Uw profiel is aangemaakt

U heeft een e-mail ontvangen met een activatielink. Vergeet niet binnen 24 uur uw profiel te activeren. Veel leesplezier!

Juist de christenman heeft weinig reden tot klagen

Home

Elma Drayer

Zwolle, IJsselhallen. Een auto moet zo snel mogelijk over een parcours worden gerold. © Herman Engbers
Opinie

Ook zo genoten van de reportage over de christelijke mannenbeweging De Vierde Musketier? Afgelopen weekend trok haar jaarlijkse 'Event' in de Zwolse IJsselhallen liefst vijfduizend bezoekers. Ze mochten er auto's omduwen, carbid laten ontploffen, schreeuwen, joelen, stampen. Doel van de beweging, volgens uw krant: "De christenman zijn masculiniteit teruggeven." Preciezer: de christenman uit orthodox-christelijke en evangelische hoek.

Bij mij werkte het, sorry jongens, niet weinig op de lachspieren. Heel ongepast deed het me denken aan de wijze waarop tv-commercials heden ten dage mannen bij voorkeur neerzetten: als sukkelige neanderthalers die in hun vrije tijd niets liever doen dan bier drinken, grommen en loeien. Het enige verschil: zij doen zulks zelden ter meerdere eer en glorie van de Heer.

Met die aandacht voor wat Echte Mannen willen sluit De Vierde Musketier aan bij een trend die in de Verenigde Staten al veel langer leeft. Maar wonderlijk genoeg doet de club zelf het gehamer op mannelijkheid af als een bagatel.

Toen het Nederlands Dagblad in oktober een mild-kritische beschouwing plaatste over het concept van 'de man als held', reageerde oprichter Henk Stoorvogel gepikeerd. De auteur, vond hij, had een 'eenzijdig' beeld geschetst.

Op zijn blog wees hij erop dat er heus ook tranen vloeien bij De Vierde Musketier. "Hoogtepunt van de karakterweekenden zijn steevast de verwerkingsvormen waarin mannen durven te verliezen, hun kwetsbaarheid tonen, praten over eenzaamheid, lust of problemen en knielen voor het kruis."

Het zal gerust. Maar voor de deelnemers, begreep ik uit de reportage, schuilt de aantrekkingskracht van de beweging wel degelijk in het 'terugveroveren van de verloren mannelijkheid'. "Hier kan ik christelijke dingen doen op een mannelijke manier", jubelde de een. "Hier word ik op mijn mannelijkheid aangesproken", zei de ander.

In Nederland, voerde hij ter verklaring aan, zijn wij mannen van onze mannelijkheid 'ontdaan' doordat vrouwen 'steeds machtiger worden'. Dat kon je ook terugzien in de mode . "Een haargelletje, een strakke broek. Dat is denk ik niet hoe God het bedoeld heeft."

Want God houdt nu eenmaal meer van de gestreepte truien en geinige fleecejacks waarin evangelisch-orthodoxe christenmannen zich doorgaans hullen?

Interessant is intussen de vraag waarom juist deze mannen zo verlangen naar herstel van hun mannelijkheid. Als immers ergens de sekserollen nog overzichtelijk zijn verdeeld, dan in hun kringen. In vrijwel alle orthodox-christelijke denominaties, om maar wat te noemen, zijn de ambten exclusief voorbehouden aan bezitters van het mannelijk geslachtsdeel. In (sommige) evangelische gemeenten mogen vrouwen iets meer, maar van toegenomen 'macht' is in de verste verte geen sprake.

Natuurlijk, het zou kunnen dat deze christenmannen op de seculiere werkvloer wél lelijk het nakijken hebben. Maar gezien het hilarisch lage percentage vrouwen in leidinggevende functies lijkt me dat niet waarschijnlijk. Of zouden christenmannen er erg onder lijden dat ze tegenwoordig ook wel eens theedoek moeten vasthouden? Al even onwaarschijnlijk.

De Vierde Musketier, kortom, biedt een oplossing voor een niet-bestaand probleem. Het maakt het succes des te raadselachtiger.

Lees verder na de advertentie

 
Want God houdt nu eenmaal meer van gestreepte evangelische truien?

Deel dit artikel