Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Lekker zwelgen

home

Roos Menkhorst

Johannes Sigmond alias Blaudzun zette zijn muziek op internet en kreeg meteen een platencontract. Zijn debuutalbum is net uit.

’Ik heb mijzelf genoemd naar Michael Blaudzun, een onbekende Deense wielrenner”, zegt singer/songwriter Johannes Sigmond (33) uiterst serieus. Zijn artiestennaam is Blaudzun. Hij is een schietende ster, iemand om in de gaten te houden.

Pas stond hij in het voorprogramma van de populaire Noorse zangeres Ane Brun. Zijn gelijknamige debuut ’Blaudzun’ is net uit. En voor de komende maanden staat de agenda van de Hollandse Nieuwe volgeboekt.

Sigmond koos de naam van de onbekende wielrenner vanwege zijn grote liefde voor de wielrennersport. „Op dit moment wordt de Waalse Pijl uitgezonden, een fantastische race. Die mis ik helaas”, zucht hij.

Zijn liedjes worden omschreven als dromerig en zijn stem als indringend en opmerkelijk. Blaudzun wordt nu al vergeleken met artiesten als James Walsh van Starsailor, Ane Brun en Arcade Fire. Hij treedt soms alleen op en soms met band. Compleet met accordeon en lapsteeldrums. „Optreden vind ik een van de leukste dingen. Daar doe je het voor. Zodra je op een podium staat, krijg je als muzikant alle vrijheid van het publiek om te doen wat je wilt. Die vrijheid is fantastisch.”

Johannes Sigmond alias Blaudzun is een opvallende verschijning: met zwarte Buddy Holly-bril, chique jasje en bordeauxrode stropdas lijkt hij uit een andere tijd te komen. Zijn afgetrapte All Star-schoenen verraden hem.

Sigmond: „Het liefst houd ik het klein en simpel. Ik wil kunnen ’rondwandelen’ in mijn eigen liedjes. Ze gaan over een bepaald gevoel: het moment dat je besluit om je ergens helemaal in te verliezen, in de liefde, in een passie of vriendschap. Of dat je dat juist niet doet.” Hij omschrijft zijn liedjes als zwaarmoedig. „Ik zie het mooie van de schaduwkant. Een vriend van mij zei, toen hij mijn cd had gehoord: ’Lever je er ook een touw bij’? Zo bedoel ik het niet. Maar, zwelgen kan soms best lekker zijn.”

Van jongs af aan is de zanger met muziek bezig. „Ik heb piano, banjo en blokfluit gespeeld. Mijn moeder gaf mij pianoles, maar ondertussen keek ik stiekem op de klok: ik wilde liever naar buiten en met mijn vriendjes spelen. Een virtuoos ben ik nooit geweest.”

Hij groeide op in de omgeving van Arnhem en ging journalistiek studeren in Ede. Daar vond hij niet wat hij zocht. „Ik kan niet zo goed vertellen waarom ik journalistiek ben gaan studeren. Journalisten zijn mensen die niet weten wat ze willen.”

Pas in 2007 wordt Sigmond ’ontdekt’ door de platenmaatschappijen. „Ik heb in tal van bandjes gespeeld. Allemaal onbekend. Het was goed om te doen, maar op een gegeven moment miste ik iets, ik schreef mijn teksten naar de verwachting van de band.”

Hij besluit om het alleen te proberen en begint aan een plaat voor nachtelijke autoritten.

„’s Nachts in de auto of in de trein luister ik altijd bepaalde muziek.

Johnny Cash bijvoorbeeld. Onderweg in de nacht is alles anders, je zit in een soort capsule waar al het onbelangrijke is weggevallen. Ik wilde liedjes maken die dat gevoel een stem geven”, zegt de beginnend artiest. Hij kijkt indringend. Vanachter zijn dikke brillenglazen lijken zijn ogen dubbel zo groot.

Sigmond zet zijn EP (tussen single en cd in) op internet. Na twee weken krijgt hij al respons van verscheidene platenmaatschappijen. Ze willen meer van hem horen. In de herfst van 2007 gaat hij in zee met de platenmaatschappij V2 Records Benelux en werkt hij verder aan zijn debuutalbum.

„Mijn teksten zijn niet los te zien van de muziek. Ik heb altijd een opschrijfboekje bij me en een opnameapparaatje. En als ik dat een keer ben vergeten, zing ik mijn eigen voicemail vol.”

Sigmond gaat niet zitten wachten op het moment dat hij inspiratie krijgt. „Ik geloof niet dat liedjes plotseling in je hoofd ’vallen’. Soms heb ik een ingeving, maar meestal ga ik er echt voor zitten. Dan sta ik om acht uur ’s ochtends op en ga ik aan de slag.”

Hij werkt veel vanuit zijn ’slaapkamerstudio’ in zijn woonplaats Amersfoort. In ’Uphill Battle’, nummer 9 van zijn album, komt dit werkproces op een bijzondere wijze tot uiting. Het liedje bestaat alleen uit het geluid van iemand die de trap op loopt en een deur dichtslaat.

„Tijdens de opnames was er niemand die mij assisteerde. Als ik een nummer had ingezongen, moest ik daarom zelf naar boven lopen om de opnameapparatuur uit te zetten. Elke opname eindigde daarmee met het geluid van traplopen. Ik vond het leuk om dat terug te laten komen op het album.”

Het logo van Blaudzun is een flamingo. En ook dat is geen willekeur. „Ik raakte gefascineerd door een interview dat ik las met een bioloog. Hij opperde dat een flamingo op een been staat, omdat hij eigenlijk niet van water houdt. Toch kan hij niet anders, want het water is zijn leefomgeving en daar vindt hij zijn eten. Het heeft iets treurigs en herkenbaars.”

Trouw.nl is vernieuwd. Vanaf nu is onbeperkte toegang tot Trouw.nl alleen voor (proef)abonnees.


Wilt u dit artikel verder lezen?

Maak vrijblijvend een profiel aan en krijg gratis 2 maanden toegang.

Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kun je vinden in je inbox.
Ben je de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Ongeldig e-mailadres

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Wij gaan vertrouwelijk om met uw gegevens. Lees onze privacy statement.

Deel dit artikel

Advertentie