Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Koersen als een meisje en winnen als een meisje

Home

Marijn de Vries

'En dit: tranen, kreten die meteen gedempt moeten worden, puur ongeloof: dat zijn de zegegebaren van een vrouw. Lizzie Armitstead viert haar zege als een meisje.' © belga
Column

Pas een paar meter voor de finish weet de nieuwe wereldkampioene wielrennen het. Ze is Anna van der Breggen voorbij. Naast zich ziet ze niemand komen. Een paar meter de tijd om de handen van het stuur te halen, de armen in de lucht te stoten. De vuisten te ballen. Een kreet te slaken.

Maar Lizzie Armitstead doet het niet. Overvallen door haar eigen prestatie is de oerreactie van de Britse er eentje tussen juichen, hijgen en huilen. Een zonnebril onttrekt haar ogen aan het zicht, maar je ziet het duidelijk aan de vorm die haar lippen aannemen, het trillen van de kin. Meteen slaat ze haar hand voor de mond. Roodgelakte nagels bedekken het ongeloof, dempen de geëmotioneerde kreten - lijkt het wel.

Zo heb ik nog nooit iemand een wielerwedstrijd zien winnen. Vuisten, een oerbrul, armen in de lucht en uitbundigheid - zo win je, zo hoort het. Dacht ik altijd. Maar, realiseer ik me: dat zijn de overwinningsgebaren van een man. En dit: tranen, kreten die meteen gedempt moeten worden, puur ongeloof: dat zijn de zegegebaren van een vrouw. Lizzie Armitstead viert haar zege als een meisje.

Eigenzinnig
Lizzie Armitstead is ook een echt meisje. Om te zien. Ze is mooi, met haar atletische lichaam, lange vlecht en prachtige gezicht. Pure reclame voor de sport - al zou ik liever zeggen dat uiterlijk er niet toe doet. Maar de realiteit is dat wielrensters nog altijd gezien worden als manwijven - en Lizzie is allesbehalve dat.

Daarnaast is ze ook nog eens welbespraakt. En eigenzinnig. Ooit waren we ploeggenoten. Ik verbaasde me erover dat ze nooit met een hartslagmeter of wattagemeter trainde. Ze volgde geen schema's, had geen trainer; ze deed alles op gevoel. Ik weet niet of dat nog steeds zo is, maar ik weet wel dat je Lizzie niet de wet moet voorschrijven.

In een ploeg waar tijdens trainingskampen altijd nauwgezet in de gaten werd gehouden wat en hoeveel we aten, laadde Lizzie haar bordje vol met chocoladetaartjes van het toetjesbuffet. Ze smikkelde rustig, uitdagend bijna. Wij keken met grote ogen toe; wat een lef.

Maar de winnaar heeft altijd gelijk. Lizzie kiest al zo lang ik haar ken de wedstrijden die ze wil winnen met zorg uit en wint die dan vaak ook nog: twee keer de wereldbeker, bijvoorbeeld. In minder belangrijke wedstrijden of als haar pet er niet naar staat, is ze nog geen schim van die winnares. Wat ik zei: eigenzinnig.

Marianne Vos
Haar prestaties grijpt ze altijd aan om pittige uitspraken te doen. Na het olympisch zilver in Londen, achter Marianne Vos, hield ze een vurig pleidooi voor meer gelijkheid tussen mannen en vrouwen in de sport. Dit weekend serveerde ze even eloquent als gedecideerd de journalist af die haar vroeg of ze enkel had gewonnen vanwege de afwezigheid van diezelfde Marianne Vos.

Natuurlijk is Marianne de beste wielrenster van onze tijd, zei Lizzie. Maar ik zou u aanraden uw hun huiswerk wat beter doen. Want ik heb niet gewonnen omdat Marianne er niet was. Nee. De rest van het vrouwenwielrennen is enorm vooruit gegaan. Dus misschien zou u zich wat kunnen verdiepen in de nieuwe lichting wereldtoppers. Want er zijn tegenwoordig meer rensters dan alleen Marianne die verslagen moeten worden om te winnen.

En zo is het. Vorig jaar pakte de prachtige, supergetalenteerde Française Pauline Ferrand-Prevot de regenboogtrui. Dit jaar won Lizzie. Volgend jaar wint Marianne misschien weer. Of Anna.

Het vrouwenwielrennen is volwassen geworden. Met bijbehorende volwassen vrouwen, die niet het mannenwielrennen nadoen, maar hun eigen sport bedrijven. Kijk er de samenvatting van het WK nog maar eens op na: ze koersen als een meisje. En winnen tegenwoordig ook als een meisje.

Lees verder na de advertentie
In een ploeg waar tijdens trai­nings­kam­pen altijd nauwgezet in de gaten werd gehouden wat en hoeveel we aten, laadde Lizzie haar bordje vol met cho­co­la­de­taartjes van het toetjesbuffet

Lizzie Armitstead wins Thriller At Road World Championships

Deel dit artikel

In een ploeg waar tijdens trai­nings­kam­pen altijd nauwgezet in de gaten werd gehouden wat en hoeveel we aten, laadde Lizzie haar bordje vol met cho­co­la­de­taartjes van het toetjesbuffet