Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Kind uit roze gezin is eigenlijk heel gewoon

Home

Rob Pietersen

Moeder Susanne (voorheen Rob), moeder Linda (r), Frederique en Nils. © Chris Keulen

Jongens hebben helemaal geen mannelijke rolmodellen nodig. En kinderen met twee moeders komen niets tekort. Sterker nog: het welzijn van kinderen uit 'roze gezinnen' is even goed of zelfs beter dan dat van leeftijdgenoten.

Professionals maken zich soms zorgen over de ontwikkeling van kinderen van lesbo's, homo's, bi's en transgenders. Méér dan over kinderen uit andere gezinnen. Ten onrechte, zegt Hanneke Felten, projectleider emancipatie en inclusie bij Movisie. "Nu steeds meer mensen hun kinderwens vervullen op niet-traditionele wijze, is het belangrijk dat met dit soort vooroordelen wordt afgerekend."

Felten bestudeerde nationaal en internationaal onderzoek naar de ontwikkeling van kinderen uit roze gezinnen en meeroudergezinnen. Daaruit blijkt, stelt ze, dat de emotionele en gedragsontwikkeling van die kinderen nauwelijks verschilt van leeftijdgenoten die in een traditioneel gezin opgroeien. Hetzelfde geldt voor hun intelligentie en voor de sekserol die kinderen ontwikkelen.

Positieve aandacht
Opvallend is dat uit die onderzoeken blijkt dat jongetjes helemaal geen mannelijk rolmodel nodig hebben om zich aan te spiegelen. Moeders in lesbische relaties zoeken vaak naar zo'n voorbeeld: de donor, opa, een oom of goede vriend, zegt Felten. "Alle mensen in het leven van kinderen die van hen houden en positieve aandacht aan hen besteden, zijn van onschatbare waarde. Maar het maakt veel minder uit of ze vrouw of man, homo of hetero zijn dan we verwachtten."

Uit ander onderzoek blijkt dat jongeren met twee moeders zelfs minder sociale en psychische problemen hebben dan leeftijdgenoten. En de relatie tussen kinderen en lesbische moeders die het kind niet gebaard hebben, blijkt beter dan de relatie tussen kinderen uit traditionele gezinnen met hun biologische vader. Felten: "Een van de verklaringen is dat je niet zomaar roze ouder wordt. Het is nooit een ongelukje. De kinderen van roze ouders zijn daarom meer dan gewenst."

Natuurlijk zijn er verschillen, schetst Felten. In roze gezinnen wordt soms iets minder stereotype gedrag gezien. Zo blijkt dat meisjes uit lesbische gezinnen vaker voor techniek kiezen in plaats van een traditioneel vrouwelijk beroep.

Ouderavond
Maar wat een roze gezin vooral anders maakt, is de stigmatisering van de buitenwereld, zegt Felten. Ze worden met argusogen gevolgd. Gaat dit wel goed? Een goede opvoeding, kan dat wel zonder vader of moeder? Is het niet slecht voor de kinderen als er meerdere opvoeders zijn? Is een biologische band geen voorwaarde voor goed ouderschap?

Het besef dat ouderschap voor hen betekent dat ze moeten opboksen tegen die vooroordelen, dat hun kinderen misschien te maken krijgen met discriminatie, de stap om dan toch kinderen te nemen: dat voelt voor de roze stellen vaak als een tweede coming out.

Roze gezinnen verdienen volgens Felten steun om weerbaar te worden tegen discriminatie. Want daar worden ze zeker mee geconfronteerd. Felten noemt bewuste uitsluiting op basis van Bijbel of Koran, maar vooral ook veel onhandigheid en onwennigheid: "Neem een ouderavond waar slechts twee ouders mogen komen. Terwijl in zo'n mééroudergezin allevier de ouders even betrokken zijn. Of het kind-moedercafé, waar mama's terechtkunnen met hun vragen over opvoeding, voor tips. Zoiets is er bijna nergens voor papa's."

Lees verder na de advertentie
Wat een roze gezin vooral anders maakt, is de stigmatisering van de buitenwereld

Deel dit artikel

Wat een roze gezin vooral anders maakt, is de stigmatisering van de buitenwereld