Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Kunnen we die sportverkiezing niet gewoon afschaffen?

Home

Eline van Suchtelen

Kiki Bertens. © Getty Images
Vak T

Folkloristisch. Zo bestempelt oud-tennisser John van Lottum de jaarlijkse sportverkiezingen van NOC-NSF. Tot zijn grote verbazing zat Kiki Bertens niet bij de genomineerden voor de onderscheiding van Sportvrouw van het Jaar. 

Wel op de lijst: twee schaatssters, twee wielrensters. “Bizar”, aldus Van Lottum in een opiniestuk in de ­Telegraaf . “Het toont hoe folkloristisch we in ­Nederland aankijken tegen sportprijzen.”

Lees verder na de advertentie

Kritiek op het verloop van de sportverkiezing is van alle jaren. Het blijft appels met peren vergelijken, dus is het op allerlei vlakken niet eerlijk. Schaatsers zouden minder kans maken op een Jaap Eden omdat hun piek aan het begin van het jaar ligt. Aan het einde van het jaar, als de sporters hun stem mogen uitbrengen op het gala, ligt die gouden plak alweer ver in de herinnering.

Robben ging met lege handen naar huis en moest daar zelf vooral om grinniken

Rijke voetballers

Nog zo’n verwijt: voetballers kunnen niet winnen op het gala. Zij zouden weinig sympathie krijgen van stemmende collega-sporters, vanwege hun dikke salaris tegenover het schamele stipendium van NOC-NSF. Arjen Robben kwam in 2013 inderdaad voor niets naar de Rai in een smoking met zwarte, glimmende lakschoenen. Hij was de ster van het gala, maar ging met lege handen naar huis en moest daar zelf vooral om grinniken. Zijn winnende goal in de finale van de Champions League kon niet op tegen wereldkampioen Epke Zonderland aan de rekstok. Een jaar later werd het tegendeel bewezen, toen het gala plots een ode aan het voetbal was. Robben won de Jaap Eden, Louis van Gaal werd coach van het jaar en Oranje sportploeg van het jaar.

Meestal laait de discussie pas op tijdens het gala, als de ene sporter boven de ander verkozen wordt. Dit keer was de nominatie al genoeg voer voor discussie. Van Lottum is benieuwd naar de cijfers, statistieken en de meetlat waarlangs de prestaties worden gelegd om tot de nominaties te komen. De vakjury beoordeelt de prestaties op een aantal criteria. De prestatiedichtheid telt mee, de impact op het Nederlandse publiek, het niveau van het evenement, de grootte van de sport in de wereld en het maakt uit of er wordt gewonnen op een hoofdnummer of een bijnummer. 

Zo is kortebaanzwemmen minder belangrijk dan langebaan, want niet olympisch. Eerste plekken lijken ook mee te tellen. Zo was Tom Dumoulin, die grandioos tweede werd in de Tour de France én in de Giro d’Italia, niet genomineerd. Kiki Bertens stond dit jaar voor het eerst in de mondiale toptien en ze won het prestigieuze Cincinnati, maar nog geen Grand Slam. Tijd voor een andere opzet om het eerlijker te maken, vindt John van Lottum. Hij pleit voor een puntenwaardering voor een WK, EK of de Spelen. En op de klassering in de wereldtop, zoals we kennen van het tennis.

Niet te doen

Sven Kramer heeft een ander idee: afschaffen die hap. De schaatser uit al jaren kritiek op de sportverkiezing. Hij vindt dat het vergelijken van sporten simpelweg niet te doen is. Hij ziet ook de meerwaarde niet van de onderscheiding. Als olympisch kampioen heb je het belangrijkste immers al gewonnen.

Een ander idee is het aantal onderscheidingen terug te brengen. In de eerste jaren van de sportverkiezing was er helemaal geen onderscheid tussen sportman- en vrouw van het jaar. Tot 1958 werd er een sporter van het jaar gekozen. Daarna kwam er een wildgroei aan categorieën. Coach van het jaar, talent van het jaar, paralympisch sporter van het jaar, tv-moment van het jaar en ga zo maar door. In Engeland is het wat eenvoudiger. Daar wordt elk jaar de sportpersoonlijkheid van het jaar gekozen. Tour de Francewinnaar Geraint Thomas won. Geen discussie over mogelijk. 

In de rubriek Vak T beschouwen sportredacteuren Fred Buddenberg, Kick Hommes en Eline van Suchtelen het sportnieuws uit de losse pols.

Deel dit artikel

Robben ging met lege handen naar huis en moest daar zelf vooral om grinniken