem tijdens een optreden.

"Ineens totale stemzwakte. Ik kon geen klinkers meer uitspreken, kreeg er geen grip op. Het was een soort gat. Op de terugweg na dat optreden zei mijn toenmalige partner, Herman Pieter de Boer, die altijd erg eerlijk was: je had echt een stem als een kokosmat. Ik wist niet wat er met me aan de hand was. Ik zong altijd goed, was niet hees of verkouden. De vorm werd uit mijn stem gehaald. Alle kracht en laagte was er uit."

Andere vrouw
De zangeres werd geraakt in haar essentie, vertelt ze. "Zingen is mijn leven. Alle emoties heb ik in die periode meegemaakt. Onmacht, woede, huilen; maar ik kon het niet uiten want ik had geen stem. Ik heb op de grond gestampt, met mijn hoofd geschud, ben onder de dekens gekropen. Ook in huis was ik niet meer de moeder die zei: 'Ach kind, kom maar even hier'. Ik was een andere vrouw; ik kon ze geeneens meer roepen. De artsen dachten dat het iets psychisch was, dus wachtte ik het maar af. Ik stelde al mijn concerten uit."

Het duurde lang voordat Kuhr weer iets kon zeggen. Ze leerde zich aan zo min mogelijk te spreken, en te wachten tot dat wat ze wilde zeggen geslonken was tot de kern. "Ik werd stiller in mezelf. Als ik iemand iets wilde vragen, wachtte ik tot de vraag in mezelf al werd opgelost. Daar werd ik kernachtiger door."

De zangeres voelde dat er een stilte in haar kwam, een stilte die voelbaar was aan alles. "Ik gaf me er aan over. Op dat moment begreep ik het visioen: ik was de beker en moest eerst worden geleegd om te worden gevuld."

De vorm werd uit mijn stem gehaald. Alle kracht en laagte was er uit

"Ik begon de stem die ik had voor lief te nemen. Het had eigenlijk ook iets heel kwetsbaars. Ik dacht: als ik niet meer kan zijn wie ik was, laat mij dan helemaal nieuw zijn. Als een onbeschreven blad."

Totale leegte
Kuhr kon op dat moment weer een beetje spreken, en zei een optreden in Tilburg toe. Voor de pauze ging het die avond ontzettend moeizaam, vertelt ze, maar na de pauze gaf de artiest zich er aan over. "Mijn stem was nou eenmaal zo, zei ik tegen mezelf."

"Dat was een erg bijzonder moment. Ik aanvaardde de totale leegte, werd er van doordrongen dat er een wetmatigheid is in alle dingen. Toen wist ik dat alles één was. Dat je klein moet worden om het grote toe te laten. Dat je alle denkbeelden over een God moet kwijtraken om die echt te leren kennen. Je moet jezelf verliezen om jezelf te leren kennen." Zeven jaar later kwam haar stem helemaal terug. "Krachtiger dan ooit," zegt Kuhr. "Ik voel me als herboren."

Nooit had ze verwacht dat ze nu, op haar 65ste, nog zou zingen. "Ik denk dat ik die jaren extra heb gekregen", zegt Kuhr. "En het gaat beter dan ooit. Het voelt alsof ik van een kamertje van vier bij vier nu ineens de oneindigheid tot mijn beschikking heb."

Alle ingevingen en inzichten die Kuhr de afgelopen decennia kreeg en opdeed, noteerde ze op blaadjes, in haar smartphone en op haar computers. "Tijdens een bezoek aan Israël kwam ik een inspirerende vrouw tegen die zei dat ik een boek moest schrijven. Ik liep al een tijdje met die gedachte rond. Dit was het laatste zetje. Ik zie mezelf niet als spirituele gids, pretendeer niet dat ik weet wat God is. Ik vertel over mijn innerlijke weg. Een weg die iedereen kan afleggen, op verschillende manieren."

'Gekust door de eeuwigheid', uitgeverij Dabar-Luyten. € 14,50

Ik aanvaardde de totale leegte, werd er van doordrongen dat er een wetmatigheid is in alle dingen. Toen wist ik dat alles één was

Deel dit artikel

Ik heb van jongs af aan al een soort heimwee naar het mystieke

De vorm werd uit mijn stem gehaald. Alle kracht en laagte was er uit

Ik aanvaardde de totale leegte, werd er van doordrongen dat er een wetmatigheid is in alle dingen. Toen wist ik dat alles één was