Journalist Lapid weet wat de hardwerkende Israëliër wil

home

Sander Becker

Jair Lapid vlak na zijn verkiezingszege. © getty

In één klap van 0 naar 19 zetels, dat zag niemand aankomen. Met zijn pas gelanceerde middenpartij 'Er is een toekomst' werd Jair Lapid onverwacht de grote winnaar van de Israëlische verkiezingen. Hij voert ineens de tweede partij van het land aan. Bij de puzzel om een coalitie te vormen neemt hij een sleutelpositie in.

De 49-jarige politicus, een voormalig journalist en presentator van een talkshow, wist op het laatst veel zwevende kiezers aan zich te binden. Daardoor schoot hij ver boven de 12 zetels uit die de peilingen aangaven.

Lapid dankt zijn zege deels aan zijn uiterlijk en zoetgevooisde stem. Maar hij heeft ook goed aangevoeld waar de ontmoedigde Israëlische middenklasse naar snakt: een eerlijker verdeling van de welvaart, minder dure huizen, een eind aan de privileges van ultra-orthodoxe joden, en internationaal verzoenende taal in plaats van de grijsgedraaide militaire retoriek van premier Netanjahoe.

De amateurbokser en vader van drie kinderen mag buiten Israël vrij onbekend zijn, in eigen land is hij een gevierde persoonlijkheid. Hij stamt uit een beroemde, seculiere familie. Zijn vader, van huis uit ook journalist, was begin deze eeuw korte tijd minister van justitie. Zijn moeder is schrijfster.

Lapid begon zijn loopbaan als schrijvend journalist en columnist. Hij publiceerde romans, thrillers en kinderboeken en schreef het script voor een dramaserie op tv. In de jaren negentig maakte hij de overstap naar radio en tv. Hij presenteerde journalistieke programma's en speelde zelfs in een film. In 2005 eindigde hij als 36ste in een verkiezing van de grootste Israëliër aller tijden.

Begin vorig jaar zette Lapid een punt achter de journalistiek. Hij richtte de politieke partij 'Er is een toekomst' op, om de seculiere middenklasse te helpen. Zelf komt hij uit de bovenklasse, maar met zijn vlotte zwarte kleding stelt hij zich graag op het niveau van de gewone 'hardwerkende Israëliër'.

De middenklasse betaalt veel belasting, beseft Lapid - geld dat voor een groot deel verdwijnt in de zakken van de uitdijende populatie ultra-orthodoxe joden. De religieuzen krijgen allerlei uitkeringen, maar brengen zelf nauwelijks geld in het laatje. Ultra-orthodoxen moeten daarom ook aan de bak, vindt Lapid. Ze moeten het leger in, net als alle anderen. En op school moeten ze niet alleen de Thora bestuderen, maar ook Engels en wiskunde leren, om mee te kunnen doen op de arbeidsmarkt.

Anders dan zijn vader is Lapid niet fanatiek antireligieus. Op zijn kieslijst staan een orthodoxe en een ultra-orthodoxe rabbijn. En een internetfilmpje toont hoe Lapid, diplomatiek en met lef, een zaal vol streng gelovigen oproept om uit hun isolement te breken. Met Israëlische Arabieren is hij hetzelfde van plan.

In een coalitie kan Lapid de 'vredesduif' zijn die het Westen zo graag ziet. Hij wil de onderhandelingen met de Palestijnen hervatten, maar gaat niet zo ver als de internationale gemeenschap zou willen: Jeruzalem moet volgens hem volledig in handen van Israël blijven, Ondanks die kanttekening betekent Lapids winst waarschijnlijk dat er 'iets' aan het vredesproces moet gebeuren. Want de nieuwkomer heeft al laten weten dat hij niet 'als vijgenblad' in een extremistische regering gaat zitten.e rok weer het symbool wordt van frisse vrouwelijkheid en lef.

Trouw.nl is vernieuwd. Ter kennismaking mag u nu gratis onze artikelen lezen.

Deel dit artikel

Advertentie