Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Kom, laten we samenvloeien

Home

JANITA MONNA

Edwin Fagel droomt van eenwording, van een nulpunt

De eerste regels uit de nieuwe bundel van Edwin Fagel hadden zó uit 'We zijn weer thuis' of een van die andere hilarisch ontsporende series van Wim T. Schippers kunnen komen: "hij zit op de wc van zijn hotelkamer als hij opkijkt ziet hij / zich naakt en poepend in de deur weerspiegeld (...)"

Even denk je hier Dick van den Toorn - een van Schippers' vaste acteurs - op de wc te zien zitten, uitgebreid en met de deur open, maar Fagel is verre van melig. Zou je de titel van dit openingsgedicht 'ontdoe u' nog als een eufemisme voor poepen kunnen lezen, het gaat in dit gedicht, in deze bundel om meer. Want die aardse eerste regels verglijden al snel naar een vrouw, naar een zij en een ik - ze komen in veel gedichten terug. "ik loop langs haar huis en zie haar staan / als ochtendzon hangt mijn blik aan haar venster."

Het zijn gedichten met een voyeuristische inslag, waarbij die ik een dame gadeslaat vanachter een raam. Maar deze man wil meer dan kijken. Hij raakt haast in extase als hij meent de ontlasting van de vrouw te ruiken 'en als ze haar hand naar achteren brengt / zingt het in me ze is net als ik'. Zijn ideaal: samenvloeien, eenwording. "kom bij me liggen en we worden / een lichaam dat hevig ademhaalt".

'Nul' heet Fagels derde, en die nul is te zien als plaats of moment waar uitersten ophouden te bestaan, het punt waarin alles samenkomt, begin en einde, leven en dood. Een punt dat je god zou kunnen noemen maar evengoed alles, de omarming van de schepping (inclusief stront), of niets:

want zij-ik is een illusie is

het centrum van alles alle

materialen en al het immateriële

wat god is hem is zij

ben ik

Vergeleken met zijn eerdere bundels - Fagels debuut werd onder meer bekroond met de Jo Peters Poëzieprijs - is de anekdote in deze nieuwe gedichten naar de achtergrond gedrongen; de surreële sfeer heeft plaats gemaakt voor een mystiek verlangen, al weerklonk iets van een religieus gevoel altijd al in zijn werk.

"Erotiek", citeert Fagel de Franse filosoof Georges Bataille, "is de instemming met het leven tot / in de dood". En langs die gedachte beweegt zich ook deze poëzie, waarin steeds wordt gepoogd de scheidslijn tussen kijker en geziene op te heffen. Het leidt soms tot scherpe beelden waarin de beweging is stilgelegd, zoals dat van de vrouw die, terwijl ze zich omdraait, gevangen wordt in de achteruitkijkspiegel. Maar ondanks die wens tot eenwording en het zoeken naar die goddelijke ervaring, blijft er afstand. Fagel is vooral een observator. Hij registreert in een taal zonder opsmuk en is eigenlijk op z'n best als er iets surreëels in zijn regels doorklinkt: "ik vang een ziel in een / glas".

Edwin Fagel: Nul.

Nieuw Amsterdam; 64 blz. euro 17,50



Het e-mailadres bij dit profiel is nog niet bevestigd. Een link om te bevestigen kunt u vinden in uw inbox.
Bent u de link kwijt? Vraag hier een nieuwe aan.

Wachtwoord is niet correct

tonen

Wachtwoord komt niet overeen

tonen

U moet akkoord gaan met de gebruiksvoorwaarden


Deel dit artikel

Advertentie