Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

La Deutekom zong zich altijd rechtstreeks je hart binnen

Home

Deut! Zo noemen de Nederlandse fans haar. Kort, bondig, zonder poespas en liefdevol. Gewoon, onze Deut! In het buitenland heeft men het – met het ontzag en het respect dat mede door geografische afstand bepaald wordt – over La Deutekom en in Italië herinneren wat oudere operafanaten haar zich vooral als L’usignolo olandese, de Hollandse nachtegaal.

Cristina Deutekom. ’s Werelds allerbeste Koningin van de Nacht. Vorige week vierde ze haar 75ste verjaardag. Vanavond vindt in Muziekcentrum Enschede de finale van het tweejaarlijkse Cristina Deutekom Concours plaats. Sopraan Marieke Steenhoek, bas Marijn Zwitserlood en bariton Wiard Witholt proberen daar in de voetsporen te treden van eerdere winnaars als Henk Poort, Angelina Ruzzafante, Frank van Aken, Marcel Reijans en Tania Kross.

Op doktersadvies moest Cristina Deutekom haar carrière begin 1987 pardoes beëindigen. In 1996 keerde ze op een gala in het Concertgebouw nog één keer zingend in het openbaar terug, een jaar later gevolgd door de allerlaatste cd. Maar toen werd het jammer genoeg stil. Zoals de zangeres het zelf verwoordde in haar met Paul Korenhof geschreven boek ’Een leven met muziek’: ’Ik ben me er heel goed van bewust waarop mijn carrière gebaseerd was en wat zingen eigenlijk is: lucht. Trillende lucht waarvan niets anders overblijft dan een herinnering die steeds vager wordt’.

Dat laatste is gelukkig niet helemaal waar. Hoewel de officiële opnamen van ’Deut’ op de vingers van twee handen te tellen zijn, groeit het aantal live gemaakte piratenopnamen gestaag. Er zijn met de komst van het worldwide web zelfs uitwisselingen van opnamen die fans over de hele wereld gemaakt hebben. Zo hoorde ik laatst via een ingewikkelde omweg een opname van Verdi’s ’Macbeth’ (Newark, 1982), waarin Deutekom een onnavolgbare interpretatie van Lady Macbeth ten beste geeft. In Newark breken ze er de tent voor af, zoals ze dat in Buenos Aires ook deden voor haar Elvira in ’I puritani’ van Bellini. Van díe avond in 1972 is wel een soort van officiële opname verschenen. Zoals Deutekom daar de vocale leiding neemt in het ensemble ’O vieni al tempio’ is van een ongehoorde klasse. De kunst van het zogenoemde ’slepend belcanto’ heeft Deutekom hier tot iets unieks verheven.

Veel te vaak is er in Nederland denigrerend over Deutekom gedaan. Soms draaide ik voor hen die haar zogenaamd niet konden pruimen weleens een opname – het liefst dit ’Puritani’-fragment of het grote rondo van Giselda uit Verdi’s ’I Lombardi’. Zonder te weten dat ze het over Deutekom hadden, prezen ze de zangeres de hemel in. Geen wonder! Deutekom verstond de kunst om via haar stem rechtstreeks je hart binnen te dringen. Er was en is geen ontkomen aan. Alsnog van harte gefeliciteerd!

Deel dit artikel